ناگویا برای ورزش ایران فقط یک دوره دیگر از بازی های آسیایی نبود؛ بیستمین دوره بازی های آسیایی آیچی-ناگویا با ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز برای کاروان ایران به پایان رسید تا ایران با مجموع ۵۲ مدال در جایگاه ششم جدول قرار بگیرد. اما اهمیت...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ کاروان ورزش ایران در بیستمین دوره بازی های آسیایی آیچی-ناگویا با **۱۹ مدال طلا، ۱۸ مدال نقره و ۱۵ مدال برنز** و مجموع ۵۲ مدال به کار خود پایان داد و در رده ششم جدول مدالی قرار گرفت.
این نتیجه از یک جهت بهبود جایگاه ایران نسبت به دوره گذشته بود. ایران در بازی های آسیایی هانگژو با ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز در جایگاه هفتم قرار گرفته بود. بنابراین در ناگویا تعداد مدال های طلای ایران رشد محسوسی داشت و همین موضوع در ارتقای رتبه نهایی کاروان نقش مهمی ایفا کرد.
اندیشه!!معاصر نوشت: با این حال، آنچه ناگویا را برای ورزش ایران متمایز می کند فقط جدول مدال ها نیست. بررسی عملکرد رشته های مختلف نشان می دهد دامنه مدال آوری ایران گسترده تر شده و در کنار رشته های سنتی، چند رشته جدید نیز توانسته اند وارد جمع مدال آوران شوند.
در واقع، کارنامه ایران در ناگویا را می توان از سه زاویه بررسی کرد؛ **تعداد مدال ها، تعداد رشته های مدال آور و تعداد اتفاقات تاریخی و نخستین ها**. در هر سه بخش، نشانه هایی از تغییر در ترکیب موفقیت های ورزش ایران دیده می شود.
یکی از مهم ترین بخش های کارنامه ایران در بازی های آسیایی ناگویا، عملکرد زنان ورزشکار بود.
زنان ایران در این دوره موفق به کسب **۳ مدال طلا** شدند؛ آماری که بهترین عملکرد تاریخ زنان ایران از نظر تعداد مدال طلای کسب شده در یک دوره بازی های آسیایی محسوب می شود.
اهمیت این اتفاق زمانی بیشتر مشخص می شود که بدانیم سه طلای زنان ایران در ناگویا معادل ۷۵ درصد مجموع چهار مدال طلایی است که زنان ایران در تمام ادوار پیش از این دوره در بازی های آسیایی به دست آورده بودند.
این اتفاق تنها یک رکورد آماری نبود؛ بخشی از طلاهای زنان ایران با شکستن طلسم هایی همراه شد که سال ها پابرجا مانده بود.
فاطمه مجلل یکی از مهم ترین چهره های تاریخ ساز کاروان ایران در ناگویا بود.
او با قهرمانی در روئینگ سبک وزن، نخستین مدال طلای تاریخ روئینگ زنان ایران در بازی های آسیایی را به دست آورد.
این موفقیت در شرایطی رقم خورد که قایقرانی زنان ایران پیش از ناگویا نیز سابقه حضور و کسب مدال داشت، اما طلای بازی های آسیایی همچنان در دسترس نبود. مجلل با عبور از این سد تاریخی، نام خود را در فهرست نخستین های ورزش ایران ثبت کرد.
اهمیت موفقیت روئینگ زنان البته به یک ورزشکار محدود نشد. کمیته المپیک آسیا گزارش داده است که ایران در یک بازه کوتاه موفق به کسب دو طلای روئینگ زنان شد؛ فاطمه مجلل در سبک وزن انفرادی و کیمیا زارعی و زینب نوروزی در سبک وزن دونفره به عنوان قهرمانی رسیدند.
این موفقیت نشان داد قایقرانی زنان ایران در ناگویا یکی از جدی ترین بخش های تاریخ سازی کاروان بوده است.
