در دنیای مدرن بیش از حد برنامه ریزی شده ، بسیاری از ما رابطه ناسالم با زمان برقرار کرده ایم. ما آنقدر به زمان در ساعت یا ساعت خود متصل شده ایم که آنچه را که روانشناسان شروع به تشخیص آن به عنوان “اضطراب زمانی” می دانند ، تجربه می کنیم – یک اضطراب مداوم در مورد گذر زمان. این پیوست به زمان ساعت صرفاً یک مسئله برنامه ریزی نیست. این اساساً وضعیت روانشناختی ، در دسترس بودن عاطفی و ظرفیت اتصال را تغییر می دهد. شاید از همه مهمتر ، این امر می تواند از آنچه بسیاری از سنت های تعمق “قلب باز” می نامند جلوگیری کند – این ظرفیت تجربه زندگی در زمان حال با دلسوزی و حتی نشاط است.

تثبیت زمانی ما

متوسط ​​بزرگسالان روزانه تلفن خود را 96 بار بررسی می کند – که به طور متوسط ​​تقریباً هر 10 دقیقه از زندگی بیدار ما یک بار است. بسیاری از این چک ها مربوط به زمان هستند: چقدر دیر است؟ آیا می توانم جلسه بعدی خود را برگزار کنم؟ چند دقیقه تا ناهار؟ این رفتار ثابت زمان ، توجه ما را به گونه ای بخشیده است که ما هرگز کاملاً حضور نداریم ، اما همیشه تا حدودی به آینده یا گذشته گرایش داریم.

رابطه ما با زمان تا حد زیادی از نظر فرهنگی ساخته شده است نه از نظر بیولوژیکی. جوامعی با جهت گیری زمانی سفت و سخت تر ، مانند ما ، به طور معمول سطح بالاتری از استرس و اضطراب را گزارش می کنند.

هزینه روانشناختی تثبیت ما در زمان ساعت از چند طریق تجلی می یابد. به عنوان مثال ، ما اضطراب مداوم پس زمینه را تجربه می کنیم زیرا احساس اینکه زمان تمام می شود استرس ایجاد می کند. همچنین ، آگاهی حسی ما کاهش می یابد زیرا وقتی به زمان متمرکز می شویم ، توجه ما باریک می شود و ظرفیت ما را برای توجه و قدردانی از محیط اطراف خود کاهش می دهد. ما همچنین از کاهش ارتباط بین فردی رنج می بریم ، زیرا تمرکز بر زمان مانع از گوش دادن عمیق و توجه به نیازها و احساسات دیگران می شود. سرانجام ، ما از دست دادن حالت های جریان و تجربه بی موقع بودن که آنها را توصیف می کند ، تجربه می کنیم. برای قدردانی از این تغییرات ، فقط به این فکر کنید که وقتی در زمان ملاقات یا استراحت بعدی خود متمرکز هستید ، در یک روز کاری شلوغ احساس می کنید ، در مقابل وقتی که در تعطیلات در ساحل یا اردو زدن در جنگل هستید ، وقتی انتظار ندارید که در هر جایی باشید یا در یک زمان خاص انجام دهید.

بسته شدن قلب

عمیق ترین نتیجه دلبستگی زمانی ممکن است چیزی باشد که “بسته شدن قلب” نامیده می شود – مکانیسم دفاعی که ما را از آسیب پذیری محافظت می کند بلکه باعث کاهش دلسوزی و همدلی می شود.

هنگامی که زمان به ارزش ترین منبع ما تبدیل می شود ، ما شروع به ارزیابی تجربیات بر اساس “بازده سرمایه گذاری” آنها می کنیم. این طرز فکر فراتر از کار در زندگی شخصی ما است. ممکن است بپرسیم: آیا این مکالمه ارزش وقت من را دارد؟ آیا این رابطه کارآمد است؟ حضور در لحظه ای که دائماً ارزش زمانی را که می گذرانیم محاسبه می کنیم ، تقریباً غیرممکن است ، نه اینکه از تجربه بودن با یک انسان دیگر لذت ببریم.

دلبستگی به زمان ما را برای همیشه به سمت آنچه در آینده است ، نگه می دارد. هنگامی که ما در حال برنامه ریزی فعالیت های آینده هستیم یا نگران مهلت های آینده هستیم ، ما روی حال متمرکز نیستیم. این باعث کاهش ظرفیت ما برای شفقت و طنین انداز عاطفی می شود.

دلبستگی ما به زمان همچنین این توهم را فراهم می کند که ما می توانیم زندگی را از طریق برنامه ریزی مناسب و مدیریت زمان کنترل کنیم. این توهم کنترل باعث ایجاد احساس کاذب ایمنی می شود در حالی که در واقع اضطراب را افزایش می دهد. نیاز به اطمینان و کنترل با کاهش همدلی و دلسوزی ارتباط دارد. قلب بسته است ، بخشی از آن به عنوان دفاع در برابر غیرقابل پیش بینی بودن زندگی ، هنگامی که ما به یقین کاذب که مدیریت زمان ارائه می دهد می چسبیم.

