وقتی سعی می کنیم اخلاقی عمل کنیم، اغلب احساس می کنیم گم شده ایم، گویی خوبی یک مفهوم انتزاعی خارج از خودمان است، چیزی که باید دنبالش باشیم. به نظر می‌رسد یک ایده‌آل دور است – یک موجود خارجی که باید با آن مطابقت کنیم و خودمان را خم کنیم تا استانداردهای آن را برآورده کنیم. اما آیا واقعاً خوبی چیزی است که ما در خارج از خود به آن پی می بریم یا از درون می آید؟

منبع درونی نیکی

اخلاق فضیلت ارسطو نشان می دهد که خوبی چیزی بیرونی نیست، بلکه از شخصیت خود ما سرچشمه می گیرد. او استدلال کرد که «تعالی همان چیزی است که ما مکرراً انجام می‌دهیم» – این عادتی است که از طریق اعمال ما شکل می‌گیرد (اخلاق نیکوماخوس، II). زندگی خوب یعنی پرورش فضایل در درون خودمان. این در مورد اطاعت از قوانین خارجی یا انتظارات اجتماعی نیست، بلکه در مورد ایجاد عادات اخلاقی است که با هدف ما هماهنگ است. همانطور که هدف یک گیاه رشد و ثمر دادن است، انسان نیز هدفی دارد: زندگی شکوفا، که ارسطو آن را eudaimonia می نامد.

اخلاق فضیلت ارسطو ما را تشویق می کند که به درون بنگریم و راهی برای استفاده از phronesis خود بیابیم، این دلیل ماست که می توانیم تشخیص دهیم کار درست در لحظه معین چیست. بر این اساس، فرد نیکوکار بر اساس عقل عملی خود به موقعیت های پیچیده اخلاقی پاسخ مناسب می دهد. کلید رفتار اخلاقی در پرورش فضایل ما – شجاعت، اعتدال، و خرد – نهفته است تا زمانی که آنها به طبیعت دوم تبدیل شوند. این فرآیند مداوم برای دستیابی به eudaimonia بسیار مهم است – نه فقط خوب بودن در لحظات منزوی، بلکه ساختن یک زندگی شکوفا با تعالی اخلاقی پایدار.

یک ورزش خوب

ارسطو تنها نبود که بر بازاندیشی به عنوان بخشی از رشد اخلاقی تأکید می کرد. رواقی گری شکلی از اخلاق فضیلت ایودایمونیک را پیشنهاد کرد که ایده های مشابهی را منعکس می کرد. آنها یک ترفند بسیار عاقلانه را برای بررسی چگونگی غلبه بر موقعیت‌های چالش برانگیز یا نقص‌های شخصی با خودمان پیشنهاد کردند. از آنجایی که زندگی ما ممکن است هر روز هیجان‌انگیز یا پر از تجربیات جدید نباشد، اغلب با چالش‌ها و مشکلات یکسانی مواجه می‌شویم. با این حال، اگر در پایان هر روز زمانی را برای تأمل در مورد کارهایی که انجام دادیم اختصاص دهیم، بهتر می‌توانیم خود را برای چالش‌های پیش رو آماده کنیم. با تأمل در اعمال خود، بینشی به دست می آوریم که چگونه موقعیت های مشابه را با خرد و اثربخشی بیشتری در آینده مدیریت کنیم. از این رو، می توانیم این سه سوال ساده را از خود بپرسیم: چه کاری را خوب انجام دادم؟ چه غلطی کردم؟ چه چیزی را می توانم بهبود بخشم؟ این تمرین تفکر هدایت شده به ما امکان می دهد از تجربیات خود بیاموزیم، فضایل خود را اصلاح کنیم و برای چالش های فردا آماده شویم.

رواقی گرایی، مشابه اخلاق ارسطو، تشخیص می دهد که زندگی ما را با چالش های مکرر مواجه می کند. ما روزانه با همان سرخوردگی ها و موانع روبرو می شویم، چه عادتی آزاردهنده، یک فرد دشوار یا کاری که برای تکمیل آن تلاش می کنیم. با تفکر مداوم در مورد نحوه برخورد با این چالش‌ها، می‌توانیم پیشرفت‌های کوچکی ایجاد کنیم که در طول زمان اضافه می‌شوند.

