در لحظات آرام بین افکار آگاه ، بدن ما داستانهایی دارد. اینها روایاتی نیستند که ما عمداً به یاد می آوریم ، بلکه خاطرات ضمنی است که در سلولهای ما قرار گرفته است – عکسهایی که می توانند به طور ناگهانی در پاسخ به یک رایحه ، صدا یا احساس آشنا دوباره زنده شوند ، باعث واکنش هایی می شوند که به نظر می رسد کاملاً از اندیشه عقلانی دور می شوند.

زیست شناسی حافظه تروما

هنگامی که ما تروما را تجربه می کنیم ، بدن ما تجربه را از طریق چندین مسیر فراتر از ذهن آگاهانه رمزگذاری می کند. تحقیقات به طور فزاینده ای نشان می دهد که تجربیات آسیب زا آنچه را که روانشناسان “حافظه ضمنی” می نامند – یادآوری های ناخودآگاه که بدون آگاهی ما بر رفتار ما تأثیر می گذارد ، ایجاد می کند.

این خاطرات به سادگی در مغز ساکن نیستند. آنها کل فیزیکی ما را از طریق چندین مکانیسم نفوذ می کنند.

The Amygdala: مرکز حافظه عاطفی

آمیگدال نقش مهمی در پردازش خاطرات عاطفی ، به ویژه موارد مرتبط با ترس دارد. بر خلاف هیپوکامپ ، که آهسته تر بالغ می شود ، آمیگدال زودتر رشد می کند و خاطرات عاطفی قدرتمندی ایجاد می کند که حتی در صورت عدم فراخوان صریح می تواند ادامه یابد. این یکی از دلایلی است که تروما در اوایل کودکی تجربه می شود – حتی قبل از رشد زبان یا فراخوان آگاهانه – هنوز هم می تواند به شدت بر رفتار بزرگسالان و پاسخ های عاطفی تأثیر بگذارد.

اسکریپت های شیمیایی بدن

تروما همچنین داستان خود را از طریق تغییرات عصبی شیمیایی می نویسد. هنگامی که استرس شدید را تجربه می کنیم ، بدن ما هورمونهای استرس مانند کورتیزول و آدرنالین را آزاد می کند که به رمزگذاری خاطرات عاطفی به شدت کمک می کند. این فرآیند که به طور تکاملی طراحی شده است تا به ما در به یاد آوردن موقعیت های خطرناک کمک کند ، می تواند هنگامی که سیستم تحت تأثیر تروما قرار می گیرد ، مشکل ساز شود.

تروما همچنین می تواند بیان ژن را از طریق اصلاحات اپی ژنتیکی تحت تأثیر قرار دهد ، به طور بالقوه این پاسخ های استرس تغییر یافته به نسل های بعدی را منتقل می کند. این نشان می دهد که حافظه سلولی فراتر از فرد گسترش می یابد تا به طور بالقوه بر سیستم های خانوادگی تأثیر بگذارد.

زمینه روانینورویمونولوژی به بررسی چگونگی تأثیر تروما بر عملکرد سیستم ایمنی می پردازد ، با مطالعات نشان می دهد که تجربیات آسیب زا می تواند پاسخ های التهابی طولانی مدت را ایجاد کند که مدت ها پس از گذشت خطر ادامه می یابد.

کار پیشگامانه با گیرندگان پیوند عضو نشان می دهد که حافظه سلولی ممکن است در بدن ما گسترش یابد. این تحقیق موارد متعددی را پیدا کرده است که گیرندگان پیوند قلب ترجیحات ، رویاها یا پاسخ های عاطفی جدید را نشان می دهند که آینه های اهدا کنندگان خود را آینه می کند – با توجه به اینکه جنبه های حافظه و شخصیت ممکن است در سلولهای اندامهای خارج از مغز رمزگذاری شود.

وقتی گذشته حضور پیدا می کند: تروما باعث می شود

برای کسانی که تروما را تجربه کرده اند ، محرکهای به ظاهر بی نظیر می توانند ناگهان این خاطرات سلولی را فعال کنند و “فلاش بک” یا “سیل عاطفی” ایجاد کنند. این پاسخ ها معمولاً دقیقاً متناسب با وضعیت فعلی به نظر می رسد زیرا آنها در واقع پاسخ به حال حاضر نیستند – آنها واکنش های آنها به خاطرات ضمنی از خطر گذشته است.

دکتر بسل ون در کلک این پدیده را به عنوان “بدن حفظ نمره” توصیف می کند – تمایل به خاطرات آسیب زا به صورت جسمی و باعث فیزیولوژیکی شده است. در صورت تحریک ، بدن واکنش نشان می دهد که انگار خطر وجود دارد ، و آبشار پاسخهای عصبی را آغاز می کند:

1. تهدید سیگنال های آمیگدال.
2. هورمونهای استرس سیستم را سیل می کنند.
3. قشر پیشانی عقلانی کمتر فعال می شود.
4. بدن برای جنگ ، پرواز یا یخ زدن آماده می شود.

آنچه این واکنش ها را به ویژه چالش برانگیز می کند ، ماهیت غیر کلامی آنها است. آنها به جای ظهور به عنوان یک روایت منسجم ، آنها به عنوان احساسات جسمی ، احساسات یا تکانه های رفتاری که به نظر می رسد از هیچ جا به وجود نمی آید ، آشکار می شوند. یک فرد ممکن است بدون درک دلیل این امر ، قلب ، تنش عضلانی یا حالات عاطفی را تجربه کند.

