وسترن که زمانی یکی از محبوب ترین و تحسین شده ترین ژانرهای هالیوود بود، اکنون سایه ای از خود باشکوه سابق خود است. در اواسط دهه 1940، تا اواخر دهه 1960، این ژانر به اوج خود رسید و بسیاری از بهترین فیلم های وسترن اکران شدند که اسطوره غرب قدیم را تعریف کردند و کابوی را به عنوان شخصیت تعیین کننده هویت آمریکایی تثبیت کردند. هالیوود جدید توجه خود را به جای دیگری معطوف کرد و این ژانر به آرامی از محبوبیت خود کاسته شد. با این حال، ماهیت سخت فیلم های هالیوودی پس از نیو، ژانر نئو وسترن را به وجود آورد که تا به امروز ادامه دارد.

در سال 2007، جیمز منگولد جسورانه یکی از بهترین وسترن های دهه 1950، دلمر دیوز را گرفت. 3:10 به یوماو آن را تحت یک رویکرد نئو غربی بازسازی کرد. این فیلم با بازی کریستین بیل و راسل کرو، برنده‌های اسکار، داستانی را دنبال می‌کند که وظیفه دارد جنایتکار خطرناک بن وید را به شهر کانتنشن منتقل کند، جایی که او قرار است سوار قطار 3:10 به زندان یوما شود. اگرچه در زمان انتشار مورد تحسین قرار گرفت، اما منگولد 3:10 به یوما هرگز مورد توجه یا ستایشی قرار نگرفته است که شایسته آن است. خوشبختانه، این جواهر مدرن غربی اکنون در نتفلیکس است، به این معنی که فرصتی عالی برای شماست تا آن را بررسی کنید. اگر این کار را نکرده اید، کاملاً باید انجام دهید، زیرا احتمالاً بهترین وسترن است که در این قرن منتشر شده است. اینجا چرا

بازی های درخشانی از کریستین بیل و راسل کرو دارد

هنگامی که دو بازیگر در سطح کریستین بیل و راسل کرو دارید که صفحه نمایش را به اشتراک می گذارند، می توانید شرط بندی کنید که در حال سوار شدن هستید. این دو در زمان نمایش و وزن برابر در داستان با بیل به عنوان مرد خانواده عادل و کرو به عنوان ضدقهرمان پیچیده اخلاقی به اشتراک می گذارند. چون 3:10 به یوما یک نئو غربی است، نه کاملاً «خوب» یا «بد» است. در عوض، هر دو مردی هستند که در شرایطی زندگی می کنند که برای خود ساخته اند و تمام تلاش خود را می کنند تا در دنیایی خشک و بی رحم زنده بمانند.

بیل در اینجا در جذاب ترین و قانع کننده ترین حالت خود است. شدت علامت تجاری او برای نقش دن ایوانز، یک دامدار در مشکلات مالی که سعی دارد برای دو پسرش، مارک بیمار (بن پتری) و ویلیام مسن تر و سرکش تر (لوگان لرمن) الگویی باشد، کاهش می یابد. بیل آسیب‌پذیری را انتخاب می‌کند، چهره‌اش به وضوح نشان می‌دهد که دن چقدر سخت است کارهایی را انجام دهد، از جمله راه رفتن.

به نوبه خود، کرو مجسم می شود و با ذوق و اعتماد به نفس در نقش بن وید جنایتکار بازی می کند. او روی صفحه نمایش مغناطیسی است، تا جایی که درک اینکه چرا او این همه وفاداری را از مردانش القا می کند، بسیار آسان است. شیمی بین این دو فریبنده است. در اینجا مونولوگ های پیچیده زیادی وجود ندارد، منگولد تصمیم گرفته است که پویایی پیچیده خود را از طریق مبادلات غیر معمول و نگاه های پنهانی بسازد. آنها به اعمال یکدیگر واکنش نشان می دهند و ما آن را با آنها تجربه می کنیم.

بقیه بازیگران به همان اندازه درخشان هستند. لوگان لرمن یکی از بهترین بازی های خود را در نقش ویلیام عصبانی و ناامید ارائه می دهد و بهترین های بیل را در جریان تبادلات احساسی آنها به نمایش می گذارد. بن فاستر همچنین در نقش دست راست وفادار وید، چارلی پرنس، دزد صحنه است. چارلی که کاملاً غیراخلاقی و بی رحم است، آنتاگونیست واقعی فیلم است و فاستر یک چرخش برق‌آمیز را ارائه می‌کند و نقش یک سگ هار را با دیگران بازی می‌کند، اما در کنار وید، یک توله سگ با چشمان درشت بازی می‌کند. دیگر افراد برجسته عبارتند از: آلن تودیک در نقش داک پاتر مهربان اما شجاع و گرچن مول در نقش آلیس، همسر ناراضی دن.