هزینه دلبستگی زمانی

هزینه های روانشناختی دلبستگی زمانی تقریباً به هر حوزه بهزیستی گسترش می یابد.

تحقیقات نشان می دهد که آگاهی لحظه به لحظه با مقاومت عاطفی ارتباط زیادی دارد. در یک مطالعه برجسته ، شرکت کنندگان که در اقدامات ذهن آگاهی بالاتری کسب کردند ، در طول تست های استرس ، سازگاری قابل توجهی بیشتر نشان دادند. دلبستگی ما به زمان ساعت با نگه داشتن حواس پرتی ذهنی از لحظه فعلی ، این مقاومت را از بین می برد.

هنگامی که ما به طور مزمن وقت آگاه هستیم ، فرصت های ارتباط با دیگران را از دست می دهیم یا از بین می بریم و مطمئن ترین پیش بینی کننده انحلال روابط ، عدم دسترسی عاطفی است.

تفکر نوآورانه در دوره های توجه متمرکز ظاهر می شود. تثبیت زمانی ما فشار مداوم ایجاد می کند که حالات ذهنی را که بینش خلاق را تقویت می کند ، مهار می کند. این توضیح می دهد که چرا بهترین ایده های ما اغلب در حین فعالیت ها هنگام از دست دادن زمان انجام می شود.

در طول سنت های خرد ، تجربه معنوی به عنوان “بی موقع” توصیف می شود – وضعیت آگاهی که در آن زمان ساعت برای تسلط بر آگاهی متوقف می شود. دلبستگی ما به زمان زمانی مانع مداوم تجربیات وحدت ایجاد می کند که با یک حس عمیق بهزیستی و معنای متعالی همراه است.

بهبود روابط ما با زمان

خبر خوب این است که رابطه ما با زمان آموخته می شود و می توان آن را کشف کرد. چندین رویکرد مبتنی بر شواهد نوید در کاهش دلبستگی زمانی و تقویت باز بودن بیشتر قلب را نشان داده است.

مراقبه ذهن آگاهی باعث تغییر زمان می شود ، و آنچه محققان آن را “گسترش زمانی” می نامند ، ایجاد می کند – احساس ذهنی که زمان آن زمان فراوان است نه کمیاب. حتی مدیتیشن مختصر روزانه فوریت زمان را کاهش می دهد و باعث افزایش گرمای و در دسترس بودن بین فردی می شود.

همچنین ، برخی از تنظیمات – به ویژه محیط های طبیعی – به کاهش فشار زمان کمک می کنند. قرار گرفتن در معرض منظم با طبیعت با افزایش سخاوت و رفتارهای اجتماعی مرتبط است ، و این نشان دهنده ارتباط بین گسترش زمانی و باز شدن قلب است.

ایجاد و حفظ مرزها با فناوری هایی که از رفتارهای بررسی زمان پشتیبانی می کنند ، اضطراب را کاهش می دهد و ارتباط بین فردی را افزایش می دهد. مطالعات شرکت کنندگان که از دستگاه های دیجیتالی خود جدا می شوند ، از پیشرفت های چشمگیری در رضایت از روابط و حضور عاطفی خبر می دهند.

از اصطلاح “ثروت زمان” برای توصیف احساس ذهنی که فرد زمان فراوانی دارد استفاده شده است. تحقیقات نشان می دهد که شیوه هایی مانند روزنامه نگاری زمان ، جایی که افراد فعالیتهایی را ردیابی می کنند که احساس ثروت را ایجاد می کنند ، به طور قابل توجهی بهزیستی و ارتباط بین فردی را بهبود می بخشند.

به سمت باز شدن قلب

وقتی دلبستگی خود را به زمان ساعت شل می کنیم ، تغییرات قابل توجهی در آگاهی ما رخ می دهد. قلب ما به طور طبیعی باز می شود و در نتیجه وضعیت در دسترس بودن و پذیرش عاطفی ، افزایش همدلی و دلسوزی ، ظرفیت بیشتر برای شادی و شگفتی و حس عمیق تر ارتباط با دیگران و جهان ایجاد می شود.

این خصوصیات نه از طریق تلاش ، بلکه با رها کردن دلبستگی ما به زمان به عنوان چیزی که باید به جای تجربه انجام شود ، پدیدار می شود. ما می دانیم که وضعیت طبیعی قلب یکی از باز بودن است و زمانی که فکر می کردیم پس انداز می کنیم ، در واقع زندگی است که در تمام طول آن از دست می رفتیم.