تخیل غالباً به عنوان جواهر تاج شناخت انسان جشن گرفته می شود – منبع برجسته ترین دستاوردهای هنری ، علمی و فرهنگی ما. با این حال ، همین دانشکده ، برای بقای و شکوفایی ما ضروری است ، همچنین موتور بیشتر اضطراب ، رنج و سردرگمی ماست.

از توانایی ما در شبیه سازی آینده های بالقوه به ظرفیت ما برای ایجاد روایت های اجتماعی پیچیده ، تخیل به خوبی به انسان خدمت کرده است. با این حال ، این هدیه تکاملی به یک شمشیر دو لبه در دنیای مدرن تبدیل شده است. درک منشأ تکاملی تخیل و تأثیر دوگانه آن بر زندگی ما ، بینشی از درخشش و بار ذهن انسان فراهم می کند.

تخیل از کجا آمده است

ریشه های تکاملی تخیل در اعماق تاریخ گونه های ما نهفته است. انسان شناسان و روانشناسان تکاملی پیشنهاد می کنند که تخیل به عنوان یک سازگاری حیاتی شناختی پدیدار می شود ، و به انسان های اولیه اجازه می دهد تا قبل از انجام آنها ، اقدامات ذهنی را تمرین کنند ، خطرات را پیش بینی کنند و پیوندهای اجتماعی را از طریق داستان پردازی و اسطوره های مشترک تقویت کنند (Suddendorf & Corballis ، 2007).

این توانایی ، که غالباً به آن سفر ذهنی یا زمانی گفته می شود ، انسان ها را قادر می سازد گذشته را به خاطر بسپارند و خود را به آینده های فرضی معرفی کنند-یک جهش قابل توجه از آگاهی در اینجا و اکنون حیوانات دیگر. این قابلیت های تخیلی تقریباً 70،000 سال پیش در به اصطلاح “انقلاب شناختی” نقش داشتند که Homo Sapiens شروع به نمایش نشانه هایی از تفکر نمادین ، ​​استفاده از ابزار پیچیده و گسترش فرهنگی کرد (Harari ، 2015).

انسان ظرفیت برنامه ریزی استراتژیک ، نوآوری و استدلال انتزاعی را از طریق تخیل توسعه داد. این همکاری در مقیاس بزرگ را با ایجاد داستان های مشترک-رقابت ها ، ملل ، قوانین-که افراد را به صورت هدف و هویت به هم پیوند می دهند ، امکان پذیر کرد (بویر ، 2001).

تصاویر پیشرفت های فناوری ، فرضیه های علمی ، شاهکارهای هنری و همدلی اجتماعی را در زمینه های مدرن سوخت می کند. این امکان را به ما می دهد تا آینده های بهتر از واقعیت های فعلی خود را در خواب ، امید و پیش بینی کنیم. همدردی با دیگران ، حل مشکلات جدید و تدوین برنامه های بلند مدت ، همه شاهکارهایی است که با توانایی مغز در شبیه سازی آنچه که به طور مستقیم قابل مشاهده نیست امکان پذیر است.

هزینه های پنهان شبیه سازی ذهنی

با این حال ، آنچه که زمانی به انسان کمک می کرد تا از غیرقابل پیش بینی بودن ناخوشایند طبیعت جان سالم به در ببرد ، اکنون می تواند در دنیایی نسبتاً بی خطر و در عین حال از نظر روانشناختی ویران شود.

چگونه؟ شبیه سازی دقیق ذهنی که به ما امکان می دهد برای آینده برنامه ریزی کنیم نیز ما را قادر می سازد تا آن را فاجعه بار کنیم. ما بدترین حالت را در یک ارائه کار پیش بینی می کنیم ، اشتباهات گذشته را دوباره پخش می کنیم ، یا در موقعیت های اجتماعی با ضعف های تخیلی مصرف می شویم.

تحقیقات نشان می دهد که یک شبکه حالت پیش فرض بیش از حد-مجموعه ای از مناطق مغز مرتبط با فکر خود مرجع و سفر در زمان ذهنی-با افزایش شایعات و اضطراب مرتبط است (اندروز هانا و همکاران ، 2014). این روایت داخلی ، که غالباً پر از داوری ، خرابی ها یا بلایای تخیل است ، می تواند به یک زندان ذهن تبدیل شود.

