شتاب بزرگ بعدی جامعه توسط تراشه های سریعتر یا مدل های بزرگتر هدایت نمی شود ، بلکه از مش تعامل بین انسان ، ماشین آلات ، عوامل و سیستم ها بیرون می آید. این “منحنی دیگر نمایی” است که ممکن است از آن غافل شویم.

برای چندین دهه ، قانون مور داستانی قابل اعتماد به ما داد که تراشه های سریعتر ، ترانزیستورهای کوچکتر ، پیشرفت نمایی – در داخل دستگاه موجود بود. اما نمایی که اکنون با آن روبرو هستیم در داخل دستگاه زندگی نمی کند ، بین آنها زندگی می کند. و اکنون ، ما وارد مرحله جدیدی از پیچیدگی ها شده ایم که توسط قدرت پردازش خام هدایت نمی شود ، اما با رشد انفجاری تعامل در دنیای شبکه ای از انسان ، عوامل و سیستم ها.

این فقط مقیاس نیست. این جایگشت است. و شتاب می گیرد.

بیایید آن را منحنی جابجایی بنامیم. به عبارت ساده ، این منحنی انفجار نمایی امکانات جدید از مش رو به رشد تعامل بین انسان ، ماشین ها و ماشین آلات با یکدیگر است.

این یک استعاره نیست. این تغییر در “بستر تمدن” است که ما را از محاسبه به اتصال پیچیده سوق می دهد. و این بینش کلیدی است. این بستر جدید در هر مدل ، دستگاه یا الگوریتم واحد یافت نمی شود. این از روابط بین آنها پدید می آید. این رشد یک چیز نیست ، بلکه پیامدهای غیرقابل پیش بینی همه چیز در تعامل است.

از مور تا مش

قانون مور به ما لنز داد تا سرعت پیشرفت محاسباتی را درک کنیم. این دو برابر ترانزیستورها روی تراشه هر دو سال است به این معنی است که رایانه ها سریعتر ، ارزان تر و قدرتمندتر می شوند. این طبل پایدار روشی را که در مورد نوآوری فکر کردیم شکل داد. اما اکنون ، آن مکان پیشرفت تغییر کرده است.

منحنی جابجایی تکامل درونی ماشین ها را ترسیم نمی کند ، این نشان می دهد که رشد اتفاقات بین آنها رخ می دهد. این اتصالات ، تعاملات و ادغام ها پیشرفت های صرف نیستند ، آنها نمایانگر پیکربندی اساسی از نحوه رفتار سیستم ها هستند.

سیستم عامل های امروز فقط وظایف را پردازش نمی کنند ، بلکه اقدامات توزیع شده را هماهنگ می کنند. عوامل هوش مصنوعی از ابزارها استفاده می کنند ، جریان کار را تحریک می کنند و تصمیم گیری را برای سایر عوامل ایجاد می کنند. خدمات APIS Interlink که هرگز برای همزیستی طراحی نشده اند. به عنوان مثال ، در انبارهای آمازون ، هوش مصنوعی در تدارکات پیچیده زمان واقعی و موجودی بدون مداخله انسانی هماهنگ می شود.

جهان دیگر فقط مجموعه ای از سیستم ها نیست. این در حال تبدیل شدن به مشبک تعامل است. و به نظر می رسد پیچیدگی این مش برای رشد نمایی آماده شده است

ماشین به ماشین و نمایی پنهان

ما بیشتر وقت خود را صرف تعامل هوش مصنوعی با ما می کنیم. ما از Chatbots شگفت زده می شویم ، نگران جابجایی شغل هستیم یا بحث می کنیم که آیا دستیاران دیجیتال خیلی مفید هستند یا به اندازه کافی مفید نیستند. اما در حالی که ما به صفحه نگاه می کنیم ، چیزی که حتی مهمتر در پشت آن اتفاق می افتد.

لایه دستگاه به ماشین (M2M) ممکن است یکی از مناطق سریع رشد فعالیت AI باشد. این جایی است که عوامل ، مدل ها و سیستم ها با یکدیگر صحبت می کنند ، از طریق کارهای مشترک دلیل و به صورت بازگشتی خروجی های جدید ، بدون مشاهده یا ورودی انسان ایجاد می کنند. گردش کار AI از طریق گره های تصمیم گیری متصل حرکت می کند. در جاده های ما ، وسایل نقلیه خودمختار با زیرساخت های شهر و یکدیگر ارتباط برقرار می کنند. در امور مالی ، الگوریتم های معاملاتی در میکرو ثانیه تعامل دارند و میلیاردها دلار را قبل از هرگونه چشمک زن حرکت می کنند.

