دوست من مارتی کاملاً متقاعد شده بود که انسان ها فرمون می دهند. او بالا و پایین سوگند خورد که یک بار، در یک اتوبوس شلوغ، به طور تصادفی با یک غریبه برخورد کرد و ناگهان، به طور غیرقابل توضیحی، به سمت او کشیده شد. “این باید فرمون باشد!” او گفت، مثل همیشه مغرور، و سپس خندید. من حتی چند بلوک او را دنبال کردم.»

با این حال، نشان دادن اینکه انسان ها از فرمون استفاده می کنند، در علم بسیار سخت تر است. یکی از اولین تلاش‌ها از سوی مارتا مک کلینتاک، دانشجوی کالج ولزلی انجام شد. در اواخر دهه 1960، او متوجه شد که در حالی که خوابگاه‌هایش در شروع ترم دوره‌های قاعدگی متفاوتی داشتند، در پایان آن سه تا چهار ماه، دوره‌های قاعدگی‌شان به طرز جادویی همگام شده بود. او چنین استنباط کرد که باید یک فرمون برای آن اثر وجود داشته باشد (1).

اما این فرمون مرموز دقیقاً کجا پنهان شده است؟ برخی بغل را حدس زدند – کارخانه کوچک شیمیایی طبیعت. مشکل؟ زیر بغل یک کوکتل کامل از مواد بد بو تولید می کند، پس کدام یک از آنها مقصر است؟ ممکن است 3M2H باشد (مخفف (E)-3-متیل-2-هگزنوئیک اسید)، عنصر اصلی در پشت آن رایحه “لذت بخش” که ما آن را عرق انسان می نامیم؟

من برای آزمایش این ایده احساس خارش داشتم، اما هرگز به آن نرسیدم. گرفتن مواد شیمیایی به دست من نبود – برای جمع آوری آن لازم نیست زیر بغل را بتراشید. یک سنتز آزمایشگاهی سریع، چند روز کار، و voilà! اما آزمایش اثرات آن بر روی زنان کافی؟ حالا، این مانع واقعی بود.

از شانس من، وندی ویلیامز، یک روانشناس تیزبین، و کورینا آولوس، یک نیروگاه پیش از درمان، در کنارم بودند. ما با هم یک آزمایش دوسوکور را با ده‌ها زن جوان و داوطلب دگرجنس‌گرا انجام دادیم. مراسم شبانه آنها؟ درست قبل از خواب، لب های بالایی آنها را با الکل مالید – چه ساده (کنترل ما) و چه با دوز غیرقابل درک 3M2H (10ppm). به مدت چهار ماه، ما پیشرفت آنها را با جزئیات دقیق پیگیری کردیم. سرانجام، 16 نفر از داوطلبان فداکار ما به خط پایان رسیدند و لحظه حقیقت فرا رسید. فاش شدن بزرگ؟ درامول… هیچی. یک صفر آماری بزرگ! در مورد اثرات بزرگ و تغییر دهنده زندگی 3M2H بسیار زیاد است (2).

آیا ما فقط شرط علمی خود را از دست دادیم، یا حجم نمونه ما به سادگی برای انجام عمل بسیار کوچک بود؟ گفتنش سخته اما یک چیز واضح است: بسیاری از مطالعات دیگر برای تکرار یافته های مک کلینتاک تلاش کرده اند. منتقدان همه چیز را از لغزش های آماری گرفته تا شانس محض نشانه گرفته اند. و درست مانند آن، “اولین شواهد” پیشگامانه از فرومون های انسانی شروع به لرزان می کند.

اما در سال 2023، یک اکتشاف جدید، امید سوسو زننده برای فرومون های انسانی را دوباره شعله ور کرد. در مطالعه‌ای که توسط شانی آگرون انجام شد، محققان موفق شدند 149 میلی‌لیتر (حدود دو سوم فنجان) اشک عاطفی را از شش زن که به‌خاطر مهارت‌های «آسان گریه کردن» شهرت دارند، جمع‌آوری کنند. آنها سپس از داوطلبان مرد خواستند که دم بکشند. نتایج؟ حیرت انگیز. ارتباط عصبی بین پرخاشگری و بو روشن شد، سطح تستوسترون به شدت کاهش یافت و پرخاشگری مردان به میزان خیره کننده 43.7 درصد کاهش یافت. آنها حتی چهار گیرنده بویایی را در بینی ما مشخص کردند که به پروتئین جادویی رام کننده پرخاشگری در اشک زنان متصل می شود (3). با این شواهد، ایده فرومون های انسانی بیشتر شبیه واقعیت است تا خیال.

یک مقاله تحقیقاتی جدید، که توسط همکار دیرینه من، جیانسو ژانگ و تیمش در آکادمی علوم چین نوشته شده است، مجموعه وسیعی از مواد شیمیایی از غدد عرق انسان را به تنهایی نشان می دهد که به طور بالقوه می توانند ما را نشان دهند – فردیت، جنسیت، جنسیت ما، احساسات، وضعیت فیزیولوژیکی و وضعیت تولید مثل (4). بسیاری از این مواد شیمیایی مانند آنهایی که با همگام سازی قاعدگی یا کاهش پرخاشگری مرتبط هستند، تحت آزمایش های دقیق قرار نگرفته اند. بنابراین، فضای زیادی برای تحقیقات هیجان انگیزتر در مورد فرومون های انسانی در آینده وجود دارد. با ما همراه باشید!