بعد از یک شروع ناگهانی، جرمی ساولنیر ریبل ریج، آخرین موفقیت اصلی نتفلیکس، لنگ می زند. کارگردان آن مطمئن نیست که چه نوع فیلمی باید باشد، یا اینکه چقدر واقع بینانه باید عواقب پلیس ناعادلانه را ارائه دهد. این عدم قطعیت اثربخشی آن را هم به عنوان سرگرمی و هم به عنوان یک کار آگاهی اجتماعی به خطر می اندازد.

در این فیلم، آرون پیر در نقش تری ریچموند، مربی سابق رزمی غیرکشنده برای تفنگداران دریایی ایالات متحده، بازی می کند. با شروع فیلم، تری با 36000 دلار پول نقد راهی شلبی اسپرینگز، لوئیزیانا می شود تا پسر عمویش را از زندان محلی نجات دهد. وقتی پلیس او را به بهانه‌های واهی بازداشت می‌کند، تری هر کاری را که می‌داند به عنوان یک مرد سیاه‌پوست انجام می‌دهد تا از خشونت پلیس جلوگیری کند. او مودب، آرام، صبور و محترم است. پلیس ها او را رها کردند، اما پول او را می گیرند، ظاهراً به این دلیل که معتقدند غیرقانونی است، اما در واقع به این دلیل که آنها چیزی بیش از هنرمندانی هستند که نشان ها را تکان می دهند.

توجه: این مقاله حاوی اسپویل هایی برای Rebel Ridge و فیلم های دیگر است.

فیلم به شدت سیاسی شروع می شود

صحنه‌های آغازین دو موضوع اصلی را با مجریان قانون آمریکا به نمایش می‌گذارد: آنچه سیاه‌پوستان در دست پلیس‌های سفیدپوست (عمدتاً) در آمریکا با آن مواجه می‌شوند. و مسئله بسیار واقعی مصادره دارایی‌های مدنی، جایی که مجری قانون می‌تواند دارایی خصوصی را به ظن غیرقانونی بودن آن، بدون دستگیری یا اتهام مالک، تصرف کند و هرگز آن را پس ندهد. این یک شروع تحریک‌آمیز برای یک فیلم اکشن جریان اصلی است که با این درجه از واقع‌گرایی درگیر این موضوعات داغ قطبی‌کننده است.

تری به شدت به پولش نیاز دارد. قرار است پسر عموی او چند روز دیگر برای نگهداری به زندان محلی منتقل شود، جایی که تری می ترسد در حین بازداشت توسط اوباش کشته شود. او به کلانتری می رود و فقط به اندازه کافی برای پرداخت وثیقه به او بازگردانده می شود. اگرچه رئیس پلیس محلی (دان جانسون در فرم قدیمی، که هر پلیس نژادپرست شهر کوچکی را در تاریخ فیلم ها هدایت می کند) به او توهین و تهدید می کند، تری می تواند برای به خدمت گرفتن پسر عمویش معامله کند. همه چیز بدتر به بدتر می شود وقتی او صبح روز بعد برمی گردد و متوجه می شود که رئیس به او خیانت کرده است. خیلی زود پسرعمو کشته می شود.

ریبل ریج رمبو نیست

با نزدیک شدن به جوشش تنش، به نظر می رسد که فیلم وارد قلمرو آشنای آن خواهد شد خون اول و فیلم های مشابهی که کهنه سرباز مظلوم در یک جنگ خصوصی با پلیس های شهر کوچک روبرو می شود. کنایه از خون اولالبته جان رمبو هموطنانش را با مهارت هایی که برای دفاع از آنها به دست آورده است می کشد. رمبو چنان با ارزش‌های دوران ریگان مرتبط شد که به راحتی می‌توان فراموش کرد که او در ابتدا مردی مو‌بلند بود که در برابر قانون‌گذارانی که حقوقی را که او برای محافظت از آن‌ها قربانی کرده بود، مقاومت می‌کرد.

تری خود را در موقعیت مشابهی می بیند، زمانی که وضعیت او به عنوان یک تفنگدار سابق ممتاز برای او احترام کمی قائل است. با احساس خشم بیننده که توسط فساد پلیس برانگیخته شده است، آنها آماده می شوند تا از طریق داستان خونین انتقام توجیه پذیر زندگی کنند. این نوعی موقعیت دراماتیک است که می تواند بینندگان را به این پرسش وادار کند که چقدر خشونت را در مواجهه با بی عدالتی می خواهند تحمل کنند.