میانگین طلایی: اجتناب از افراط و تفریط

علاوه بر تفکر هدایت‌شده، فلسفه ابزار ارزشمند دیگری که برای بهبود مهارت‌های تصمیم‌گیری و حل مسئله ما ارائه می‌دهد، مفهوم «میانگین طلایی» است. این اصل ما را تشویق می‌کند که از افراط در اعمال خود پرهیز کنیم و به دنبال تعادل باشیم و اطمینان حاصل کنیم که عاقلانه‌ترین و معتدل‌ترین راه عمل را در هر موقعیتی انتخاب می‌کنیم. به گفته ارسطو، برتری اخلاقی نه در انجام اقدامات افراطی، بلکه در یافتن رویکردی متعادل است. او شجاعت را مثال زد: میانگین طلایی بین بی پروایی (بیش از حد شجاعت) و بزدلی (کمبود آن) قرار دارد.

تصور کنید شاهد مشاجره یک زوج در ملاء عام باشید. یک واکنش افراطی ممکن است مداخله قهرآمیز و تشدید اوضاع باشد، در حالی که افراطی دیگر نادیده گرفتن آن به طور کلی باشد. ارسطو استدلال می کند که رویکرد متعادل، جایی در میانه قرار دارد – شاید در هشدار دادن به کسی که صلاحیت کمک را دارد یا صرفاً در کنارش ایستاده است تا مطمئن شود وضعیت بدتر نمی شود. با پرهیز از پاسخ های افراطی، راه معتدل و با فضیلت را می یابیم.

چالش اجتماعی اخلاق فضیلت

در حالی که اخلاق فضیلت ارسطو بر رشد اخلاقی شخصی تمرکز دارد، مهم است که محدودیت های آن را بپذیریم. اخلاق فضیلت، همانطور که ارسطو آن را تصور می کرد، با ارزش های جامعه ای که در آن زندگی می کنیم پیوند تنگاتنگی دارد. آنچه فضیلت تلقی می شود به ساختار اخلاقی آن جامعه بستگی دارد. در یک جامعه فاسد اخلاقی، تشخیص اینکه چه چیزی واقعا خوب است دشوار است.

وحشت رژیم های توتالیتر، مانند هولوکاست، نمونه های غم انگیز این مشکل است. در چنین جوامعی اطاعت از دستورات غیراخلاقی با فضیلت تلقی می شد. در این شرایط، حتی اهداف طبیعی افراد نیز می تواند مبهم شود. در این شرایط است که ما باید تلاش بیشتری برای ارتباط با حس خوب درونی خود انجام دهیم و در مقابل تحت تاثیر قرار گرفتن نیروهای خارجی مقاومت کنیم.

اعتماد به احساسات ما

یکی از عمیق ترین جنبه های اخلاق ارسطو، رابطه بین احساسات، فضایل و اعمال است. در حالی که هنجارهای اجتماعی بر ما تأثیر می گذارند، ارسطو معتقد بود که احساسات ما ابزاری حیاتی برای کمک به ما در تشخیص آنچه از نظر اخلاقی درست است هستند. اگر چیزی درست به نظر نمی رسد، ارزش آن را دارد که در نظر بگیریم که آیا با حس درونی فضیلت ما همخوانی دارد و وضعیت روانی خود را در پاسخ به آن احساس بررسی کنیم.

در برخی موارد، جامعه ممکن است پیشنهاد کند که برخی رفتارها «خوب» هستند، اما اگر با احساسات یا غرایز ما در تضاد باشند، باید به خود اعتماد کنیم. از نظر ارسطو، عواطف از فضیلت جدا نیستند – آنها به هم مرتبط هستند. فضیلت، گرایش روانشناختی مناسبی است که باید در پاسخ به برخی احساسات اتخاذ کنیم. با تقویت فضایل خود، یاد می گیریم که بدانیم به چه احساساتی به عنوان راهنما در مسیریابی معضلات اخلاقی پیچیده اعتماد کنیم.

نتیجه گیری: هر روز بهتر می شوید

اخلاق فضیلت ارسطو به ما یادآوری می کند که خوبی یک ایده آل بیرونی برای تعقیب نیست، بلکه چیزی است که ما در درون خود پرورش می دهیم. او ابزاری را به ما پیشنهاد می‌کند که شامل ایجاد عادات خوب، تمرین میانگین طلایی و شناخت نقش مهمی است که احساسات و عواطف در زندگی ما بازی می‌کنند. با ایجاد عادات خوب، تأمل در اعمال خود و یافتن تعادل در نحوه برخورد با چالش های زندگی، می توانیم از نظر اخلاقی رشد کنیم. این فرآیند ابزارهای ارزشمندی را برای خودسازی ارائه می دهد: تأمل، اعتدال و اعتماد به فضایل درونی ما.