[ad_1] در سال 1997 ، من برای اولین بار در مقابل اسکنر fMRI ایستادم. من تماشا کردم که سیگنال خام ترجمه شده به آثار زندگی فکری ، ابرهای قرمز و نارنجی که روی تصاویر مغز شناور هستند. احساس می کرد چشمانم باز شده است – نه فقط بر روی ماشین...
[ad_1]
در سال 1997 ، من برای اولین بار در مقابل اسکنر fMRI ایستادم. من تماشا کردم که سیگنال خام ترجمه شده به آثار زندگی فکری ، ابرهای قرمز و نارنجی که روی تصاویر مغز شناور هستند. احساس می کرد چشمانم باز شده است – نه فقط بر روی ماشین آلات عصبی ما بلکه به آینده. یک نوع جدید از کشف علمی قریب الوقوع است: صمیمی ، قدرتمند و تقریباً بی حد و حصر.
اما با گذشت زمان ، آن درب شروع به بسته شدن کرد.
علم ، به ویژه در زمینه های شناختی و زیست پزشکی ، شروع به تغییر کرد. فشارهای بودجه افزایش یافت. تحویل سوالات را جایگزین کرد. آزمایشگاه ها گسترش یافتند ، اما نظارت اداری نیز چنین شد. کنجکاوی – دلیل اینکه بسیاری از ما وارد علم شدیم – دیگر ارز نبود. معیارهای انطباق ، کارآیی و انتشار.
در دهه 2010 ، من متوجه تغییر در رشته ها شدم. هدف دیگر کشف نبود بلکه بقا بود. انتشار یا هلاک نه تنها یک تهدید بلکه یک ذهنیت بود. فضای کمتری برای ترس ، سوالات خطرناک کمتر و زمان کمی برای تفکر عمیق وجود داشت. کشف مرده نبود ، اما در معرض خطر قرار گرفت.
اما در چند سال گذشته ، تغییر جدیدی آغاز شده است. و این بار ، متفاوت است. هوش مصنوعی ، داده های دسترسی آزاد و سیستم عامل های بین رشته ای باعث کاهش اصطکاک می شوند که زمانی ما را کند می کند. کار Grunt – ساعاتی که صرف تمیز کردن داده ها ، برنامه نویسی از ابتدا یا قالب بندی ارسال های کمک هزینه می شود – در حال کاهش است. و با این کاهش امکان جدیدی به وجود می آید: بازگشت علم بینش محور.
ما به یک معنا در حال بازگشت به کشف هستیم. نه از طریق دلتنگی بلکه از طریق ضرورت.
تنگنا امروز دسترسی به اطلاعات نیست ، بلکه ظرفیت تفسیر آن است. ما در داده ها ، نشریات ، معیارها و مدل ها بیدار هستیم. آنچه ما اکنون به آن نیاز داریم چارچوب های بهتری ، سؤالات بهتر و آزادی فکری برای پیگیری آنها است.
من معتقدم که ما وارد یک رنسانس دوم هستیم-نه به شکل نهادهای بزرگ یا آزمایشگاه های میلیارد دلاری ، بلکه در ذهن توزیع شده که می توانند در زمینه ها ترکیب شوند. دانشمندانی که می توانند روانشناسی را با تفکر سیستم ترکیب کنند. زیست شناسان که محاسبات را درک می کنند. محققانی که نمی ترسند از اضافه بار عبور کنند و هنوز هم می پرسند که این همه معنی دارد.
برای حمایت از این تغییر ، ما نیازی به رها کردن ساختار نداریم – ما باید آن را شل کنیم. ما نیازی به دور کردن داده ها نداریم – ما نیاز به کشف مجدد نحوه درک آن داریم. یاد بگیرید که چگونه آن را شکل دهید. و سپس به یاد داشته باشید که چگونه آن را به نور نگه دارید. پیشرفت های بزرگ بعدی در علم ممکن است به تنهایی از ابزارهای بهتر ناشی شود ، بلکه از بازپس گیری فضا تا شگفتی است.
بسیاری از ما وارد علم شدیم نه به این دلیل که می خواستیم تولید کننده تولید باشیم ، بلکه به این دلیل که ما متقاضی درک بودیم. این انگیزه هنوز مهم است. و اکنون ، ما ابزارهایی داریم که نسل های اولیه هرگز در آن خواب نمی دیدند.
ما در آستانه یک نوع کشف جدید ایستاده ایم – یکی از این که سنتز ، بینش و بازتاب را به اندازه سرعت یا مقیاس ارزیابی می کنیم. سؤال این است که آیا نهادهای ما ، مشوق های ما و تصورات ما آماده هستند.
کشف از بین نمی رود. این فقط منتظر است تا ما آهسته ، نگاه کنیم و دوباره چشمان خود را باز کنیم.
[ad_2]