امتیاز ترسناک و در عین حال جذاب مارکو بلترامی

موسیقی برای هر تصویری حیاتی است، اما شاید برای یک وسترن بیشتر از آن. با بازگشت به کار تعیین کننده ژانر انیو موریکونه در فیلم های سرجیو لئونه، موسیقی همیشه نقش مهمی در فیلم های وسترن داشته است. از بسیاری جهات، زنده کردن غرب قدیمی به اندازه خود تصاویر مهم است. در منگولد 3:10 به یوما، حتی بیشتر است. فیلم بیشتر شخصیت دارد تا طرح محور. بله، داستان دیکته می کند که بازیکنان اصلی باید به Contention برسند، اما چگونه تعریف نشده است. بنابراین، منگولد به شخصیت‌هایش اجازه می‌دهد تا با استفاده از دیالوگ و موسیقی برای ساختن اتمسفر و ایجاد حال و هوا، مسیری منحصربه‌فرد را ایجاد کنند.

3:10 به یومانت توسط مارکو بلترامی با استعداد ساخته شد. ساخته‌های بلترامی برای فیلم که کم‌تصور و در عین حال عمیقاً خاطره‌انگیز است، در برگیرنده هستند، در مواقعی که نیاز به تنش دارند و بافتی غنی دارند. بیشتر از دیالوگ، این موسیقی است که زمینه را برای اکشن فراهم می کند 3:10 به یوما. غرب قدیمی منگولد متروک و خائنانه است و موسیقی بلترامی انعکاس وحشتناکی از بی ثمری است. این آهنگساز برای کارهایش در فیلم نامزدی اسکار بسیار شایسته دریافت کرد 3:10 به یوما، باز هم گواهی دیگری بر قدرت این قطعه متحرک.

صدا در این فیلم بسیار مهم است. حتی زمانی که با امتیاز بلترامی همراه نباشد، هر صحنه در 3:10 به یوما به طراحی صدای فراگیر بستگی دارد. یک شومینه ترک خورده، اسب‌های در حال تاختن در دوردست، هوایی که شهری را می‌پیماید که مانند خود بیابان خشک است. تنها از طریق صدا، منگولد به غرب قدیم روح می بخشد و با ما صحبت می کند.

سومین عمل هیجان انگیز

هیچ وسترنی بدون پایانی مهیج کامل نخواهد بود و 3:10 به یوما یکی از بهترین های خاطرات اخیر را دارد. مانند بسیاری از بهترین وسترن‌های تمام دوران، با یک تیراندازی به پایان می‌رسد، اما کلید درخشش آن به رویکرد منگولد در اکشن متکی است. دوربین او هم مثل بیل و کرو کثیف می شود و آنها را در یک تعقیب و گریز پرتنش دنبال می کند که از هتلی که در آن پناه گرفته بودند به سمت ایستگاهی که قطار اصلی به آن می رسد می دوند.

کنش مستلزم یک آشفتگی گیج کننده خاص است تا واقعاً مؤثر باشد. بیش از حد باعث می شود که احساس آشفتگی و سختی به دنبال داشته باشد، در حالی که کم بودن صحنه را بی اثر و بی الهام می کند. منگولد می‌داند چه زمانی باید وارد عمل شود، دوربینش را روی زمین پایین می‌آورد تا به دن و بن بپیوندد وقتی نفس می‌کشند، مسیر طولانی‌شان را تا ایستگاه از طریق فروشگاه‌ها و پشت بام‌ها دنبال می‌کند، و حتی برخی از عکس‌های POV را در حالی که سعی می‌کنند منطقی به نظر برسند شامل می‌شود. چه کسی در بین مهاجمان آنها چه کسی است.

3:10 به یوما یکی از بهترین پایان‌ها را برای هر فیلم وسترن، چه مدرن و چه دیگر دارد. این هیجان انگیز و در عین حال از نظر احساسی طنین انداز، تهاجمی است اما هرگز بی فکر است. تاثیرگذار، عمیقاً غم انگیز و حتی قابل تامل است که مخاطب را به این سوال وا می دارد که پیام واقعی چیست و آیا کسانی که درگیر داستان هستند واقعاً آن را دریافت کرده اند یا خیر. تعداد کمی از فیلم‌ها می‌توانند چنین پایان قدرتمندی بسازند که در سطح احساسی موفق باشد و در عین حال تماشایی را ارائه دهد. پس از 100 دقیقه ساخت، آخرین کشش از 3:10 به یوما چیزی کمتر از انفجاری نیست و مانند چند فیلم وسترن به پایان می رسد.

3:10 به یوما اکنون برای پخش در نتفلیکس در دسترس است.