اینها فقط اقدامات منزوی نیستند. این یک خوشه آمورف از وقایع و تعامل است که تعامل بالقوه جدیدی را ایجاد می کند. هر هماهنگی مسیرهای بیشتری را به همراه دارد. این جایی است که نمایی ، به عنوان ظهور بازگشتی ، در زمان واقعی رفتارهای غیر منتظره نهفته است.

آنچه در گذشته منطق متمرکز بود ، اکنون ظهور توزیع شده است. مش در حال فکر کردن است.

فرهنگ آماری و یافتن معنا در مش

پیامدهای این تغییر می تواند پیچیده و خارق العاده باشد. فرهنگ همیشه به عنوان یک پروژه انسانی ، محصولی از بازتاب ، بیان و معنای مشترک درک شده است. اما به طور فزاینده ، فرهنگ با همگرایی آماری فناوری مانند LLM ها شکل می گیرد و نه قصد آگاهانه.

ما این را در همه جا می بینیم به عنوان محتوای تولید شده AI اکنون در رسانه های اجتماعی ، سیستم عامل های خبری و فیدهای سرگرمی نفوذ می کند. در رسانه های اجتماعی ، روندها در روزها متولد می شوند و می میرند ، کمتر از خلاقیت شکل می گیرند تا الگوریتم هایی که زمان تماشای ساعت و تقلید را پاداش می دهند. مدل های بزرگ زبان اکنون محتوای مسلط و باورنکردنی ایجاد می کنند که به سبک ، لحن و احساسات پایبند است ، حتی اگر اغلب جرقه اصلی قصد را از بین می برد.

این هوش عمومی مصنوعی نیست. این پیچیدگی مولد مصنوعی است.

آیا فرهنگ هنوز “ما” است که از حلقه های بازخورد به جای تأمل ناشی می شود؟ برخی استدلال می کنند که انسان ها هنوز هم در مرکز می نشینند ، ما به اشتراک می گذاریم و پاسخ می دهیم. اما در این مقیاس ، تمایز تار می شود. این سیستم فقط ما را منعکس نمی کند بلکه ما را از بین می برد. و در آن اعوجاج ، چیزی جدید – و نه کاملاً انسانی – برآورده می شود.

تمدن اکنون در بستر جابجایی ساکن است

تمدن همیشه به یک بستر لنگر زده شده است – در صدر زمین ، سپس شهر ، سپس کد. هر بنیاد رفتار و ساختار آنچه را که آینده به وجود آمده است شکل می دهد. اما تغییر فعلی مکانی یا دیجیتالی نیست. رابطه ای است

ما اکنون در دنیایی زندگی می کنیم که بیشترین اقدامات نه در سیستم ها بلکه بین آنها انجام می شود.

این بستر جابجایی است که در آن یک شبکه پویا از تعامل خودمختار و مولد است. این سیستم ها فقط کار نمی کنند ، آنها همکاری می کنند ، مذاکره می کنند و با هم تکامل می یابند. پیامدهای فرهنگی ، اقتصادی و سیاسی دیگر از سکوهای منزوی پدیدار نمی شود ، بلکه از نوعی درگیری بازگشتی است. ما شاهد ظهور یک موجود هوشمند واحد نیستیم. ما در حال تماشای خود نوترکیب تمدن ، به طور مداوم و از لبه ها هستیم.

ما از کنترل خارج نیستیم. اما مطمئناً ما فراتر از طرح هستیم.

پیمایش مش

این تکینگی نیست. این ممکن است بهتر به عنوان تعدد بیان شود – تغییر از پیشرفت های گسسته به واقعیت های ظهور و در هم تنیده.

و اکنون ، آن ممکن است زمان آن باشد که در نظر بگیریم که چه اتفاقی می افتد وقتی که نمایی دیگر در یک مدل زندگی نمی کند ، بلکه در داخل مش – بین مدل ها ، بین عوامل ، بین گره های تمدن که شروع به شبیه چیزی جدید می کند؟ و در حال حاضر ، برخی ممکن است مش را به عنوان یک ماتریس ، یک وب گسترده و خود در حال تغییر شکل واقعیت فراتر از درک ما ببینند. خوب ، شاید این باشد …