طلای تاریخی دیگر برای زنان ایران در تکواندو به دست آمد.
ساغر مرادی با قهرمانی در رقابت های تکواندو، نخستین طلای تاریخ تکواندو زنان ایران در بازی های آسیایی را ثبت کرد؛ اتفاقی که از نظر تاریخی اهمیت ویژه ای برای یکی از رشته های پرافتخار ورزش ایران دارد.
تکواندو طی سال های گذشته یکی از منابع مهم مدال برای کاروان ایران بوده است، اما طلای زنان در بازی های آسیایی همچنان به دست نیامده بود. این طلسم در ناگویا شکسته شد.
به این ترتیب، در کنار موفقیت روئینگ، تکواندو نیز سهمی مهم در بهترین عملکرد تاریخی زنان ایران داشت.
یکی دیگر از نخستین های مهم ناگویا به وزنه برداری زنان مربوط می شد.
ریحانه کریمی با کسب مدال برنز، نخستین مدال تاریخ وزنه برداری زنان ایران در بازی های آسیایی را به دست آورد.
کمیته المپیک آسیا نیز این موفقیت را به عنوان نخستین مدال ایران در وزنه برداری زنان در این دوره ثبت کرده است. کریمی در دسته ۷۷ کیلوگرم روی سکوی سوم ایستاد و به جمع مدال آوران تاریخ ساز ایران اضافه شد.
این مدال از این جهت اهمیت دارد که وزنه برداری سال ها یکی از رشته های اصلی مدال آور ایران در بخش مردان بوده، اما ورود زنان ایرانی به جمع مدال آوران بازی های آسیایی، فصل تازه ای را در این رشته رقم زد.
در دوومیدانی نیز یک اتفاق تاریخی برای ورزش زنان ایران رقم خورد.
زهرا زارعی با کسب مدال نقره ۴۰۰ متر، نخستین مدال زنان ایران در مواد دوومیدانی بازی های آسیایی را به دست آورد.
این مدال از منظر توسعه ورزش زنان اهمیت زیادی دارد؛ زیرا دوومیدانی یکی از گسترده ترین رشته های حاضر در بازی های آسیایی است و موفقیت در آن نیازمند توسعه پایه، استعدادیابی و حضور مستمر در مسابقات بین المللی است.
تاریخ سازی زنان ایران در ناگویا به مدال های انفرادی هم محدود نشد.
تیم کاتای زنان ایران متشکل از فاطمه صادقی، زینب حسینی و سپیده امینی نیز با کسب مدال، نخستین مدال تیمی زنان ایران در کاتا را ثبت کرد.
به این ترتیب، در چند رشته متفاوت، زنان ایران توانستند از مرزهای قبلی عبور کنند و مدال هایی را به دست آورند که پیش از آن سابقه ای برای آنها وجود نداشت.
یکی از متفاوت ترین نخستین های ناگویا در بوکس زنان رقم خورد.
سارینا نقش نخستین دختر بوکسور ایرانی بود که در تاریخ بازی های آسیایی روی رینگ رفت.
حضور او به خودی خود یک اتفاق تاریخی محسوب می شد، اما اهمیت این حضور زمانی بیشتر شد که او در نخستین مبارزه خود نیز به پیروزی رسید.
این اتفاق برای بوکس زنان ایران یک نقطه عطف بود؛ رشته ای که حضور زنان ایرانی در رقابت های بین المللی آن با محدودیت ها و موانع بیشتری نسبت به بسیاری از رشته های دیگر همراه بوده است.
در بخش مردان نیز امیر اسماعیلی با کسب مدال برنز، نخستین مدال تاریخ بوکس ایران در بازی های آسیایی را به دست آورد.
بنابراین بوکس ایران در ناگویا هم از منظر زنان و هم از نظر مدال مردان، دو اتفاق تاریخی را تجربه کرد.
ترامپولین نیز یکی دیگر از رشته هایی بود که برای نخستین بار نام ایران را در بازی های آسیایی مطرح کرد.
