منبع: PatrickBlaise / Pixabay

افراد مسن چقدر تاب آور هستند؟ بر اساس این کلیشه، افراد مسن “بیش از حد در راه خود” هستند که نمی توانند با شرایط در حال تغییر سازگار شوند. آیا این حقیقت دارد یا فقط یک افسانه است؟ تحقیقات اخیر پاسخ هایی برای این سوال دارد.

“تاب آوری” اغلب به عنوان توانایی بازگشت پس از سختی، شکست یا حتی تراژدی تعریف می شود. برخی از افراد می توانند پس از ناکامی ها به سطح عملکرد قبلی خود بازگردند یا حتی به سطح بالاتری از عملکرد دست یابند. وقتی کسی می‌تواند پس از شکست‌های خارق‌العاده مانند تروما زنده بماند و رشد کند، اغلب می‌گوییم که به «رشد پس از سانحه» دست یافته است.

هنری ماتیس هنرمند ممکن است بهترین فرزند پوستر یک فرد مسن با انعطاف باشد. پس از جراحی سرطان شکم در سال 1941 در سن 72 سالگی، ماتیس در بستر بستری بود و دیگر قادر به نقاشی یا مجسمه سازی به روش معمول خود نبود. او بدون ترس شروع به ساخت کلاژهای کاغذی رنگارنگ با کمک دستیارانش کرد. اما او آفرینش‌های جدید خود را نوعی هنری پست نمی‌دانست و زندگی خود را به عنوان یک هنرمند نیز پایان یافته نمی‌دانست. در واقع، او چهارده سال آخر زندگی خود را «une second vie» نامید، زندگی دوم. کلاژهای اواخر عمر او اکنون به عنوان آثار هنری نمادین در نظر گرفته می شود.

اما این ماتیس است! او یک نابغه بود. این تحقیق در مورد “افراد عادی” که در زندگی خود با موانعی روبرو می شوند چه می گوید؟ دو مطالعه بررسی کردند که بزرگسالان چگونه با چالش‌های همه‌گیری 2020-2021 مقابله کردند و پاسخ‌های غیرمنتظره‌ای را ارائه کردند.

تحقیق: تاب آوری همه گیر در میان سالمندان

در طول و پس از همه‌گیری، «موج سن»، یک اتاق فکر متخصص در مسائل پیری، بازنشستگی و طول عمر، با همکاری ادوارد جونز و نظرسنجی هریس، چندین نظرسنجی عمیق را با بیش از 10000 پاسخ‌دهنده در پنج مورد انجام داد. نسل در ایالات متحده و کانادا.

Maddy Dychtwald از Age Wave نتایج را در کتاب خود خلاصه کرد. پیری بدون سن: ما کاملا متعجب شدیم که دیدیم این افراد جوان‌تر نبودند، بلکه افراد مسن‌تر بودند که بیشترین انعطاف‌پذیری عاطفی و ذهنی و حتی رفاه را در طول دوران پرآشوب سال‌های 2020 و 2021 از خود نشان دادند.»

برای مثال، بازنشستگان “خوش بینی بیشتری نسبت به دیگران گزارش کردند، با اکثریت (61٪) نشان می دهد که همه گیری به آنها “قدردانی بیشتری از آنچه زندگی را معنادار می کند” (در مقایسه با 46٪ از همه آمریکایی های دیگر) کرده است. نیمی از بازنشستگان (53٪) می گویند که اکنون “همدلی و شفقت بیشتری نسبت به افرادی دارند که در حال مبارزه هستند.” (PRNewswire)

این نتایج با تحقیقات دیگری مطابقت دارد که نشان می‌دهد افراد با افزایش سن، شادتر و ثبات ذهنی بیشتری دارند، که در اینجا خلاصه شده است. به عنوان مثال، محقق لورا کارستنسن، در آینده روشن طولانی، گزارش داد که افراد بالای 65 سال “باثبات ترین و خوش بینانه ترین دیدگاه” را در بین بزرگسالان داشتند.

