به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ میلاد پیامبر اکرم(ص) فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ فرصتی است برای بازگشت به سیره پیامبری که نام او با رحمت، مهربانی، کرامت انسانی و صلح گره خورده است. پیامبری که آمد تا انسان را از خشونت، جهل و بی عد...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ میلاد پیامبر اکرم(ص) فقط یک مناسبت در تقویم نیست؛ فرصتی است برای بازگشت به سیره پیامبری که نام او با رحمت، مهربانی، کرامت انسانی و صلح گره خورده است. پیامبری که آمد تا انسان را از خشونت، جهل و بی عدالتی دور کند و جامعه ای بنا بگذارد که در آن انسان، صرف نظر از قومیت، نژاد و سرزمینش، صاحب کرامت و حق باشد.
امروز، بیش از هر زمان دیگری، جهان به یادآوری همین پیام نیاز دارد؛ پیام صلح.
صلح در نگاه اسلام، به معنای تسلیم در برابر ظلم یا چشم پوشی از حقوق ملت ها نیست. صلح زمانی معنا پیدا می کند که بر پایه عدالت، احترام متقابل، حفظ کرامت انسان ها و رعایت حقوق ملت ها شکل گرفته باشد. نمی توان از صلح سخن گفت اما اشغال، تجاوز، تحمیل اراده و تعرض به سرزمین دیگران را نادیده گرفت.
سیره پیامبر اکرم(ص) نشان می دهد که حتی در مواجهه با اختلاف ها و دشمنی ها، راه گفت وگو، پیمان، مدارا و جلوگیری از خونریزی تا زمانی که حقوق و امنیت جامعه حفظ شود، جایگاه ویژه ای دارد. پیامبر(ص) پیام آور رحمت بود و جنگ را هدف نمی دانست؛ اما در برابر تجاوز و تهدید نیز از دفاع از جامعه اسلامی و حقوق مردم عقب نشینی نمی کرد.
این نکته برای جهان امروز اهمیت فراوانی دارد. صلح واقعی، صلحی نیست که یک ملت در برابر زورگویی سکوت کند و ملت دیگری حق تعیین سرنوشت خود را از دست بدهد. صلح واقعی آنجاست که مرزهای کشورها، استقلال ملت ها و حق حاکمیت آنها محترم شمرده شود.
ایران نیز به عنوان یک کشور مستقل، حق دارد در امنیت و آرامش زندگی کند. هیچ کشوری نباید خود را محق بداند که به مرزهای کشور دیگری تعرض کند یا با تهدید و زور، اراده خود را بر یک ملت تحمیل کند. تمامیت ارضی و استقلال کشورها از اصولی است که بی توجهی به آن، نه تنها امنیت یک کشور، بلکه ثبات یک منطقه و حتی صلح جهانی را تهدید می کند.
از همین منظر، دفاع از تمامیت ارضی ایران را نباید صرفا یک موضوع سیاسی دانست. این مسئله، پیش از هر چیز، به حق یک ملت برای زیستن در امنیت، حفظ خانه و سرزمین و تعیین سرنوشت خویش مربوط است.
ملت ها حق دارند از جنگ نترسند. کودکان حق دارند آینده خود را بدون صدای انفجار تصور کنند. خانواده ها حق دارند عزیزانشان را در امنیت ببینند و مردم حق دارند در سرزمین خود، بدون تهدید خارجی، برای آینده شان تصمیم بگیرند.
اینها همان ارزش هایی است که وقتی از صلح سخن می گوییم باید به خاطر داشته باشیم.
در آموزه های اسلامی، انسان دارای کرامت است و ظلم، تجاوز و تعدی پذیرفته نیست. از این منظر، نمی توان صلح را به یک واژه تزئینی در سخنرانی ها تبدیل کرد و همزمان حقوق ملت ها را نادیده گرفت. صلح باید در رفتار دولت ها، در روابط میان ملت ها و در تصمیم های قدرت های جهانی دیده شود.
امروز رسانه ها نیز در برابر مسئله صلح مسئولیت سنگینی بر عهده دارند.
رسانه می تواند به آتش اختلاف بدمد یا در مسیر آرام کردن جامعه و نزدیک کردن انسان ها به یکدیگر حرکت کند. می تواند نفرت را بازتولید کند یا زبان گفت وگو باشد. می تواند ترس را گسترش دهد یا واقعیت ها را با دقت و مسئولیت روایت کند.
در روزگاری که یک خبر نادرست می تواند در چند دقیقه میلیون ها نفر را تحت تاثیر قرار دهد، رسالت رسانه تنها انتشار خبر نیست؛ بلکه کمک به فهم درست واقعیت است. رسانه حرفه ای باید میان نقد، مطالبه گری، دفاع از منافع ملی و دامن زدن به نفرت تفاوت قائل شود.
به عنوان یک فعال رسانه ای، معتقدم یکی از مهم ترین وظایف ما در چنین شرایطی، دفاع از ادبیات صلح و گفت وگوست؛ ادبیاتی که در آن می توان هم از منافع ملی و تمامیت ارضی کشور دفاع کرد و هم از صلح سخن گفت. این دو در تضاد با یکدیگر نیستند.
صلح، ضعف نیست.
صلح یعنی ترجیح دادن زندگی بر ویرانی، گفت وگو بر خشونت و عدالت بر زور. اما صلح پایدار بدون عدالت و احترام به حقوق ملت ها شکل نمی گیرد.
میلاد پیامبر اکرم(ص) می تواند یادآور همین حقیقت باشد که جهان امروز بیش از هر چیز به اخلاق، عقلانیت و مهربانی نیاز دارد. اگر پیامبر رحمت را الگوی خود بدانیم، باید در برابر خشونت، نفرت و تجاوز بایستیم و در عین حال، برای گفت وگو، همزیستی و کاهش رنج انسان ها تلاش کنیم.
امروز شاید بیش از همیشه لازم باشد به این پرسش فکر کنیم: اگر پیامبر اکرم(ص) در میان ما بود، از ما چه می خواست؟
پاسخ را می توان در همان پیام روشن و ماندگار جست وجو کرد؛ کرامت انسان، عدالت، وفای به عهد، پرهیز از ظلم و تلاش برای صلح.
میلاد پیامبر اکرم(ص)، میلاد پیام آور رحمت است؛ پیام آوری که می تواند برای جهان خسته از جنگ، خشونت و نفرت، بار دیگر معنای واقعی صلح را یادآوری کند.
صلحی که در آن هیچ ملتی قربانی زیاده خواهی دیگری نباشد؛ هیچ مرزی با زور جابه جا نشود؛ هیچ انسانی به خاطر جنگ، خانه و خانواده اش را از دست ندهد و هیچ کشوری حق نداشته باشد امنیت و استقلال کشور دیگری را نادیده بگیرد.
امروز، در سالروز میلاد پیامبر مهربانی، شاید بهترین ادای احترام به آن حضرت این باشد که از صلح سخن بگوییم؛ اما صلحی عادلانه، عزتمندانه و مبتنی بر احترام به حقوق همه ملت ها.
جهان به چنین صلحی نیاز دارد؛ ایران نیز.
* زهرا شیخ باقری، دانشجوی دکتری مدیریت رسانه و فعال رسانه ای
پایان/*
.
