اصولا هیچ‌وقت آدمی نبودم که اندوه و شکستن و ناامیدی ها و دلتنگی‌هام  را با کسی در میان بذارم حتی به خانواده.

عادت داشتم و دارم چهره قوی از خودم به نمایش بگذارم عادت دارم در تنهایی برای خودم حتی اشک بریزم و دوباره بلند بشم تنها خودم میتونم به خودم کمک کنم.

اما گاهی لازمه فریادش زد و گفت اما گاهی فکر می‌کنم عشقی که اینجا از شما می‌گیرم بهترین و مطمئن‌ترین جاست برای درد و دل کردن. زندگی همیشه اونی نیست که منتظر شیم، دلتنگی‌هاش هم بخشی از طبیعت این راه و سفر زندگیست و من هم گاهی حس هیچ بودن میکنم. ولی سعی می‌کنم ادامه بدم. بله من هم گاهی کم میارم.