در مطالعه دیگری، دکتر Lenny Chiang-Hanisko و همکاران، 98 سالمند با میانگین سنی 86 سال را مورد بررسی قرار دادند که از طریق بیماری همه گیر COVID-19 در یک جامعه بازنشستگی مستمر زندگی می کردند. ساکنان بخش زندگی مستقل مورد بررسی قرار گرفتند. اگرچه افراد مورد بررسی اکثراً زنان سفیدپوست و تحصیلکرده دانشگاهی بودند، اما نتایج بینشی از ذهنیت «پیرترین پیر» در بحران ارائه می‌کند.

این نظرسنجی به این موضوع پرداخته است که آیا ساکنان هر یک از ابعاد “رشد پس از سانحه” را تجربه کرده اند یا خیر. “PTG” توسط محققان در پنج بعد تعریف شد: گشودگی به احتمالات جدید، روابط قوی تر، احساس افزایش قدرت شخصی، رشد معنوی و قدردانی از زندگی.

علیرغم ناامیدی محدودیت های مربوط به بیماری همه گیر – برای مثال، بستن اتاق های غذاخوری و الزام به پوشیدن ماسک – محققان دریافتند که تعداد شگفت انگیزی از ساکنان “رشد پس از سانحه” را تجربه کردند. آلات موسیقی، یادگیری مهارت‌های نقاشی یا نوشتن، برخی از آنها در کلاس‌های آنلاین شرکت کردند یا مهارت‌های فنی مانند سفارش‌دادن آنلاین را آموختند، مانند بازی‌های آنلاین یا شرکت در بازی‌های آنلاین ساکنین روابط خانوادگی خود را با تماس های ویدیویی عمیق تر کردند یا در گروه های دوستی مانند کلوپ های کتاب از طریق زوم شرکت کردند.

این نتایج به ویژه با توجه به چالش های مختلف پیری، نگرانی در مورد مسائل بهداشتی و حبس قابل توجه است.

تجربه همه گیر من

من در زمان همه گیری 75-76 ساله بودم. در این مرحله، پس از 10 سال بازنشستگی از شغل اولیه ام به عنوان مشاور کالج محلی، به عنوان یک نویسنده آزاد “زندگی دوم” را ایجاد کردم. به عنوان یک وبلاگ نویس در اینجا در psychologytoday.com، از علایق اصلی خود در انگیزه و عادات سالم منحرف شده بودم و اشتیاق به یادگیری در مورد پیری سالم پیدا کردم. در واقع، من مشتاق بودم کتابی بنویسم که تجربیات شخصی خود را با وبلاگ های مبتنی بر تحقیق در بر گیرد.

وقتی همه‌گیری شیوع پیدا کرد، از فرصت استفاده کردم و آن کتاب را نوشتم. (در نهایت به عنوان منتشر شد جرقه های نقره ای: افکاری در مورد پیر شدن، عاقل تر شدن و شادتر شدن.) باید اعتراف کنم که بیماری همه گیر دوران شادی برای من بود. نه تنها از زمان جدیدم برای نوشتن بدون مزاحمت لذت بردم. هر روز به سختی می توانستم صبر کنم تا کامپیوتر را بزنم. من خوش شانس بودم که با دوست پسر قدیمی ام زندگی می کردم، بنابراین چالش مسائل تنهایی را نداشتم.

تحقیقات بالا نشان می‌دهد که من در واکنش به این بیماری همه‌گیر غیرعادی نبودم—بسیاری از افراد مسن از همه‌گیری برای تحقق رویاهای جدید و قدیمی و کشف سرگرمی‌ها، لذت‌ها، آموزش و مهارت‌های جدید استفاده کردند. آنها نیز با وجود انزوا، از دست دادن و حبس، زندگی دومی را تجربه کردند. در حالی که ماتیس یک نابغه بود، هر چه بیشتر عمر می کنم، بیشتر متوجه می شوم که در درون هر فرد «معمولی» یک فرد خارق العاده وجود دارد. افراد مسن استعداد استثنایی برای استفاده از خلاقیت و دیدگاه خود برای ساختن زندگی انعطاف پذیرتر دارند.

(ج) مگ سلیگ، (ج) 2024. کلیه حقوق محفوظ است.