به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن، ADHD به عنوان یک اختلال کمبود توجه شناخته می شود، به این معنی که افراد برای حفظ تمرکز تلاش می کنند و به راحتی حواسشان پرت می شود.برای اطلاعات بیشتر اندیشه قرن را دنبال کنید.

ADHD  اختلال کمبود توجه

ADHD به عنوان یک اختلال کمبود توجه شناخته می شود، به این معنی که افراد برای حفظ تمرکز تلاش می کنند و به راحتی حواسشان پرت می شود. به عنوان مثال، فردی که مبتلا به ADHD است ممکن است در انجام وظایف، پیگیری مکالمات یا نشستن با مشکل مواجه شود.

با این حال، برخی از افراد ADHD را به عنوان اختلال در تنظیم توجه به جای کمبود ترجیح می دهند. افراد مبتلا به ADHD ممکن است استدلال کنند که می توانند در مواقعی تمرکز شدیدی داشته باشند، به ویژه بر روی کارهای جالب (معروف به تمرکز بیش از حد)، اما در کنترل توجه خود مشکل دارند.

این دیدگاه تأکید می کند که ADHD کمبود توجه نیست، بلکه یک چالش در تنظیم آن بر اساس خواسته های موقعیت است.بررسی تجارب زندگی شده افراد از ADHD برای درک چگونگی تجلی آن در زندگی روزمره، شناسایی علائم و چالش هایی که به طور کامل توسط معیارهای تشخیصی کنونی شناسایی نشده اند، و اطلاع از رویکردهای درمانی موثرتر و شخصی سازی شده بسیار مهم است.

روانشناسی/علائم ADHD یا اختلال کمبود توجه در بزرگسالان چگونه دیده میشود؟

امتیاز کلیدی

معیارهای تشخیصی فعلی برای ADHD ممکن است تجربیات بزرگسالان جوان با این عارضه را به‌ویژه در مورد اختلال توجه و عاطفی به‌طور دقیق نشان ندهد. شرکت‌کنندگان احساس می‌کردند که اختلال در عملکرد اجرایی توصیف جامع‌تری از علائم آن‌ها نسبت به بی‌توجهی، بیش‌فعالی و تکانشگری است.
بسیاری از شرکت‌کنندگان گزارش کردند که قبل از دریافت تشخیص ADHD، با سایر بیماری‌های سلامت روان مانند اضطراب و افسردگی اشتباه تشخیص داده شده‌اند. بسیاری آرزو داشتند که ای کاش زودتر در زندگی تشخیص داده می شدند.شرکت‌کنندگان به‌جای کمبود توجه فراگیر، توجه نامنظم، از جمله دوره‌های تمرکز بیش از حد را توصیف کردند.

این تمرکز بیش از حد می تواند برای بهره وری مفید باشد، اما همچنین باعث ایجاد مشکلاتی مانند نادیده گرفتن سایر مسئولیت ها می شود.بی نظمی عاطفی به طور گسترده گزارش شده است، از جمله ناتوانی هیجانی، ناگویی هیجانی، و نارسایی حساس به طرد. شرکت کنندگان واکنش های هیجانی شدید و مشکل در شناسایی و بیان احساسات خود را توصیف کردند.تغییرات در علائم ADHD در طول زمان بیشتر به عوامل محیطی و توسعه مهارت های مقابله ای نسبت داده می شود تا تغییرات ذاتی در ارائه علائم. افزایش تقاضاها و حمایت کمتر در بزرگسالی مدیریت علائم را برای برخی دشوارتر کرد.

