[ad_1] برای بسیاری از افراد ، روز مادر یک لحظه مشخصه است – یک روز گل ، برنج و کارت با قدردانی با دقت. اما برای والدین پس از سانحه ، اغلب بسیار پیچیده تر است. به تازگی ، یک والدین پس از سانحه DM را برای من ارسال کرده است که تجربه تلخ...
[ad_1]
برای بسیاری از افراد ، روز مادر یک لحظه مشخصه است – یک روز گل ، برنج و کارت با قدردانی با دقت. اما برای والدین پس از سانحه ، اغلب بسیار پیچیده تر است.
به تازگی ، یک والدین پس از سانحه DM را برای من ارسال کرده است که تجربه تلخی را ضبط می کند ، بنابراین بسیاری از ما در آن حرکت می کنیم. او نوشت ، “من می خواهم از روز لذت ببرم. من می خواهم مادری را که همیشه آرزو می کردم جشن بگیرم.
این یک پیام حجم را بیان می کند ، زیرا این نشان دهنده چیزی است که من بارها و بارها در گروه های والدین پس از سانحه ای که در طول سالها رهبری کرده ام می شنوم. روز مادر ، برای بسیاری ، یک جشن ساده نیست – این ترکیبی پیچیده از شادی ، اندوه ، غرور و درد است.
هنگامی که شما با نیازهای برآورده نشده ، مراقبت متناقض یا حتی تروما آشکار بزرگ شده اید ، کلمه مادر خود می تواند دوگانگی را تحریک کند. برای برخی ، این اشتیاق به آنچه هرگز نبود ؛ برای دیگران ، این کلمه ای است که باعث درد ، گناه یا از دست دادن می شود.
و با این حال ، هنگامی که ما وارد نقش می شویم مادر خودمان-به عنوان والدین پس از سانحه تصمیم گرفتیم که چرخه ها و والدین را با نیت بشکنیم-با یک چالش جدید روبرو هستیم: چگونه آنچه را که ما هرگز دریافت نکردیم به فرزندانمان آشتی دهیم.
این یک تنش عجیب است. از یک طرف ، ما به بهبودی که برای فرزندانمان ایجاد می کنیم افتخار می کنیم. از سوی دیگر ، ما به طور حاد از غیبت که ما را شکل داده است آگاه هستیم. در روانشناسی ، ما این را “تروما رشد” می نامیم. این تجربیات حاد آسیب زا نیست – این اتفاقات کوچکی است که اتفاق نیفتاد ، به دلیل کارهای بزرگی که انجام داد.
برای برخی از والدین پس از سانحه ، این پیچیدگی از صریح ناشی می شود زخم مادر –با کسی که خودش بی تحرک بود ، احساس غفلت عاطفی یا جسمی می کرد ، یا در خانه ای بزرگ می شد که شکنندگی روانشناختی مادر کودک را مجبور به نقش مراقب می کرد. برای این والدین ، روز مادر می تواند نه تنها غم و اندوه ، بلکه مبارزه دردناک و غالباً ناگفته برای برگزاری دیالکتیک را تحریک کند: دوست داشتن یک مادری که به او آسیب رسانده است. همانطور که آلیس میلر نوشت ، “ما ممنوع است که توجه داشته باشیم که والدین ما به ما آسیب رسانده اند. این دانش به دلیل نیاز ما برای ایده آل کردن آنها ، که ناشی از کودکی ما است ، مسدود می شود.”
این مهم است که بگوییم: این تجربه برای همه والدین پس از سانحه صدق نمی کند ، اما برای مواردی که در مورد آن اعمال می شود ، حساسیت به روز مادر ممکن است به خصوص خام باشد.
یکی از بزرگترین حقایقی که من در گروه های خود با والدین به اشتراک می گذارم این است: شما می توانید همزمان بیش از یک احساسات را حفظ کنید.
این به معنای والدین پس از سانحه در روز مادر است: این هم شاد و هم غمگین است. و احترام به این پیچیدگی نه تنها خوب است بلکه عمیقاً انسانی است.
والدین شیوع چرخه به شدت عمدی هستند. ما در مورد نیازهای عاطفی فرزندانمان فکر می کنیم ، در مورد پاسخ های خود تأمل می کنیم ، می خوانیم ، یاد می گیریم ، تعمیر می کنیم. و در حالی که این یک مسیر زیبا و شجاع است ، اما با هزینه ای پنهان نیز همراه است: هر بار که به فرزند خود چیزی می دهید چیزی که هرگز دریافت نکرده اید ، محرومیت خود را برجسته می کند.
این شکاف بین “آنچه من می دهم” و “آنچه به من داده شده است” می تواند خام باشد ، به خصوص در روزی مانند روز مادر – یک روز به معنای افتخار مادران و به طور ضمنی نسب از مادر
اما این چیزی است که من به والدین می گویم که با آنها کار می کنم:
وقتی یک چرخه را می شکنید ، به گذشته خود خیانت نمی کنید. شما آن را بازخرید می کنید. شما مطمئن هستید که درد با شما متوقف می شود. و این یک شکل عمیق از افتخار است – حتی اگر در غم و اندوه پیچیده شود. (برای اطلاعات بیشتر در مورد بهبودی از کودکی دردناک ، اینجا را کلیک کنید.)
بنابراین ، چگونه والدین پس از سانحه می توانند روز مادر را به گونه ای نزدیک کنند که هم از شادی و هم غم و اندوه افتخار کند؟
من به عنوان یک روانشناس می خواهم این را به وضوح بگویم: شما مجبور نیستید با یک مادر کامل ، روز مادر را بدست آورید. شما در حال حاضر لیاقت آن را دارید. به سادگی با نشان دادن ، با تأمل ، با انتخاب عمدی ، شما به فرزندان خود چیزی تحول آمیز ارائه می دهید.
فرزند درونی شما ممکن است هرگز از ضررهای گذشته به طور کامل بهبود نیافته باشد ، اما خود فعلی شما در حال ایجاد خانه ای است که عشق ، امنیت و ضمیمه آن یک هنجار است ، نه استثنا. این شایسته جشن است.
بنابراین اگر شما یک پدر و مادر پس از سانحه هستید که این مطلب را می خوانید ، دعوت من در اینجا است: روز مادر را به عنوان خود خود پس بگیرید. بگذارید کثیف باشد. بگذارید هم شادی و هم غم و اندوه داشته باشد. بگذارید روزی باشد که نه تنها به فرزندان خود افتخار می کند ، بلکه کارهای آرام و قهرمانانه ای را نیز انجام داده اید تا بتوانید چرخه ها را بشکنید و خود را در طول مسیر بهبود بخشید.
از آنجا که شما – نه فقط به عنوان یک مادر ، بلکه به طور کلی ، یک فرد شفابخشی – ارزش جشن گرفتن را دارید. (برای اطلاعات بیشتر در مورد والدین پس از سانحه ، اینجا را کلیک کنید.)
[ad_2]
