خانواده ما فقط از اولین بازدید ما از گراند کانیون بازگشتند و به من اجازه می دهند به شما بگویم: تصاویر حتی نزدیک نمی شوند. اندازه کامل ، نحوه تغییر رنگ ها با نور ، لایه های تاریخ به سنگ ، نوع سکوت که به اندازه کافی احساس می کند برای بلعیدن شما کامل است – ایستادن در آنجا غیرممکن است و نه در هراس باش

اما ، همانطور که خیلی زود فهمیدم ، نه هر کس احساس می کند

بعد از پیمایش در بررسی های Yelp از گراند کانیون (زیرا بله ، این یک چیز است) ، من نتوانستم جلوی خندیدن به بعضی از موارد را بگیرم یک ستاره رتبه بندی مردم برای یکی از خیره کننده ترین شگفتی های طبیعی جهان باقی مانده بود.

• “یک سوراخ. یک سوراخ بسیار بزرگ. “
• “در همه جا خاک وجود داشت و مسیر پیاده روی خیلی طولانی بود!”
• “ماشین های فروش کجا هستند ؟؟ همچنین ، هیچ جا برای شارژ تلفن من! “
• “این خیلی عمیق است که حتی پایین را ببینید.”

منظور من این است که تصور کنید که در حاشیه یک شاهکار زمین شناسی 6 میلیون ساله و تفکر ایستاده است ، “این مکان با یک نوار میان وعده و برخی از Wi-Fi بهتر خواهد بود. “

و با این حال ، ما اینجا هستیم.

درس؟ حتی گراند کانیون بررسی های بدی می کند. شما نمی توانید ، نمی توانید ، و نباید سعی کنید همه را خوشحال کنید.

که باعث شد من فکر کنم: اگر یکی از بزرگترین شگفتی های طبیعی روی زمین نتواند از انتقاد فرار کند ، چرا بسیاری از ما خودمان را خسته می کنیم و سعی می کنیم از آن جلوگیری کنیم؟

دام دلپذیر مردم (و چرا برای زنان به خصوص سخت است)

مردم-خوشایند بیش از این است که فقط مهربان یا متفکر باشد. این زمانی است که تصمیمات شما – بیگ و کوچک – از چگونگی دیکته شده است دیگران ممکن است آنها را درک کنند ، نه آنچه شما واقعاً می خواهید یا نیاز دارید. این تلاش مداوم و فرسوده برای تلاش برای خوشحال کردن همه ، حتی به هزینه رفاه خود است.

و اینجا Kicker است: تحقیقات نشان می دهد که زنان به ویژه مستعد این تله هستند. مطالعات در مورد جامعه پذیری جنسیتی نشان می دهد که از سنین پایین ، دختران اغلب (صریح یا ظریف) تشویق می شوند که اسکان ، دوست داشتنی و ایثارگر باشند (Leaper & Friedman ، 2007). این شرط بسیاری از زنان را در بزرگسالی دنبال می کند و در زندگی شخصی و حرفه ای ما به این صورت نشان می دهد:

• گفتن بله به چیزهایی که برای آنها وقت و انرژی نداریم.
• خم شدن به عقب برای جلوگیری از ناامید کردن دیگران.
• احساس گناه برای تعیین مرزها.
• خاموش کردن نیازهای ما برای “حفظ صلح”.

همکاران من ، مولی مکگوگان ، میریام نووتنی ، و من اخیراً در کتاب جدید خود در مورد این موضوع نوشتم ، ditch the ditty: انجام آنچه مهم است به جای انجام همه کارهابشر (2025). Ditties همه آن چیزهایی است که ما می گوییم بله-غالباً از غریزه دلپذیر مردم-مودبانه ، برای جلوگیری از ناراحت کردن دیگران ، یا فقط به این دلیل که احساس می کنیم احساس می کنیم باید اما همانطور که بررسی های گراند کانیون به ما یادآوری می کند ، مردم لذت می برند یک سوخت بدخلقی است. مهم نیست که چقدر ما انجام می دهیم ، کسی همیشه چیزی برای شکایت از آن پیدا خواهد کرد و ما را تخلیه و برآورده نمی کند.

بنابراین چگونه می توانیم چرخه لذت مردم را متوقف کنیم و تصمیماتی را شروع کنیم که در واقع به ما خدمت می کند؟ در اینجا سه ​​راه برای شروع وجود دارد.

1. به “فاکتور نامرئی” توجه کنید

هر بار که می گویید بله به چیزی خارج از مردم-در واقع می نویسید فاکتور نامرئی– بدهی که بعداً در قالب زمان ، انرژی یا نارضایتی انجام می شود.