این حضور از ابتدا با هدف کسب تجربه نبود و نمایندگان ایران توانستند تا مراحل پایانی رقابت ها پیش بروند.
در بخش مردان، دو نماینده ایران به فینال رسیدند و در بخش زنان نیز فاطمه توسلی و یلدا حسن شوکتی برای نخستین بار در این رشته در بازی های آسیایی به میدان رفتند.
توسلی با رسیدن به فینال، نخستین بانوی ایرانی شد که در ترامپولین بازی های آسیایی به جمع فینالیست ها راه پیدا کرد.
این اتفاق از منظر توسعه رشته های جدید در ورزش ایران قابل توجه است؛ زیرا حضور موفق در رشته ای که نخستین تجربه آسیایی ایران را پشت سر می گذاشت، می تواند زمینه ساز سرمایه گذاری بیشتر و حضور قدرتمندتر در دوره های آینده شود.
در تنیس زنان نیز ماندگار فرزامی و مشکات الزهرا صفی با پیروزی در دور نخست رقابت های انفرادی، نخستین بردهای تنیس زنان ایران در بخش انفرادی بازی های آسیایی پس از انقلاب را رقم زدند.
اگرچه این موفقیت با کسب مدال همراه نشد، اما در ارزیابی تاریخی عملکرد ایران در ناگویا باید مورد توجه قرار گیرد.
بازی های آسیایی فقط سکوی مدال نیست و پیروزی در برابر رقبای آسیایی در رشته هایی که ایران سابقه مدال آوری محدودی دارد، می تواند بخشی از مسیر توسعه آن رشته باشد.
در شنا نیز یک انتظار طولانی به پایان رسید.
هومر عباسی با صعود به فینال ماده ۵۰ متر کرال پشت، شنای ایران را پس از ۱۶ سال دوباره به فینال انفرادی بازی های آسیایی رساند.
عباسی در مرحله نهایی با زمان ۲۵.۲۳ ثانیه به مقام هفتم رسید و پیش از آن نیز در مرحله مقدماتی رکورد ملی ۲۵.۳۷ ثانیه را ثبت کرده بود.
اگرچه این نتیجه به مدال منجر نشد، اما بازگشت شناگر ایرانی به فینال انفرادی پس از ۱۶ سال، یکی دیگر از اتفاقات مهم کاروان در ناگویا بود.
محمدرضا طیبی یکی از تاریخی ترین مدال های کاروان ایران را در دوومیدانی به دست آورد.
او در ماده پرتاب وزنه با ثبت رکورد ۲۰ متر و ۸۱ سانتی متر به مدال طلای بازی های آسیایی رسید و هم زمان رکورد بازی ها را نیز شکست.
اهمیت این طلا تنها به شکستن رکورد محدود نبود. قهرمانی طیبی باعث شد پرتاب وزنه ایران پس از ۵۲ سال دوباره به مدال طلای بازی های آسیایی برسد.
این موفقیت نشان داد دوومیدانی ایران، با وجود مشکلات و فاصله ای که در برخی مواد با سطح اول قاره دارد، همچنان می تواند در برخی رشته ها به مدال های بزرگ دست پیدا کند.
وزنه برداری ایران نیز در ناگویا یکی از رشته های مهم کاروان بود.
علاوه بر مدال آوری، رکوردشکنی نیز بخش مهمی از عملکرد وزنه برداران ایرانی را تشکیل داد.
علی داودی توانست رکوردهای آسیایی و بازی های آسیایی را جابه جا کند و علی عالی پور نیز با عملکرد خود در مسیر ثبت رکوردی در سطح جهانی قرار گرفت.
عالی پور در دسته ۹۵ کیلوگرم به طلای بازی های آسیایی رسید؛ کمیته المپیک آسیا نیز عملکرد او را یکی از اتفاقات برجسته وزنه برداری ایران در ناگویا دانست.
