به تازگی ، من شروع به بحث و گفتگو با بیماران نوجوان و جوان خود کردم که چرا آنها فکر می کردند والدین آنها با آنها بحث می کنند.

پاسخ هایی که به من داده شد می گفتند:

• والدین من دوست دارند نشان دهند که درست هستند.
• پدر و مادرم دوست دارند مرا عصبانی کنند تا بتوانند مرا مجازات کنند.
• پدر و مادرم دوست دارند بحث کنند.
• پدر و مادرم دوست ندارند تسلیم شوند.
• من هیچ ایده ای ندارم

گوش دادن به این پاسخ ها به من یادآوری می کند که بسیاری از کودکان و نوجوانان (و حتی برخی از بزرگسالان) فرض می کنند که بیشتر مردم مانند آنها فکر می کنند.

به عبارت دیگر ، یک نوجوان جوان ممکن است فرض کند که والدین آنها به همان دلیلی که نوجوان با والدین خود استدلال می کند ، با آنها مشاجره می کنند. ممکن است نوجوانان بخواهند استقلال خود را نشان دهند ، نشان دهند که درست هستند ، نمی خواهند تسلیم شوند یا می خواهند والدین خود را عصبانی کنند تا بتوانند احساس کنند که نوجوان چه احساسی دارد.

لازم به ذکر است که غالباً پیش بینی ها تنظیم مرزها یا راهنمایی ها را به عنوان انتقاد یا استدلال تفسیر می کنند ، حتی اگر دستورالعمل های آرام به آنها داده شود. تغییرات هورمونی که در دوران بلوغ رخ می دهد می تواند باعث افزایش حساسیت این کودکان شود.

وقتی من پیشنهاد کردم که دلیل اصلی والدین با فرزندان خود استدلال می کند این است که آنها می خواهند به آنها کمک کنند تا بزرگسالان تنظیم شده و موفق باشند ، بسیاری از بیماران جوان من شگفت زده می شوند و نسبت به ورودی والدین خود پذیرایی می شوند.

باید اعتراف کنم که تعجب کردم که متوجه شدم برخی از نوجوانان دلیل نظم و راهنمایی والدین خود را درک نمی کنند.

پس از تأمل ، من تشخیص دادم که یکی از دلایل این عدم درک ممکن است این باشد که والدین هرگز وقت خود را نگرفتند تا با آرامش برای فرزندان خود توضیح دهند که چرا اصرار دارند که رفتار مناسب را انجام دهند. وقتی فرزندانشان جوان بودند ، چنین توضیحی مفید نخواهد بود زیرا کودکان برای درک دلیل منطقی بیش از حد نابالغ بودند. با این حال ، با گذشت سالهای پیش از آنها ، باید به این موضوع رسیدگی شود.

به بچه ها می گویم که “من بهتر می دانم زیرا من والدین شما هستم” ، “شما وقتی بزرگتر هستید” یا “من این کار را برای منافع خودتان انجام می دهم” کاملاً ناکافی است.

اول ، از آنجا که این اظهارات معمولاً با عصبانیت انجام می شود ، کودکان تمایل دارند از آنها چشم پوشی کنند.

دوم ، این اظهارات منطقی برای نظرات والدین ارائه نمی دهد. به عنوان مثال ، گفتن به کودکان که استفاده بیش از حد از الکترونیک برای آنها بد است ، درک این مسئله را برای آنها فراهم نمی کند. از این گذشته ، فرزندان ما اغلب فرزندان دیگری را می شناسند که دانش آموزان خوبی هستند و به نظر می رسد با وجود صرف وقت زیادی در دستگاه های الکترونیکی ، به خوبی تنظیم می شوند.

درعوض ، والدین می توانند توضیح دهند که استفاده بیش از حد از وسایل الکترونیکی زمان را می گیرد که می تواند به فعالیتهایی اختصاص یابد که به کودکان کمک کند موفق تر شوند ، مانند ورزش ، توسعه مهارت های اجتماعی ، بهبود توانایی های دانشگاهی آنها یا ایجاد علایق جدید که فرصت های بیشتری در زندگی برای آنها فراهم می کند.

من به والدین پیشنهاد می کنم که آنها با پیشگویی های خود وقت بگذارند تا منطقی خود را برای راهنمایی خود توضیح دهند. چنین بحثی باید انجام شود که هم والدین و هم پیشانی ها آرام باشند تا والدین بتوانند پاسخ های پیشین خود را به طور کامل گوش دهند و درک کنند. به این ترتیب ، آنها بهتر می توانند به هر یک از تصورات غلط یا دلهره های فرزندان خود بپردازند.

پیشخدمت

مارک تواین ، نویسنده آمریکایی با ظاهراً گفت: “وقتی من پسری چهارده ساله بودم ، پدرم آنقدر نادان بود که به سختی می توانستم پیرمرد را در اطراف خود داشته باشم. اما وقتی بیست و یک ساله شدم ، از اینکه چقدر او در هفت سال آموخته بود شگفت زده شدم.”

والدین تواین احتمالاً هنگام نوجوانی ، دلیل دیدگاه خود را برای او توضیح ندادند.

از قضا ، هنگامی که من این نقل قول را به نوجوانان جوان استناد می کنم و از آنها می پرسم معنی آن چیست ، آنها به طور معمول نمی فهمند که این نوجوان تواین است که بیشتر در طول هفت سال مورد نظر تغییر کرده است. بنابراین ، این نوجوانان دوباره نشان می دهند که والدین در توضیح روش های جهان برای فرزندان خود مهم است ، نه اینکه فرض کنند که آنها از قبل می دانند.