در حالی که فوتبال به عنوان فراگیرترین ورزش جهان باید نماد احترام، برابری و دوری از مناقشات سیاسی باشد، رفتارهای اخیر آمریکا در قبال تیم ملی فوتبال ایران بار دیگر نشان داد که سیاست همچنان سایه سنگینی بر ورزش بینالمللی انداخته است.
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن؛ در حالی که فوتبال به عنوان فراگیرترین ورزش جهان باید نماد احترام، برابری و دوری از مناقشات سیاسی باشد، رفتارهای اخیر آمریکا در قبال تیم ملی فوتبال ایران بار دیگر نشان داد که سیاست همچنان سایه سنگینی بر ورزش بینالمللی انداخته است.
محدودیتهای اعمالشده در صدور ویزا برای اعضای تیم ملی و کادر فنی ایران، آن هم در آستانه رقابتهای مهم جام جهانی، نه تنها اقدامی غیرحرفهای بلکه بیاحترامی آشکار به جایگاه یک تیم ملی محسوب میشود. پرسش اینجاست که چگونه کشوری که میزبان رویدادهای جهانی است، نمیتواند یا نمیخواهد شرایط برابر و محترمانهای را برای تمامی تیمها فراهم کند؟
اما در کنار انتقاد از رفتار آمریکا، پرسش مهم دیگری نیز مطرح است؛ چرا فدراسیون فوتبال ایران و شخص مهدی تاج، رئیس فدراسیون، در برابر این اتفاقات موضعی قاطع، شفاف و اثرگذار اتخاذ نکردهاند؟ وظیفه مدیریت فوتبال کشور تنها برنامهریزی برای مسابقات نیست، بلکه دفاع از حقوق، شأن و اعتبار فوتبال ایران در مجامع بینالمللی نیز بخش جداییناپذیر این مسئولیت است.
اگر اعضای کادر فنی و اجرایی تیم ملی با مشکلات ویزا مواجه هستند، اگر شرایط میزبانی با استانداردهای حرفهای فاصله دارد و اگر حقوق نمایندگان ایران نادیده گرفته میشود، افکار عمومی حق دارد بپرسد که فدراسیون فوتبال چه اقدام عملی برای پیگیری این موضوع انجام داده است؟ سکوت یا واکنشهای حداقلی در برابر چنین رفتارهایی، نمیتواند پاسخگوی مطالبه مردم و جامعه فوتبال باشد.
از سوی دیگر، این مسئله صرفاً مربوط به ایران نیست. امروز ایران هدف این برخوردهاست، اما فردا ممکن است هر کشور دیگری با محدودیتها و رفتارهای سیاسی مشابه مواجه شود. به همین دلیل لازم است فدراسیونهای فوتبال سایر کشورها، کنفدراسیونهای قارهای و نهادهای بینالمللی ورزشی نیز نسبت به این روند خطرناک موضعگیری کنند.
اگر قرار باشد کشور میزبان با معیارهای سیاسی درباره حضور یا شرایط تیمها تصمیم بگیرد، اصل بیطرفی ورزش زیر سؤال خواهد رفت. در چنین شرایطی انتظار میرود فیفا با جدیت بیشتری وارد عمل شود و فدراسیون فوتبال ایران نیز به جای انفعال، از تمامی ظرفیتهای حقوقی و بینالمللی خود برای دفاع از حقوق فوتبال کشور بهره بگیرد.
فوتبال زمانی میتواند پیامآور دوستی میان ملتها باشد که همه کشورها از حقوق برابر برخوردار باشند. هرگونه تبعیض سیاسی علیه تیمهای ملی، ضربهای به اعتبار ورزش جهانی است و سکوت در برابر آن، این روند نگرانکننده را عادی جلوه خواهد داد.
*پوریا معصومی
پایان/*
.
