به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن، به نقل از بامبوک کنسرت همایون شجریان که قرار بود در میدان آزادی برگزار شود، با تصمیم دولت به ورزشگاه آزادی منتقل شد اما در نهایت برگزاری آن لغو گردید. این تصمیم به سرعت به سوژه اصلی رسانههای داخلی و خارجی بدل شد و برخی جریانهای معاند تلاش کردند آن را نشانهای از مخالفت نظام با موسیقی و محدودسازی هنرمندان معرفی کنند.
حاشیههای لغو کنسرت همایون شجریان ادامه دارد

دلایل لغو کنسرت همایون شجریان/ حواشی جدید و واکنش ها به لغو کنسرت
محسن مهدیان، فعال رسانهای، در یادداشتی به این موضوع واکنش نشان داد و نوشت: «خدا رحمت کند امام را که معیار جاودانهای به ما داد: نگاه کنید دشمن کجا آتش میریزد؛ همانجا حق است. دیروز آتش دشمن بر همایون شجریان بود؛ بر خوانندهای که از وطن گفت و بیپروا ایستاد. اما امروز که دولت برای جابهجایی محل کنسرت تصمیمی مدیریتی گرفت، تیرها به سمت شهرداری نشانه رفت.»
او با بیان اینکه مخالفت شهرداری یا هر نهاد دیگری با اصل موسیقی موضوعیت ندارد، افزود: «چنین برنامهای حساس و پرجمعیت است و نمیتوان بدون قاعده آن را برگزار کرد. مگر نه اینکه برای مراسمهای ملی و مذهبی از ماهها پیش برنامهریزی صورت میگیرد؟ پس چرا در اینجا غفلت شد؟ دولت تصمیم درستی گرفت و مکان را تغییر داد. حالا چرا باید نهادهای دیگر مورد هجمه قرار گیرند؟»
این تحلیلگر رسانهای تأکید کرده است که دشمنان خارجی به دنبال القای شکاف در داخل هستند و متأسفانه برخی جریانهای داخلی نیز ناخواسته پژواک همان ادعاها شدهاند.
مرور ماجرای لغو کنسرت همایون شجریان نشان میدهد که اصل موضوع نه مخالفت با موسیقی یا شخص هنرمند، بلکه به ضرورت مدیریت جمعیت، امنیت و هماهنگیهای اجرایی بازمیگردد. تجربه نشان داده است که هر برنامه فرهنگی یا اجتماعی بزرگ، اگر بدون برنامهریزی دقیق برگزار شود، میتواند به چالش امنیتی یا اجتماعی تبدیل گردد.
از سوی دیگر، واکنش رسانههای بیگانه به این موضوع و تلاش آنها برای القای محدودیت فرهنگی، نشانهای روشن از استفاده ابزاری دشمن از هر حاشیه داخلی است. در این شرایط، آنچه اهمیت دارد ایجاد وفاق و همافزایی در داخل کشور است؛ وفاقی که نه بر اساس شعار، بلکه بر مبنای واقعیتهای اجرایی و ضرورتهای ملی شکل بگیرد.
این ماجرا همچنین یادآور یک نکته اساسی است: برای هر برنامه هنری بزرگ باید از ماهها قبل هماهنگیهای لازم صورت گیرد. همانگونه که برای مراسمهای ملی و مذهبی با دقت و برنامهریزی اقدام میشود، برگزاری کنسرتهای پرشمار نیز نیازمند همان سطح از تدبیر و همفکری است. تنها در این صورت است که حواشی و سوءاستفادههای رسانهای به حداقل خواهد رسید و هنرمندان میتوانند در فضایی آرامتر فعالیت کنند.
پایان/*
.