موازی با دیگر فیلم های Saulnier

دلیل دیگری که به نظر می‌رسد ساولنیه از قصاص خون‌آلود استقبال می‌کند، این است که او در فیلم‌های گذشته‌اش این کار را انجام داده است: تریلر انتقام‌جوی موثر با بودجه خرد. خرابه آبی (همچنین با اجرای عالی دان جانسون)، تاریکی را نگه دارید، و اتاق سبز.

اتاق سبزدرباره یک گروه پانک که پس از شاهد قتلی توسط اسکی‌هدهای اورگان هدف قرار می‌گیرند، نمایشی عجیب از غم و سادیسم است. وحشتناک است، در عین حال به خوبی ساخته شده است – همتراز با یک شاهکار هیجان انگیز هنری: پرتره یک قاتل سریالی. هر دوی این فیلم‌ها به‌طور سرسام‌آور بدترین انسانیت را از حذف جامعه‌شناختی نشان می‌دهند و نیازی به ارائه تفسیر ندارند.

تاریکی را نگه دار، جفری رایت در نقش یک متخصص گرگ که برای کمک به حل یک معما به آلاسکا سفر می‌کند، کاملاً به اندازه‌ی آن احشایی نیست. اتاق سبز (فیلم های کمی هستند). اما خشونت گرافیکی و همچنین تیراندازی خونین بین مردم محلی و مجریان قانون روستایی را نیز به نمایش می گذارد (پلیس بچه های خوب این یکی هستند). این تیراندازی که در آن 12 پلیس توسط یک M-60 تکه تکه می شوند، به خوبی از زمان درگیری معروف به سرقت از بانک در گرما، و قتل عام حتی وحشیانه تر است.

علیرغم این تاریخچه روی پرده – یا شاید به خاطر آن – ساولنیه در مصاحبه‌هایش گفته است که می‌خواهد فیلمی بسازد که کمتر از فیلم‌های قبلی‌اش با کشتار پیش می‌رود. بنابراین، تری قاتل پلیس نیست. او در نبردهای بدون مرگ تخصص دارد، حریفانش را با هنرهای رزمی، توپ های لوبیا کیسه ای، گاز اشک آور و غیره از کار می اندازد. این قابل ستایش است که تری از کشتن امتناع می ورزد، هرچند به نظر می رسد که فیلم را کمی نرم می کند. اگر این استراتژی ساولنیر برای وادار کردن تماشاگر به این است که تمایل خود به خونخواهی روی صفحه نمایش را در نظر بگیرد، پس او موفق است، اما تاثیر پیام کلی فیلم را کمرنگ می کند.

ژانرهای نامناسب

به جای فرار به جنگل تا از درختان روی سر دشمنش بیفتد (راجر ایبرت به شوخی گفت که به نظر می رسد رمبو همیشه می داند که شرور زیر کدام درخت متوقف می شود) ریبل ریجتری با یک منشی دادگاه (آنا سوفیا راب) وارد شراکت می شود و با هم لایه های فساد در اجرای قانون محلی را از بین می برند و نشان می دهند که چگونه کل شهر از طریق مصادره دارایی های مدنی تامین می شود. نمایش های میانی تلاش می کنند تا طرح رمز و راز هزارتویی یک فیلم را ببافند LA محرمانه. شاید به عنوان اشاره ای به شاهکار کرتیس هانسون در سال 1997، جیمز کرامول، که نقش کاپیتان پلیس فاسد را در آن فیلم بازی کرد، حتی در نقش یک قاضی سازشکار ظاهر می شود. ریبل ریج.

این یک اتحاد ناآرام از ژانرها است، اما این رویکرد در آثار Saulnier اولویت دارد. تاریکی را نگه دارید همچنین یک ژانر ترکیبی است: جنایی، رازآلود، رازآلود، و ماجراجویی در بیابان، با تکه‌هایی از فیلم جنگ عراق. مانند ریبل ریج، برای حرکات کششی طولانی، قانع کننده است، حتی گیرا. همچنین، مانند ریبل ریج، هرگز ادغام کامل حول یک ژانر اثربخشی آن را به خطر نمی اندازد.