به آن فکر کنید:

• موافقت با اجرای یک پروژه شما نه ظرفیت = فاکتور استرس را داشته باشید.
• میزبانی از گردهمایی خانواده هنگامی که ترجیح می دهید نه = فاکتور فرسودگی.
• گفتن “بله” برای برنامه های شام وقتی فراتر از زهکشی هستید = فاکتور نارضایتی.

مشکل؟ ما به ندرت متوجه این فاکتورها می شویم تا اینکه وقت آن است که بپردازیمبشر در آن زمان ، ما غرق ، تخلیه شده و تعجب می کنیم که چرا اینقدر خسته شده ایم.

این را امتحان کنید: قبل از گفتن بله به هر چیزی ، مکث کنید و از خود بپرسید: این فاکتور برای من چه هزینه ای دارد؟ اگر قیمت خیلی بالا باشد ، نشانه این است که شما باید بگویید نه (یا حداقل شرایط را دوباره مذاکره کنید).

2. تغییر از “آنها چه فکر می کنند؟” به “من به چه چیزی نیاز دارم؟”

یکی از بزرگترین دلایلی که ما مردم را خوشحال می کنیم ترس است:

• اگر من نه بگویم آنها چه فکر می کنند؟
• آیا آنها از من عصبانی خواهند شد؟
• آیا آنها فکر می کنند من خودخواه ، بی ادب یا دشوار هستم؟

اما این چیز است: آن افراد کسانی نیستند که زندگی شما را زندگی می کنند. تو هستی

تحقیقات روانشناختی در مورد نظریه خودمختاری (Deci & Ryan ، 2013) نشان می دهد که انسان وقتی احساس استقلال می کنیم-وقتی تصمیمات ما با نیازها ، ارزش ها و خواسته های خودمان مطابقت دارد و نه فشارهای خارجی ، انسان شکوفا می شود.

لذت مردم بر خلاف استقلال است. این تصمیم می گیرد که بر اساس نحوه واکنش دیگران ، به جای آنچه در واقع برای ما احساس می کند ، تصمیم گیری می کند.

این را امتحان کنید: دفعه بعد که احساس می کنید به مردم می پردازید-لطفاً ، مکث کنید و این سوال را تغییر دهید. به جای پرسیدن ، آنها چه فکر می کنند؟ از خود بپرسید: من واقعاً چه می خواهم؟ تغییر تمرکز خود از اعتبار خارجی به وضوح داخلی می تواند یک تغییر دهنده بازی باشد.

3. بگذارید مردم ناامید شوند (و از آن زنده بمانند)

در اینجا یک حقیقت رادیکال وجود دارد: شما مجاز به ناامید کردن مردم هستید. و آنها (و شما) از آن زنده می مانند.

بسیاری از ما این ایده را درونی کرده ایم که ناامید کردن کسی معادل صدمه زدن به آنها است. اما آنها یکسان نیستند.

• گفتن نه به کاری که نمی خواهید انجام دهید بی رحمانه نیست.
• تنظیم یک مرز خودخواه نیست.
• اولویت بندی بهزیستی خود خیانت نیست.

به مردم اجازه داده می شود احساسات خود را داشته باشند ، اما این بدان معنا نیست که شما باید زندگی خود را دوباره تنظیم کنید تا از تجربه ناامیدی جلوگیری کنید.

این را امتحان کنید: دفعه بعد که یک مرز را تنظیم کردید و کسی واکنش منفی نشان می دهد ، به خود یادآوری کنید: احساسات آنها برای پردازش آنهاست. کار من احترام به آنچه من نیاز دارم.

Grand Canyon باشید

در پایان روز ، People-Peeling یک بازی ناخوشایند است. شما نمی توانید کنترل کنید که دیگران چگونه شما را درک می کنند ، و مطمئناً نمی توانید بسازید هر کس خوشحال. شاید همه ما باید از گراند کانیون درس بگیریم:

• در کسی که هستید محکم بایستید.
• خود را کوچک نکنید تا انتظارات دیگران را در خود جای دهید.
• بدانید که مهم نیست که چه کاری انجام می دهید ، کسی جایی نظر خواهد داشت – و این نظر شما را تعریف نمی کند.

پس جلو برو از کار تمام وقت مدیریت انتظارات دیگران بازنشسته شوید. بله به آنچه شما را سوخت می دهد ، نه به آنچه شما را تخلیه می کند ، و اجازه دهید بقیه خود را مرتب کنند.

و اگر همه چیز دیگر شکست خورد ، فقط به یاد داشته باشید: همیشه افرادی وجود خواهند داشت که از عدم وجود ماشین های فروش در یک شگفتی طبیعی جهان شکایت می کنند.