بنیاد و پایه

اختلال کمبود توجه/بیش فعالی (ADHD) یک وضعیت عصبی رشدی شایع است که اغلب تا بزرگسالی ادامه می‌یابد، با شیوع تخمینی 3-7٪ در بزرگسالان در سراسر جهان (Song et al., 2021; Fayyad et al., 2017).با این حال، ADHD در بزرگسالان، به‌ویژه زنان، کمتر تشخیص داده می‌شود (Jain et al., 2017; Ginsberg et al., 2014; Nussbaum, 2012)

این ممکن است تا حدی به این دلیل باشد که معیارهای تشخیصی کنونی منعکس کننده چگونگی بروز این بیماری در مردان در دوران کودکی به جای بزرگسالان است (انجمن روانپزشکی آمریکا، 2013).تحقیقات قبلی نشان می‌دهد که علائم دوران کودکی در معیارهای تشخیصی ممکن است طیف کاملی از علائم ADHD را که بزرگسالان تجربه می‌کنند، به‌ویژه در حوزه‌های تنظیم توجه و هیجانی در بر نگیرد (Faraone et al., 2015).

مطالعات کیفی بینشی از تجربیات زندگی بزرگسالان مبتلا به ADHD ارائه کرده است (Lefler et al., 2016; Matheson et al., 2013).با این حال، تحقیقات کیفی بیشتر که به طور خاص ادراک بزرگسالان جوان را از معیارهای تشخیصی و علائم توجهی و عاطفی آنها بررسی می کند، می تواند به اصلاح معیارها برای نشان دادن بهتر این جمعیت کمک کند. هدف این مطالعه رفع این نیاز است.

روش

این مطالعه کیفی از گروه های کانونی با رویکرد تحلیل پدیدارشناختی تفسیری استفاده کرد. شرکت‌کنندگان از جوامع آنلاین ADHD و گروه‌های مدافع انتخاب شدند.معیارهای ورود 35-18 سال، داشتن تشخیص بالینی ADHD خود گزارش شده و نمره 23 ≥ در مقیاس خودگزارش ADHD بزرگسالان بود.

نمونه شامل 43 شرکت کننده (84 درصد زن، 72 درصد سفیدپوست) بود. نه گروه تمرکز بر روی زوم با 3-6 شرکت کننده در هر گروه انجام شد.گروه‌ها با استفاده از یک راهنمای بحث نیمه ساختاریافته که درک معیارهای تشخیصی، علائم توجهی و عاطفی و تغییرات علائم در طول زمان را بررسی می‌کرد، تسهیل شدند.رونوشت ها توسط دو بازبین با استفاده از نرم افزار NVivo 12 کدگذاری شدند. مضامین به صورت استقرایی با توجه به بازنمایی افراد توسط مضامین در سطح گروه توسعه داده شدند.

نتایج

تشخیص

اکثر شرکت‌کنندگان احساس می‌کردند که معیارهای تشخیصی فعلی به‌طور کامل تجربیات آن‌ها، به‌ویژه در مورد اختلال عملکرد اجرایی را نشان نمی‌دهد. اصطلاح “از نظر رشدی نامناسب” به عنوان انگ انگیزاننده و غیرقابل استفاده برای بزرگسالان دیده می شد.بسیاری گزارش کردند که قبل از دریافت تشخیص ADHD به اشتباه با شرایطی مانند اضطراب و افسردگی تشخیص داده شده اند. بسیاری آرزو داشتند که ای کاش زودتر در زندگی تشخیص داده می شدند.

توجه

هیچ شرکت کننده ای کمبود توجه جهانی را گزارش نکرد. در عوض، آنها توجه نامنظم، از جمله تمرکز بیش از حد متناوب را توصیف کردند.تمرکز بیش از حد گاهی برای بهره وری مفید بود، اما همچنین باعث ایجاد مشکلاتی مانند نادیده گرفتن نیازهای اساسی و تحریک پذیر شدن در هنگام قطع شد. زمان کوری در طول تمرکز بیش از حد معمول بود.عوامل محیطی مانند تازگی، علاقه، ضرب الاجل ها، و عدم حواس پرتی توانایی تمرکز را تعدیل می کند. شروع و اتمام کارها چالش برانگیز بود.

پایان/*

اندیشه قرن را در ایتا دنبال کنید

اندیشه قرن را در تلگرام دنبال کنید