[ad_1] بی اعتبار بودن عصبانیت اغلب یکی از اولین راه های معاشرت زنان برای قطع خود از احساسات خود و شروع به قضاوت در مورد خود است. ما قرار است خوب ، دلپذیر و قابل قبول باشیم. اما اگر کسی به ما آسیب برساند چه می شود؟ آیا نباید عصبانی شویم؟ ا...
[ad_1]
بی اعتبار بودن عصبانیت اغلب یکی از اولین راه های معاشرت زنان برای قطع خود از احساسات خود و شروع به قضاوت در مورد خود است.
ما قرار است خوب ، دلپذیر و قابل قبول باشیم.
اما اگر کسی به ما آسیب برساند چه می شود؟ آیا نباید عصبانی شویم؟ البته ، ما باید!
عصبانی شدن نباید منبع گناه ، سرزنش یا شرم باشد. و با این حال ، زنان اغلب از احساس عصبانیت ناراحت کننده هستند.
در حقیقت ، برخی از مشتری های من حتی نمی توانند آنچه را که به عنوان عصبانیت تجربه می کنند ، شناسایی کنند. حتی اگر آنها بتوانند عصبانیت خود را شناسایی کنند ، آنها اغلب سریع می توانند تجربه خود را باطل کنند یا خود را به دلیل عصبانیت قضاوت کنند.
هنگامی که ما نمی توانیم احساسات خود را همانطور که هستند شناسایی کنیم ، ما نمی توانیم آنچه را که لازم است شناسایی کنیم.
یکی از بزرگترین مواردی که من در کار بالینی خود به آن توجه می کنم ، کمک به زنان است که تجربیات خود را از عصبانیت تأیید کنند و در نهایت آنها را قادر می سازد تا از خود دفاع کنند.
دکتر کریستین نف ، روانشناس که خود دلسوزی را مطالعه می کند ، نشان می دهد که از آنجا که زنان مجاز به ابراز عصبانیت به همان روشی نیستند که مردان انجام می دهند ، آنها آن را به شکل انتقاد از خود می چرخانند ، که اغلب منجر به افسردگی می شود.
وی همچنین پیشنهاد می کند که زنان خود را به دلیل عصبانیت برای به دست آوردن احساس کنترل ، سرزنش می کنند.
بعضی اوقات ، احساس بهتر یا ایمن تر می کنیم که خودمان را مقصر بدانیم و تصور کنیم که ما مقصر هستیم تا اینکه به خودمان اجازه دهیم احساس خشم و سرزنش یا مسئولیت را در جایی که متعلق به آن است ، خارج از خودمان و به طور بالقوه خارج از کنترل خود احساس کنیم.
اما شناخت خشم و عمل بر روی آن برای حمایت از خودمان ضروری است. برای محافظت و دفاع از خود ضروری است.
عصبانیت فراخوانی برای عمل است. این به انرژی و بسیج ما کمک می کند. این می تواند ما را قادر به استفاده از صدای خود کند. این چیزی نیست که نادیده گرفته شود یا سرکوب شود.
یکی از اصلی ترین دلایلی که زنان در دفاع از خود ناکام هستند ، علاوه بر بی اعتبار ، به حداقل رساندن یا برکناری تجربه خود در مورد عصبانیت ، صرفاً نمی دانند که چگونه عصبانیت خود را به روشی مناسب ابراز کنند.
در کتاب او دلسوزی شدید، دکتر Neff بین عصبانیت سازنده و مخرب متمایز است. او می گوید که عصبانیت مخرب خود صالح است و دیگران را نادیده می گیرد ، در حالی که عصبانیت سازنده شامل ایستادن برای خود بدون خصومت یا پرخاشگری و هدایت عصبانیت در اشتباه است نه شخص یا افرادی که باعث آسیب می شوند.
در اصل ، عصبانیت سازنده با تحمل بدرفتاری در حالی که دلسوزی برای دیگری و بشریت آنها را حفظ می کند ، دلسوزی نسبت به خودمان را نشان می دهد.
ابراز خشم سازنده ، به طور خاص با استفاده از ارتباطات مستقیم و ادعا برای به اشتراک گذاشتن چرا ناراحت هستید و سعی در درک دیدگاه شخص دیگر دارید ، سلامت روانی را بهبود می بخشد.
در حقیقت ، تحقیقات نشان می دهد که منجر به نه تنها خصومت و پرخاشگری کمتر می شود بلکه علاوه بر بهبود سلامت جسمی (به عنوان مثال ، فشار خون پایین) نیز باعث کاهش اضطراب و افسردگی می شود.
بیان نامناسب عصبانیت همچنین می تواند منجر به احساس گناه و شرم شود.
بیان نامناسب عصبانیت غالباً به طور متناقض اتفاق می افتد ، وقتی مردم سعی می کنند از عصبانیت خود جلوگیری کنند.
شما به احتمال زیاد در این مورد مقصر بوده اید ، همانطور که می دانم من دارم.
وقتی سعی می کنم مهربان یا احترام باشم ، عصبانیت خود را به جای بیان آن نگه می دارم. انجام این کار به راحتی منجر به ایجاد عصبانیت به مرور زمان می شود که می تواند غیرقابل کنترل شود و منجر به فوران مخرب عصبانیت شود که منجر به گناه و شرم می شود. فوران عصبانیت می تواند منجر به تلاش های ناکارآمد تر برای جلوگیری از و یا سرکوب خشم شود.
اگرچه ابراز خشم برای سلامت روان ما ضروری است ، اما ابراز خشم به روشهای سالم یا سازنده نیز ضروری است.
اگر مثل من ، خود را در بعضی مواقع نتوانید این کار را انجام دهید. دلسوزی برای خودتان نیز در اینجا لازم است.
دلسوزی همان چیزی است که به شما کمک می کند تا در وهله اول خود را ادعا کنید. شفقت همچنین به شما کمک می کند تا وقتی ارزش های خود را نقض کرده اید بهبود یابد و به گونه ای عمل کنید که پشیمان شوید.
تصورات غلط زیادی در مورد MSC وجود دارد ، یکی از آنها این است که اتخاذ یک رویکرد دلسوزانه به خود اجازه می دهد “از قلاب” خارج شود. اما تحقیقات نشان می دهد که ارتباط با خود به روشی دلسوز ، باعث می شود افراد بیشتر تغییر کنند ، نه کمتر.
شناخت و اعتبار سنجی خشم و انجام اقدامات مناسب در ابتدا ، به جای باطل کردن ، برکناری یا قضاوت در مورد عصبانیت و تلاش برای بیان آن ، همچنین به کاهش احتمال عمل به روشهای ارزش ارزش کمک می کند.
ضروری است که ما خشم خود را در اختیار داشته باشیم و زودتر و به روش های ماهرانه ای از صدای خود استفاده کنیم تا اینکه بعداً با واکنش پذیری.
در حالی که عصبانیت می تواند احساس ناامنی کند ، در محافظت از خود نقش بزرگی دارد.
بنابراین لطفاً عصبانیت خود را نادیده نگیرید یا سرکوب کنید. بدانید که ، مانند همه احساسات ، عصبانیت نشان دهنده چیز مهمی است.
این در تلاش است تا به شما در محافظت از خود کمک کند. بگذارید!
در حقیقت ، من دوست دارم خود را به عنوان نوعی عشق به خود فکر کنم.
من شما را تشویق می کنم که عصبانیت خود را به عنوان دلسوزی شدید و نوعی عشق به خود تصور کنید.
فقط با شفقت برای خود و دیگران از آن به طرز ماهرانه ای استفاده کنید!
[ad_2]
