در یک تحلیل جدید، گروهی بین‌المللی از محققان پیشنهاد می‌کنند که ضربه‌های مغزی ناشی از آسیب‌های ورزشی دانشگاهی نه تنها ممکن است کمتر از آنچه قبلاً تصور می‌شد مضر باشد، بلکه ممکن است اندکی نیز مضر باشد. کمک کند عملکرد شناختی

همانطور که دانشگاه نیو ساوت ولز در سیدنی، استرالیا در یک بیانیه مطبوعاتی در مورد این تحقیق توضیح می دهد، تجزیه و تحلیل داده های مربوط به بیش از 15000 نفر نشان داد که افرادی که در دوران دانشجویی دچار ضربه مغزی مرتبط با ورزش شده بودند به نظر می رسید نتایج شناختی بهتری داشته باشند. نسبت به همتایان خود که این کار را نکردند.

محققان دانشگاه UNSW، دانشگاه هاروارد، آکسفورد و دانشگاه اکستر انگلستان با استفاده از مطالعه گسترده PROTECT انگلستان، که به داده‌های درازمدت سلامت افراد بین 50 تا 90 سال می‌پردازد، دریافتند که حداقل از نظر آماری، از این بیماری رنج می‌برند. به نظر می رسد که ضربه مغزی با مزایای خاصی همراه است – و حتی می تواند محافظت کننده در نظر گرفته شود.

مت لنون، ​​محقق شناختی UNSW و نویسنده اصلی مطالعه، در بیانیه مطبوعاتی گفت: «یافته‌های ما نشان می‌دهد که چیزی در مورد ورزش (ها) وجود دارد، حتی اگر فرد دچار ضربه مغزی شود، که ممکن است برای نتایج شناختی بلندمدت مفید باشد.

از 15214 شرکت کننده در این مطالعه، 39.5 درصد گزارش کردند که حداقل یک ضربه مغزی داشته اند که در مجموع به حدود 6000 نفر می رسد. محققان سپس ضربه‌های مغزی افرادی را که در اثر آسیب‌های ورزشی به آن‌ها رسیده بودند و آنهایی که در اثر حوادث دیگر، مانند سقوط، برخورد با اتومبیل یا حمله به آن‌ها رسیده بودند، شکستند.

همانطور که نگهبان یادداشت های خود را در نوشته خود از این مطالعه، که در منتشر شده است مجله مغز و اعصاب، جراحی مغز و اعصاب و روانپزشکیمحققان دریافتند کسانی که در جوانی در اثر ورزش دچار ضربه مغزی شده بودند، نسبت به افرادی که در اثر انواع دیگر تصادفات ضربه مغزی شده بودند، به نظر می رسید 4.5 درصد افزایش حافظه کاری داشته باشند. علاوه بر این، آنها همچنین افزایش ظاهری 7.9 درصدی در ظرفیت استدلال داشتند.

محققین پشت این مطالعه دقیقاً مطمئن نیستند که این مزیت محافظتی از کجا می‌توانست حاصل شود، اما می‌گویند که به نظر نمی‌رسد با افزایش دسترسی به آموزش عالی مرتبط باشد.

لنون در بیانیه مطبوعاتی اعتراف می کند که اگرچه ممکن است «کسانی که ورزش می کنند به آموزش بهتر و منابع بیشتری دسترسی داشته باشند»، او و همکارانش «این عوامل را در تجزیه و تحلیل کنترل کردند»، به این معنی که نتایج چیز عجیبی را نشان می دهد.

شاید مهمترین نکته این مطالعه شگفت‌انگیز این باشد که یافته‌های آن بر اساس افرادی است که در مدرسه ورزش‌های آماتور انجام می‌دهند نه ورزشکاران حرفه‌ای، که در ورزش‌های پرتأثیر مانند فوتبال و بوکس اغلب از بیماری مغزی ناتوان‌کننده و کشنده رنج می‌برند که به شدت با مکرر آن مرتبط است. ضربه به سر همچنین نگرانی های گسترده ای در مورد اثرات آسیب های مشابه بر روی مغز ورزشکاران جوان وجود دارد.

لنون در بیانیه مطبوعاتی گفت: «این یافته را نباید اغراق کرد – اثرات مفید آن اندک بود و در افرادی که دو یا چند ضربه مغزی مرتبط با ورزش داشتند، دیگر هیچ فایده ای برای ضربه مغزی وجود نداشت. “علاوه بر این، این مطالعه برای ضربه مغزی در ورزشکاران حرفه ای که آسیب های سرشان بیشتر، ناتوان کننده و شدیدتر است، اعمال نمی شود.”

با این حال، همانطور که یکی از محققین اصلی مطالعه PROTECT در بیانیه UNSW در مورد این تحقیق گفت، مطالعه بیشتر می تواند تغییری اساسی را در طرز فکر صنعت پزشکی در مورد ضربه مغزی در زمینه های خاص تضمین کند.

آنه کوربت، پروفسور اکستر و محقق PROTECT، گفت: «تکان‌های ضربه‌ای که در حین ورزش رخ می‌دهند، منجر به نگرانی‌های سلامت مغز نمی‌شوند، در حالی که سایر انواع ضربه‌های مغزی، به‌ویژه زمانی که افراد ضربه‌های مغزی متعددی را تجربه می‌کنند، منجر می‌شود. در واقع، به نظر می رسد افرادی که در ورزش شرکت می کنند، از سلامت مغز بهتری برخوردارند، صرف نظر از اینکه در حین ورزش دچار ضربه مغزی شده اند یا خیر.

اطلاعات بیشتر در مورد آسیب های ورزشی: خانواده OJ Simpson به دانشمندان اجازه نمی دهند مغز او را برای CTE بررسی کنند