زندگی پر است. تقویم‌های ما پرجمعیت هستند، لیست کارهای ما بی‌پایان است و بسیاری از ما خالی از کار هستیم. ما روزهای خود را با خلبان خودکار طی می کنیم، از یک مسئولیت به مسئولیت دیگر می پریم، اغلب بدون مکث کافی برای نفس کشیدن.

گرفتار شدن در تمام «انجام» زندگی و صرف زمان کمی برای «بودن» آسان است. با این حال، واقعیت این است که ما به این مکث‌ها نیاز داریم: باید استراحت کنیم، بهبود پیدا کنیم، و به خود اجازه دهیم بدون احساس گناه بی‌مولد باشیم. زمان آن فرا رسیده است که به خود اجازه دهیم بیشتر اوقات “هیچ کاری” انجام دهیم.

فشار برای همیشه انجام دادن

چند بار به این سوال پاسخ داده اید که “این آخر هفته چه کار کردید؟” با “هیچ”، فقط برای اینکه به خاطر وقت گذاشتن برای استراحت احساس گناه کنید؟

در فرهنگ پرهیاهو امروزی، مشغله و خستگی به نشان افتخار تبدیل شده است. این فشار دائمی برای انجام بیشتر، بیشتر بودن و برتری بدون توجه به هزینه وجود دارد. مردم سرعت بی‌امان زندگی را جشن می‌گیرند و به بهره‌وری مداوم، چندوظیفه‌ای بودن و موفقیت بیش از حد افتخار می‌کنند.

این تمایل طبیعی ما است که خود را با سرعت محیط خود هماهنگ کنیم، و در دنیای پرشتاب امروزی، اغلب به این معناست که خودمان را به حد نهایی برسانیم. در کتاب او هیچ کاری نکنید: چگونه از کار بیش از حد، زیاده روی و کم کاری دور شویدسلست هدلی پیشنهاد می‌کند که اگر آگاهانه مسیر آهسته‌تری را انتخاب نکنیم، احتمالاً «سرعت پدال به فلز زندگی مدرن را پیش‌فرض خواهیم کرد». هدلی در کتاب خود به بررسی تاریخچه کار و چگونگی فراگیر شدن فرهنگ کار می پردازد.

این مشغله و فشار مداوم برای انجام کاری که ظاهراً سازنده و ارزشمند است، خسته کننده است و هزینه دارد. بسیاری از متخصصان با عملکرد بالا، ارزش خود را به بهره وری خود مرتبط می کنند. اگر به طور فعال کاری را انجام ندهیم، ممکن است این احساس را در ما ایجاد کند که به اندازه کافی انجام نمی دهیم – یا بدتر از آن، اینکه کافی نیستیم. با این حال واقعیت این است که حتی در میان جاه‌طلبی‌ها و مسئولیت‌هایمان، برای حفظ خود به لحظاتی سکون و بی‌ثباتی نیاز داریم.

چرا سخت است که به خود اجازه “هیچ کاری” نکنیم

وقتی به کار در سطوح بالای بهره وری عادت کرده ایم، کاهش سرعت ممکن است ناراحت کننده و حتی غیرمعمول باشد. این یک چرخه اعتیادآور از بهره وری ایجاد می کند که توسط دوپامین ناشی از بررسی موارد موجود در لیست کارهای ما و دستیابی به اهداف تقویت می شود. استراحت و زمان برای چیزهایی که به عنوان “غیرمولد” تلقی می شوند، به جای نیازها، مانند اغماض یا تجملات احساس گناه می کنند.

این چرخه با پیام‌های اجتماعی که استراحت را معادل تنبلی می‌داند، تقویت می‌شود و نشان می‌دهد که اگر همیشه در راستای اهداف خود پیش نرویم، در حال حاضر عقب افتاده‌ایم. سرمایه داری و تمجید از مشغله، بسیاری از ما را در یک حلقه دائمی کار بیش از حد و سرکوب شدن به دام انداخته است. حتی زمانی که ذهن و بدن ما نیاز به کاهش دنده را نشان می دهد، قهوه دیگری می خوریم و به جلو فشار می آوریم.