تخیل فقط با ترس ما را به دردسر نمی اندازد. همچنین می تواند خواسته ها و انتظارات غیرواقعی را باد کند. خیالات موفقیت یا ایده آل های عاشقانه ، اگر از واقعیت غیرقابل استفاده باشد ، می تواند منجر به ناامیدی و دفع شود. مطالعات نشان داده اند که افراط در خیالات ایده آل بدون برنامه های عملی ممکن است انگیزه و موفقیت را کاهش دهد (اوتتینگن و همکاران ، 2001).

علاوه بر این ، تخیل اجتماعی ، که برای کمک به ما در زندگی گروهی در زندگی ، اکنون در مقایسه با زندگی و حسادت اجتماعی در عصر زندگی دیجیتال سرپرستی سوخت می کند. ما سعادت دیگران را تصور می کنیم ، آن را با نارضایتی داخلی خود مقایسه می کنیم و مارپیچ را با احساس ناکافی بودن نشان می دهیم.

یادگیری راهنمایی ذهن

با توجه به اینکه تخیل نمی تواند خاموش شود و مسلماً نباید ، چگونه می توانیم آن را عاقلانه داشته باشیم؟ یک رویکرد ذهن آگاهی است که به آموزش دور از پچ پچ انتزاعی ذهن و به سمت تجربه لحظه ای کمک می کند.

نشان داده شده است که شیوه های ذهن آگاهی باعث کاهش فعالیت شبکه حالت پیش فرض و کاهش علائم اضطراب و افسردگی می شود (Brewer et al. ، 2011). افراد می توانند با ایجاد آگاهی در اینجا و اکنون ، گرفتن سناریوهای تصور شده نگران کننده را کاهش دهند.

درمان شناختی-رفتاری (CBT) همچنین ابزاری برای مدیریت تخیل بیش از حد فراهم می کند. از طریق بازسازی شناختی ، افراد یاد می گیرند که افکار تحریف شده را به چالش بکشند و روایت های فاجعه آمیز یا غیرواقعی را تغییر نام دهند. CBT به جای سرکوب تخیل ، آن را اصلاح می کند ، و شبیه سازی های سازنده و مبتنی بر شواهد را به جای موارد غیرقانونی تشویق می کند.

استراتژی دیگر “متضاد ذهنی” است که فانتزی را با ارزیابی هوشیارانه از واقعیت ترکیب می کند. مردم به جای اینکه در رویاهای موفقیت قرار بگیرند ، موانع بالقوه را تجسم می کنند و برنامه های بتونی را تدوین می کنند – روشی که نشان داده می شود تا دستیابی به هدف را افزایش دهد (اوتتینگن ، 2012). این رویکرد تخیل را نه برای فرار بلکه برای پیشرفت پایه گذاری می کند.

بیان خلاق همچنین می تواند به عنوان یک خروجی سالم باشد. هنر ، نوشتن و داستان پردازی به افراد اجازه می دهد تا تجربیات داخلی خود را بیرونی کنند و به دنیای درونی هرج و مرج شکل و معنی می دهند. به جای سرکوب جریانهای تاریک تر تخیل ، شیوه های خلاق باعث می شود که آنها پردازش و دگرگون شوند.

یک ذهن برای دوست داشتن

در نهایت ، ذهن تخیل مشکلی برای رفع آن نیست بلکه نیرویی است که باید هدایت شود. این ریشه هم نجیب ترین دستاوردهای ما و هم عمیق ترین مبارزات ما است.

با درک منطق تکاملی در پشت تخیل – چرا که تکامل یافته و چگونه به ما خدمت می کند – می توانیم یاد بگیریم که با عاقلانه تر با آن ارتباط برقرار کنیم. ما به رحمت شبیه سازی های ذهنی خود نیستیم. درعوض ، ما می توانیم آنها را شکل دهیم ، هدایت کنیم و حتی با آنها دوست شویم.

ذهن انسان ، تخیل و بی قرار ، هم شگفت انگیز و هم یک رمز و راز است. توانایی آن در فراتر از زمان ، شبیه سازی واقعیت ها و اختراع معاملات آینده ما را به گونه های غالب روی زمین تبدیل کرده است.

با این حال ، بدون آگاهی و نظم و انضباط ، همین ظرفیت می تواند ما را به سمت چیزهایی که هرگز اتفاق نیفتاده اند رنج ببریم و از آینده هایی که ممکن است هرگز به نتیجه نرسند ، رنج ببریم. با یادگیری هدایت تخیل خود ، ما از پریشانی ذهنی و احتمال تبدیل شدن به نویسندگان زندگی دلسوزتر ، خلاق تر و زمینی رهایی پیدا می کنیم.