رمز و راز آشکار در مرکز یا ریبل ریج همچنین سرعت را پایین می آورد. تنش پر بار صحنه افتتاحیه، بیننده را از پرسیدن سؤالات واضح در مورد طرح باز می‌دارد، مثلاً تری از کجا دوچرخه سواری می‌کند؟ آیا ماشین اجاره ای با توجه به مسافتی که باید طی کند، منطقی تر نبود؟ اگر او به عنوان یک مربی رزمی تفنگداران دریایی حرفه ای درخشان داشته است، چرا اکنون سعی می کند پول های خود را که در یک رستوران چینی کار می کند پس انداز کند؟ صاحب رستوران، در حالی که زخم گلوله تری را وصله می کند، مشخص می شود که در طول جنگ کره یک پزشک بوده است. اما آیا این باعث نمی شود که او چیزی در حدود 95 سال سن داشته باشد؟

تغییر به داستان تحقیقی نه تنها تنش را کاهش می‌دهد و توجه بیننده را با چنین سؤالاتی منحرف می‌کند، بلکه واقع‌گرایی قبلی را که پلیس نژادپرستانه و مصادره دارایی‌های مدنی را بسیار ضروری و وحشتناک کرده بود، تضعیف می‌کند.

این سوال پیش می‌آید که چنین فیلمی چقدر باید سیاسی باشد؟ تولیدات ویژه نتفلیکس دقیقاً به دلیل آگاهی اجتماعی یا تحریکات سیاسی شناخته نمی شوند، اگرچه ساولنیر گفته است که فیلمنامه را با فیلم تونی گیلروی در سال 2007 نوشته است. مایکل کلیتون، در ذهن اما تعداد کمی از فیلم‌ها عناصر هیجان‌انگیز را با تفسیرهای اجتماعی/سیاسی به ماهرانه آن فیلم متعادل می‌کنند، و این شاهکاری است که گیلروی دوباره با فصل اول آن به دست آورد. اندور (او است واقعا در آن خوب است). ریبل ریج به سیاست متمایل می شود، اما نه به اندازه کافی دور، یا با تعادل مناسب، به گونه ای که از بین بردن آسیب های اجتماعی به طرز واقع بینانه ای آغاز می شود.

پایان جمع نمی شود

پایان یک ناامیدی بزرگ است، نه تنها به این دلیل که نمی‌تواند به روحیه‌ای که در ابتدا دیده می‌شد احترام بگذارد، بلکه به‌عنوان سرزنش مستقیم کار قبلی Saulnier نیز به نظر می‌رسد. بازماندگان در اتاق سبز از کشتن افرادی که دوستانشان را کشتند خوشحال هستند. هیچ موضوعی وجود ندارد که خشونت بتواند منجر به همدلی یا تخریب روح فرد شود. در تاریکی را نگه دارید، قاتلان بدون مجازات به بیابان فرار می کنند و قهرمان را به معنای واقعی کلمه به گرگ ها می سپارند.

ریبل ریج، در مقابل، یک چرخش در آخرین لحظه انجام می‌شود که تقریباً می‌توان آن را Pollyannaish توصیف کرد، زیرا پلیس‌های شرور ناگهان تصمیم می‌گیرند تا به نجات قهرمانان کمک کنند، همانطور که همه چیز گمشده به نظر می‌رسد. پلیس‌های جنوب شهر کوچک اغلب به‌عنوان یوکل‌های نژادپرستانه یک‌بعدی در فیلم‌ها معرفی می‌شوند (برای یک پرتره پیچیده از یک پلیس جنوبی شهر کوچک، شاهکار کارل فرانکلین در سال 1992 را ببینید. یک حرکت غلط) و جالب است که حسن اساسی برخی از آنها در اینجا تأیید شده است. اما این پیچ و تاب به گونه ای تنظیم نشده است که قانع کننده باشد. به آخرین صحنه ای منجر می شود که در بهترین حالت دوسوگرا و در بدترین حالت گیج کننده است.

اتاق سبز همانقدر پانک راک است که گروه در مرکز آن قرار دارد. هرگز نمی لرزد، سریع وارد و خارج می شود و انرژی خود را در یک انفجار پایدار تحویل می دهد. ریبل ریج بیشتر شبیه یک آلبوم دوتایی از یک گروه موفق است که به افراط و تفریط خودش واگذار شده است. مطمئناً چند آهنگ عالی وجود دارد، اما پرکننده های زیادی وجود دارد. Saulnier در بهترین حالت خود است که با مواد خود ضربه ای وارد نمی کند و زمانی که یک ژانر را انتخاب می کند و به آن پایبند است.

ریبل ریج در حال پخش است نتفلیکس.