چرا انجام “هیچ چیز” مهم است

همانطور که ورزشکاران زمان ریکاوری را در برنامه خود قرار می دهند تا بهترین عملکرد خود را داشته باشند، متخصصان با عملکرد بالا نیز به زمان برای استراحت و ریکاوری نیاز دارند. انجام “هیچ چیز” در واقع هیچ نیست، بلکه به خودتان فضایی می دهید تا به سلامت ذهنی، عاطفی و جسمی خود توجه کنید.

وقتی مکث می کنیم، به خود این فرصت را می دهیم که:

• تنظیم مجدد و دوباره انرژی دهید. لحظات پر نشده می تواند سیستم عصبی ما را آرام کند و ما را از جنگ یا گریز خارج کرده و به مکانی آرام منتقل کند.
• احساسات را پردازش کنید. سکون فضایی را برای پردازش احساسی و بازتاب فراهم می کند.
• پرورش خلاقیت وقفه ها و زمان های استراحت به ذهن اجازه می دهد سرگردان شود – ایده های جدید ظهور می کنند، ما راه حل هایی برای مشکلات خود پیدا می کنیم و الهامات جریان می یابد.
• تمرکز و حضور را بهبود بخشید. وقت گذاشتن برای استراحت منجر به بهره وری و توجه بیشتر زمانی می شود که به وظایف خود بازگردیم.

با اولویت دادن به نیاز خود به استراحت و زمان برای انجام «هیچ چیز»، احساس می کنیم متعادل تر، پرانرژی تر و مجهزتر برای نشان دادن خودمان و افرادی که روی ما حساب می کنند.

چگونه از انجام «هیچ چیز» استقبال کنیم

در اینجا چند راه برای گنجاندن مکث های ترمیمی در زندگی شما وجود دارد:

• معنای “هیچ” را دوباره تعریف کنید. انجام هیچ کاری فقط به معنای بیکار نشستن نیست. چیزی که ممکن است برای دیگران “غیرمولد” تلقی شود، همچنان می تواند برای شما عمیقاً معنادار و رضایت بخش باشد. در حالی که ظاهراً سازنده نیست، گوش دادن به موسیقی، مطالعه، پیاده‌روی، مرتب کردن فضای خود، نشستن در کنار آب و تماشای امواج، یا صرفاً خیره شدن به بیرون از پنجره می‌تواند درون شما را تغذیه کند و تنظیم مجدد مورد نیاز را فراهم کند.
• بازیابی زمان انتظار از دوره‌های انتقال و انتظار – مانند انتظار در صف یا بین جلسات – به‌عنوان فرصت‌هایی برای مکث، تنفس و تنظیم مجدد استفاده کنید.
• آن را برنامه ریزی کنید. عمدا زمان استراحت یا عدم بهره وری را مسدود کنید. با آن به عنوان یک اولویت رفتار کنید و مانند هر جلسه مهم دیگری به آن احترام بگذارید.
• اجازه بدید در مقابل میل به پر کردن هر لحظه با فعالیت، سر و صدا یا حواس پرتی مقاومت کنید. با بی حوصلگی یا سکون بنشینید و مطمئن باشید که خوب می شوید.

زندگی همیشه پر خواهد بود و همیشه اهدافی برای پیگیری و مسئولیت هایی برای انجام دادن وجود خواهد داشت. اما برای حفظ انرژی و رفاه خود، به لحظاتی نیاز داریم که سرعت خود را کاهش دهیم، استراحت کنیم و در زمان واقعی بهبود پیدا کنیم.

همانطور که کارن سلمانسون به ما یادآوری می کند، “گاهی اوقات نشستن و انجام هیچ کاری بهترین کاری است که می توانید انجام دهید.”

بنابراین، این دعوت ملایم شماست تا چند لحظه مکث کنید—تا نفسی تازه کنید و به سادگی باشد. تعادل خود را بین انجام دادن و بودن پیدا کنید و به یاد داشته باشید که انجام «هیچ چیز» گاهی اوقات مهمترین «کاری» است که می توانید برای خود انجام دهید.