تبدیل حافظه سلولی: مسیرهای بهبودی

درک تروما به عنوان حافظه ضمنی سلولی راه های جدیدی را برای بهبودی باز می کند. گفتگوی سنتی ، اگرچه برای بسیاری از جنبه های بهبودی ارزشمند است ، ممکن است به طور کامل خاطرات ذخیره شده در خارج از سیستم های مبتنی بر زبان را برطرف نکند. در عوض ، رویکردهایی که بدن را درگیر می کنند و با پاسخ های فیزیولوژیکی کار می کنند ، نوید خاصی را نشان می دهند.

درمان های جسمی و درمان های مبتنی بر بدن

تجربه جسمی پیتر لوین و روان درمانی پت اوگدن به طور خاص تظاهرات فیزیکی تروما را هدف قرار می دهد. این رویکردها به مشتریان کمک می کند تا احساسات بدنی را ردیابی کرده و پاسخ های خود محافظت کننده ای را که ممکن است در طول حادثه آسیب زا خنثی شده باشد ، تکمیل کنند.

هدف صرفاً مدیریت علائم نیست بلکه سازماندهی مجدد عصبی است. تحقیقات نشان می دهد که این رویکردهای جسمی با پرداختن به مستقیم اجزای فیزیولوژیکی حافظه تروما می توانند علائم PTSD را به میزان قابل توجهی کاهش دهند.

EMDR: تروما پردازش مجدد از طریق تحریک دو طرفه

حساسیت زدایی و پردازش مجدد حرکت چشم (EMDR) از تحریک دو طرفه استفاده می کند در حالی که فرد به طور خلاصه روی خاطرات آسیب زا تمرکز می کند. به نظر می رسد این رویکرد به خاطرات آسیب زای مجدد مغز کمک می کند ، به طور بالقوه با درگیر کردن هم نیمکره و هم تقلید از حالت خواب REM که در آن ادغام حافظه به طور طبیعی رخ می دهد.

مطالعات به طور مداوم اثربخشی EMDR را برای تروما نشان می دهد ، و برخی از آنها نشان می دهد که با کمک به تبدیل خاطرات ضمنی و عاطفی به خاطرات یکپارچه تر و صریح که دیگر باعث ایجاد پاسخ های فیزیولوژیکی خودکار نمی شوند.

رویکردهای مبتنی بر نوروپلاستیکی

درک ظرفیت مغز برای تغییر از طریق نوروپلاستیک ، امید به بهبود الگوهای تروما حتی طولانی مدت را بهبود می بخشد. شیوه هایی که نوروپلاستیک را ترویج می کنند – مانند مراقبه ذهن آگاهی ، که نشان داده شده است باعث افزایش حجم هیپوکامپ و بهبود تنظیم عاطفی می شود – می تواند به ایجاد مسیرهای عصبی جدید کمک کند که محرک های آسیب زا را دور می زند.

تحقیقات اخیر در مورد روانپزشکی – مواردی که باعث افزایش انعطاف پذیری عصبی می شوند – با افزایش موقت سازگاری مغز ، این ترکیبات ممکن است تجدید نظر در خاطرات آسیب زا را تسهیل کنند. نمونه هایی از این مواد شامل کتامین ، MDMA و Psilocybin است. در حالی که هنوز در حال ظهور است ، این زمینه با ایجاد ویندوزهای عصبی پیشرفته ، که در طی آن می توان خاطرات آسیب زا را می توان در اشکال کمتر ناراحت کننده مجدداً مورد آزمایش قرار داد ، وعده PTSD مقاوم در برابر درمان را نشان می دهد.

سفر شفابخش: ادغام و تجسم

شاید مهمترین بینش از تحقیقات حافظه سلولی این باشد که بهبودی از تروما بیش از تغییر افکار ما نیاز دارد – این امر مستلزم ادغام ذهن و بدن است. رویکردهای مؤثر هم ظرفیت ما را برای ایجاد روایت و پاسخ های فیزیولوژیکی ما درگیر می کند.

از آنجا که بدن آنچه را که ذهن فراموش می کند به یاد می آورد ، شفابخشی ما را ملزم به گوش دادن به هر دو می کند. این رویکرد یکپارچه تشخیص می دهد که تروما حس ما از خود را در چندین سیستم – شناختی ، عاطفی ، جسمی و رابطه ای شکستگی می کند و بهبودی نیاز به ایجاد انسجام مجدد بین آنها دارد.

از طریق رویکردهایی که به حکمت هر دو سیستم حافظه صریح و ضمنی احترام می گذارند ، آنهایی که تحت تأثیر تروما قرار می گیرند می توانند به تدریج رابطه خود را با این خاطرات سلولی تغییر دهند. هدف از بین بردن گذشته نیست ، بلکه ادغام است – ایجاد یک رابطه جدید با خاطرات آسیب زا که در آن بخشی از داستان شخص می شوند بدون اینکه همچنان به ربودن حال خود ادامه دهند.

به این ترتیب ، حافظه سلولی نه تنها منبع رنج بلکه به طور بالقوه راهی برای مقاومت عمیق تر می شود – به ما پاسخ می دهد که ظرفیت ما برای بهبودی مانند خود تروما است که در هر سلول وجود ما رمزگذاری می شود.

برای یافتن یک درمانگر ، لطفاً به دایرکتوری درمانی امروز روانشناسیبشر