پاییز امسال، من با گروه‌هایی از والدین، مربیان، درمانگران و دانش‌آموزان در سراسر کشور سخنرانی کرده‌ام. اولین چیزی که می شنوم این است که همه ما چقدر غرق شده ایم. چقدر استرس داریم والدین، به ویژه، به من می گویند که نگران سطح استرس اکتان بالای آنها هستند که در نحوه تعامل آنها با فرزندانشان “نشت می کند”. آنها فرزندان خود را بیش از هر چیز دوست دارند، اما استرس های زندگی به سرعت به آنها وارد می شود، آنها می گویند، آنها نگران هستند که فرزندانشان آن عشق را احساس نکنند.

ما ممکن است از اینکه گذشته مان چه تأثیری بر ما می گذارد آگاه نباشیم.

منبع: PDPics/Pixabay

بچه‌ها به من می‌گویند که برایشان سخت است که نگرانی‌ها و ترس‌هایشان را به والدینشان محول کنند، زیرا نمی‌خواهند والدینشان استرس بیشتری داشته باشند. یا می‌گویند والدینشان بیش از حد واکنش نشان می‌دهند و واقعاً گوش نمی‌دهند، با آنها می‌نشینند و حس آرامش را در خود ایجاد می‌کنند.

مطالعات اخیر نشان می دهد که زمانی که ما سابقه ناملایمات دوران کودکی داریم، به احتمال زیاد هنگام مواجهه با استرس در بزرگسالی، احساس واکنش نشان می دهیم و در تنظیم سیستم عصبی خود دچار مشکل می شویم. تاریخچه ناملایمات دوران کودکی ما تعیین کننده نقطه تنظیم بیولوژیکی ما برای چگونگی تنظیم خود و آرام کردن احساساتمان – و آرامش و ارتباط با اطرافیانمان است. از جمله بچه های ما

اما ممکن است از اینکه گذشته مان چه تأثیری بر ما می گذارد، زمانی که تعامل سختی با نوجوان خود داریم، یا احساس می کنیم تحت تأثیر شتاب زدگی و نیازهای زندگی روزمره قرار داریم، ندانیم.

آنچه ما در اینجا به دنبال آن هستیم این است: از انواع مشاهدات بیرونی استفاده کنیم (انواع مشاهداتی که یک درمانگر ممکن است اگر واکنش‌ها و پاسخ‌های استرس شما را مشاهده می‌کرد، چیزهایی که می‌گویید و انجام می‌دهید در هنگام غرق شدن – چیزهایی که کاری کنید که بچه‌هایتان احساس کنند که نمی‌توانند آزادانه در اطراف شما صحبت کنند) و آنها را به یک آگاهی درونی جدید تبدیل کنید: «اوه، اینجا من دوباره به خاطر داستان و گذشته‌ام چنین واکنشی نشان می‌دهم، و انتخاب می‌کنم این الگو را همین‌جا تغییر دهم. همین الان.»

تمرین نوشتن برای بهبودی زیر به شما کمک می‌کند بفهمید که آیا سطح استرس فعلی شما – و سابقه ناملایمات شخصی شما – بر سطح استرس فرزندان و ارتباط والدین و فرزند شما تأثیر می‌گذارد یا خیر.

یک مداد بردارید و این تمرین کوتاه نوشتن برای بهبودی را امتحان کنید!

یک تمرین کوتاه سه قسمتی برای نوشتن برای بهبودی

1. به عنوان والدین به لحظه ای چالش برانگیز در زندگی خود فکر کنید

• به یکی از سخت ترین لحظاتی که در زندگی به عنوان والدین، در زندگی خانوادگی یا با فرزندتان با آن روبرو بوده اید، فکر کنید.
• فضای عاطفی در خانه شما چگونه بود؟ آیا این جوی بود که فرزند شما در آن احساس امنیت و دیده شدن می کرد و می توانست همه چیز و هر چیزی را که در ذهن دارد به شما بگوید؟ چه پیام هایی برای آنها ارسال می کردید که به چه کسی نیاز دارند یا چگونه باید رفتار کنند تا دوست داشته شوند؟ با نگاهی به گذشته، آیا آنقدر درگیر واکنش ها و احساسات خود بودید که برای آرام کردن فرزندتان به روشی که دوست داشتید تلاش می کردید؟
• زمانی که به این تجربه فکر می کنید، لحظه ای در مورد احساساتی که برای شما ایجاد می شود، بنویسید.

2. به لحظات دشوار دوران کودکی خود فکر کنید

• در زمان به عقب برگردید، به اتاق نشیمن دوران کودکی خود. به وضعیت عاطفی خانه دوران کودکی خود فکر کنید، زمانی که خانواده شما با زمان های استرس زا مواجه بودند.
• وقتی در کودکی یا نوجوانی از نظر عاطفی آسیب می دیدید، آیا می توانستید با خیال راحت به مادرتان روی بیاورید، صادقانه و آسیب پذیر باشید، مورد تایید و تسکین مادرتان قرار بگیرید؟ پدرت؟ چه پیام هایی از پدر و مادرتان دریافت می کردید – چشم ها، حرکات، کلمات آنها – در مورد اینکه چه کسی و چگونه باید باشید تا دوست داشته باشید؟ آیا احساس امنیت کردید، گرامی داشتید، دیده شدید؟ یا آیا باید از نظر عاطفی هوشیار باشید، مراقب آنچه می‌گویید یا انجام می‌دهید، باشید؟
• از مادر یا پدرت چه آرزویی داشتی که هرگز دریافت نکردی؟
• لحظه ای را صرف نوشتن در مورد احساساتی کنید که هنگام فکر کردن به این تجربه کودکی برای شما ایجاد می شود.

3. دوباره به عنوان والدین به لحظات چالش برانگیز زندگی خود فکر کنید

• وقتی فرزندان شما از نظر عاطفی آسیب می بینند، آیا می توانند به شما روی بیاورند و صادق و آسیب پذیر باشند و احساس اعتبار و آرامش و گرامی داشته باشند، مهم نیست که چه می شود؟ آیا می توانید ابتدا خودتان را آرام کنید تا بتوانید آنها را آرام کنید؟ آیا شما فردی هستید که کمترین ضربان قلب را در اتاق دارید؟
• زمانی که این سوالات را از خود می پرسید، لحظه ای در مورد احساساتی که برای شما ایجاد می شود، بنویسید. چگونه می توانید بهتر بتوانید کودک خود را هنگامی که ناراحت یا در حال تقلا است آرام کنید؟

همانطور که به آنچه نوشتید نگاه می کنید، در نظر بگیرید که دوست دارید روی چه چیزی کار کنید تا بتوانید بیشتر برای فرزندان خود حضور داشته باشید. آن را نیز یادداشت کنید و متعهد شوید که برای شما و آنها روی آن کار کنید.

اگر در این راه کمک می‌خواهید، یا اگر می‌خواهید به تمرین‌های نوشتاری اضافی دسترسی داشته باشید، ممکن است پیشنهاد کنم نسخه‌ای از آخرین کتابم، مجله راهنمای تجربیات نامطلوب کودکی را انتخاب کنید؟ مجله راهنمای من ابزاری است که به شما این امکان را می دهد تا فضایی را برای پردازش، درمان و بازیابی خود فراهم کنید.

مال شما،

دونا