این نتایج نشان می دهد وزنه برداری ایران در کنار کشتی همچنان یکی از پایه های اصلی مدال آوری کاروان محسوب می شود، اما در ناگویا نشانه هایی از ظهور چهره های جدید و تثبیت نسل تازه ورزشکاران نیز دیده شد.
یکی از مهم ترین نکات کارنامه ایران در ناگویا، تنوع رشته های مدال آور بود.
کاروان ایران در این دوره در ۲۱ رشته ورزشی موفق به کسب مدال شد؛ آماری که از رکورد قبلی ایران یعنی ۲۰ رشته عبور کرد.
این اتفاق شاید در نگاه اول به اندازه مدال طلا خبرساز نباشد، اما از نظر برنامه ریزی ورزش قهرمانی اهمیت بالایی دارد.
وقتی مدال ها فقط از چند رشته محدود به دست نیایند، ریسک وابستگی کاروان به یک یا دو رشته کاهش پیدا می کند و امکان حفظ جایگاه ایران در دوره های آینده نیز بیشتر می شود.
در کنار کشتی، تکواندو و وزنه برداری، رشته هایی مانند ژیمناستیک، سنگنوردی، کبدی، بسکتبال، بسکتبال سه نفره، ورزش های الکترونیک و پدل نیز در جمع مدال آوران ایران قرار گرفتند.
پدل یکی از رشته های جدیدی بود که در ناگویا برای نخستین بار فرصت حضور در بازی های آسیایی را پیدا کرد.
ایران نیز توانست در همین نخستین تجربه، صاحب مدال شود.
امیرمحمد جمشیدی و فرساد شاهی با پیروزی در دیدار رده بندی و در یک رقابت تمام ایرانی، به مدال برنز رسیدند.
این مدال از دو جهت قابل توجه بود؛ نخست اینکه پدل ایران در نخستین حضور خود در بازی های آسیایی روی سکو رفت و دوم اینکه رقابت رده بندی با حضور دو تیم ایرانی برگزار شد.
این اتفاق نشان می دهد رشته هایی خارج از مجموعه سنتی ورزش ایران نیز ظرفیت رسیدن به سطح قهرمانی آسیا را دارند.
ورزش های الکترونیک نیز یکی دیگر از حوزه های جدید در بازی های آسیایی بود که ایران در آن به مدال رسید.
مدال ایران در این بخش، نخستین مدال تاریخ کشور در ورزش های الکترونیک در بازی های آسیایی محسوب می شود.
ورود ورزش های الکترونیک به سبد مدال آوری ایران از این جهت اهمیت دارد که ساختار ورزش حرفه ای در آسیا در حال تغییر است و رشته های جدید، مخاطبان جدید و مدل های تازه ای از رقابت ورزشی را به وجود آورده اند.
برای ورزش ایران، موفقیت در این بخش می تواند نشانه ای از ضرورت توجه بیشتر به رشته هایی باشد که تا چند سال قبل جایگاه مشخصی در برنامه ورزش قهرمانی کشور نداشتند.
اگر کارنامه ایران در ناگویا فقط با تعداد مدال های طلا سنجیده شود، نتیجه روشن است: ۱۹ طلا در برابر ۱۳ طلای هانگژو.
اما تصویر کامل تر زمانی به دست می آید که تعداد رشته های مدال آور و نخستین های تاریخی نیز کنار این آمار قرار گیرد.
کاروان ایران در ناگویا در ۲۱ رشته مدال گرفت، زنان سه طلای تاریخی به دست آوردند و چندین رشته برای نخستین بار موفق به کسب مدال یا ثبت یک دستاورد ویژه شدند.
در واقع، ناگویا بخشی از تصویر ورزش ایران را تغییر داد؛ تصویری که در آن مدال آوری دیگر فقط به چند رشته سنتی محدود نمی شود.
از نظر تعداد مدال طلا، عملکرد زنان، تنوع رشته های مدال آور و تعداد نخستین ها، ناگویا بدون تردید یکی از دوره های قابل توجه حضور ایران در بازی های آسیایی بود.
البته رتبه ششم به تنهایی نمی تواند معیار کاملی برای ارزیابی عملکرد کاروان باشد. تعداد مدال طلا، نقره و برنز، سطح رقبا، تعداد رشته های شرکت کننده، مدال های تیمی و انفرادی و شرایط آماده سازی ورزشکاران همگی در ارزیابی نهایی اهمیت دارند.
اما یک نکته در کارنامه ناگویا کاملا برجسته است: **ایران توانست تعداد طلاهای خود را نسبت به هانگژو افزایش دهد و در عین حال دامنه رشته های مدال آور خود را نیز گسترش دهد.**
کمیته المپیک آسیا پیش از آغاز مسابقات نیز یادآوری کرده بود که ایران در هانگژو با ۱۳ طلا، ۲۱ نقره و ۲۰ برنز هفتم شده بود؛ بنابراین افزایش طلا و صعود یک پله ای در ناگویا، در کنار سایر رکوردها، بخشی از تغییر کارنامه ایران را نشان می دهد.
شاید مهم ترین بخش داستان ناگویا، سهم زنان ایرانی در عبور از مرزهای قبلی باشد.
فاطمه مجلل و دیگر قایقرانان زن ایران در روئینگ، ساغر مرادی در تکواندو، ریحانه کریمی در وزنه برداری، زهرا زارعی در دوومیدانی و ورزشکاران زن در بوکس، ترامپولین و کاتا، هر کدام بخشی از این تصویر تازه را ساختند.
این موفقیت ها تنها به معنی افزایش تعداد مدال ها نیست. هر مدال تاریخی، یک مسیر جدید برای ورزشکاران نسل بعد ایجاد می کند.
وقتی یک ورزشکار برای نخستین بار در رشته ای به مدال می رسد، دیگر ورزشکاران آن رشته با یک سابقه و الگوی موفق روبه رو هستند. از همین منظر، نخستین های ناگویا می توانند در بلندمدت اهمیت بیشتری از یک مدال منفرد پیدا کنند.
اندیشه!!معاصر نوشت: بازی های آسیایی ناگویا برای ایران با ۱۹ طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز به پایان رسید و کاروان کشورمان در جایگاه ششم قرار گرفت؛ اما پشت این اعداد، مجموعه ای از داستان های ورزشی قرار دارد که هر کدام می توانند بخشی از تاریخ ورزش ایران باشند.
از طلای تاریخی روئینگ زنان و تکواندو زنان تا نخستین مدال وزنه برداری زنان، از حضور تاریخی یک بوکسور زن ایرانی در بازی های آسیایی تا فینالیست شدن در ترامپولین، از بازگشت شنا به فینال انفرادی پس از ۱۶ سال تا طلای پرتاب وزنه بعد از ۵۲ سال، همه نشان می دهند که ناگویا فقط یک جدول مدالی نبود.
در این دوره، ایران همچنین در ۲۱ رشته صاحب مدال شد و رشته هایی مانند پدل و ورزش های الکترونیک نیز نخستین مدال های خود را تجربه کردند.
در نهایت، شاید مهم ترین میراث ناگویا برای ورزش ایران، **گسترش دایره موفقیت ها** باشد؛ دایره ای که در آن هم رشته های باسابقه مانند کشتی و وزنه برداری حضور دارند و هم ورزشکاران و رشته هایی که تا همین چند سال قبل حضورشان در چنین سطحی کمتر تصور می شد.
ناگویا برای ورزش ایران با جایگاه ششم تمام شد، اما در دل این جایگاه، مجموعه ای از نخستین ها، رکوردها و چهره های تازه شکل گرفت که می تواند پایه ای برای ارزیابی و برنامه ریزی چهار سال آینده ورزش کشور تا بازی های آسیایی بعدی باشد.
پایان/*
.
