به طور سنتی، ADHD با بیشفعالی و تکانشگری مرتبط بوده است. در حالی که این علائم در هر دو جنس دیده میشود، ممکن است در پسران به شکل بارزتر و آشکارتر بروز کند. پسران ممکن است بیشتر از نظر جسمی بیقرار باشند، در کلاس درس از جای خود بلند شوند،...
به گزارش پایگاه خبری تحلیلی اندیشه قرن، دکتر پریسا کربلایی حسنی درباره تفاوت ADHD در پسران و دختران به خبرنگار اندیشه قرن گفت: اختلال کمبود توجه و بیشفعالی (ADHD) یک اختلال عصبی رشدی است که بر میلیونها کودک و نوجوان در سراسر جهان تأثیر میگذارد. در حالی که معیارهای تشخیصی ADHD برای هر دو جنس یکسان است، نحوه بروز، تشخیص و تجربه این اختلال در پسران و دختران میتواند به طور قابل توجهی متفاوت باشد. این تفاوتها اغلب منجر به این میشود که دختران کمتر تشخیص داده شوند و در نتیجه، از مداخلات و حمایتهای لازم محروم بمانند. درک این تفاوتها برای والدین، معلمان، پزشکان و خود افراد مبتلا بسیار حیاتی است.
_ بیشفعالی و تکانشگری: به طور سنتی، ADHD با بیشفعالی و تکانشگری مرتبط بوده است. در حالی که این علائم در هر دو جنس دیده میشود، ممکن است در پسران به شکل بارزتر و آشکارتر بروز کند. پسران ممکن است بیشتر از نظر جسمی بیقرار باشند، در کلاس درس از جای خود بلند شوند، و در فعالیتهای پرخطر شرکت کنند.
_ بیتوجهی: دختران بیشتر احتمال دارد علائم بیتوجهی را به عنوان نشانه اصلی ADHD نشان دهند. این علائم میتواند شامل مشکل در توجه به جزئیات، حواسپرتی آسان، مشکل در سازماندهی تکالیف، فراموشی و عدم پیگیری دستورالعملها باشد. این علائم ممکن است کمتر آشکار باشند و به راحتی توسط اطرافیان نادیده گرفته شوند.
_ انواع ADHD: در حالی که هر دو جنس میتوانند هر سه نوع ADHD (عمدتاً بیتوجه، عمدتاً بیشفعال-تکانشی، و ترکیبی) را تجربه کنند، شیوع نوع عمدتاً بیتوجه در دختران ممکن است بیشتر باشد.
_ رفتارهای بیرونی در مقابل درونی: پسران مبتلا به ADHD ممکن است رفتارهای بیرونیتری مانند پرخاشگری، نافرمانی و اختلال در کلاس درس از خود نشان دهند، که ممکن است توجه بیشتری را به خود جلب کند و منجر به ارجاع برای ارزیابی شود. در مقابل، دختران ممکن است علائم درونیتری مانند رویاپردازی، کمحرفی، اضطراب و افسردگی را تجربه کنند. این علائم ممکن است کمتر قابل مشاهده باشند و به عنوان “خجالتی” یا “خیالپرداز” تلقی شوند.
_ استراتژیهای مقابلهای: دختران ممکن است استراتژیهای مقابلهای متفاوتی را برای پنهان کردن یا مدیریت علائم خود به کار ببرند. به عنوان مثال، ممکن است تلاش بیشتری برای جلب رضایت معلم یا همسالان داشته باشند، یا در تلاش برای سازماندهی و انجام تکالیف خود به سختی تلاش کنند، اما این تلاشها ممکن است از دید دیگران پنهان بماند.
_ نرخ تشخیص: به طور سنتی، پسران بیشتر از دختران مبتلا به ADHD تشخیص داده میشوند. این ممکن است به دلیل بروز آشکارتر علائم در پسران و همچنین سوگیریهای جنسیتی در تشخیص باشد.
_ سوگیریهای جنسیتی: ممکن است تصورات قالبی در مورد ADHD وجود داشته باشد که بیشتر با رفتارهای پسرانه مرتبط است. به عنوان مثال، بیشفعالی ممکن است بیشتر به عنوان یک مشکل در پسران در نظر گرفته شود، در حالی که بیتوجهی در دختران ممکن است به عنوان کمتوجهی یا بیعلاقگی تلقی شود.
تفاوت هایی که باید بدانید: ADHD در پسران و دختران چگونه متفاوت است؟ دکتر پریسا کربلایی حسنی توضیح می دهد
_ معیارهای تشخیصی: معیارهای تشخیصی ADHD بر اساس مطالعاتی است که عمدتاً بر روی پسران انجام شده است. این ممکن است منجر به این شود که علائم بیتوجهی در دختران به اندازه کافی در معیارهای تشخیصی برجسته نشوند.
_ اختلالات همزمان: دختران مبتلا به ADHD ممکن است بیشتر در معرض ابتلا به اختلالات اضطرابی، افسردگی و اختلالات خوردن باشند. این ممکن است به دلیل تلاش برای مقابله با چالشهای ADHD و همچنین فشارهای اجتماعی باشد.
_ روابط اجتماعی: دختران مبتلا به ADHD ممکن است در روابط اجتماعی با همسالان خود دچار مشکل شوند، اما این مشکلات ممکن است به شکلهای ظریفتری مانند مشکل در حفظ دوستیها یا درک نشانههای اجتماعی بروز کند.
_ عملکرد تحصیلی: در حالی که هر دو جنس ممکن است در مدرسه با چالشهایی روبرو شوند، دختران مبتلا به ADHD ممکن است در زمینههایی مانند سازماندهی، تکمیل تکالیف و توجه به جزئیات بیشتر دچار مشکل شوند.
_ عزت نفس: دختران مبتلا به ADHD ممکن است به دلیل احساس متفاوت بودن یا عدم موفقیت در مدرسه و روابط اجتماعی، عزت نفس پایینتری را تجربه کنند.
_ تشخیص دقیقتر: آگاهی از تفاوتهای جنسیتی میتواند به پزشکان و متخصصان بهداشت روان کمک کند تا علائم ADHD را در دختران بهتر شناسایی کنند و از تشخیصهای نادرست یا از دست رفته جلوگیری کنند.
_ مداخلات مناسبتر: درک نیازهای منحصر به فرد دختران و پسران مبتلا به ADHD میتواند منجر به طراحی مداخلات درمانی و حمایتی مناسبتر و مؤثرتر شود.
_ کاهش انگ: افزایش آگاهی در مورد تفاوتهای جنسیتی میتواند به کاهش انگ و سوءتفاهمهای مرتبط با ADHD در هر دو جنس کمک کند.
_ بهبود حمایت: درک بهتر نیازهای دختران مبتلا به ADHD میتواند منجر به بهبود حمایتهای ارائه شده در خانه، مدرسه و جامعه شود.
_ آموزش و آگاهی: افزایش آگاهی در میان والدین، معلمان و متخصصان بهداشت روان در مورد تفاوتهای جنسیتی در ADHD ضروری است.
_ ارزیابی جامع: استفاده از فرآیندهای ارزیابی جامع و دقیق که به طور خاص به علائم بیتوجهی و سایر جنبههای ADHD در دختران توجه دارند.
_ پرسشهای هدفمند: در ارزیابی، پرسشهای هدفمندی در مورد علائم بیتوجهی، رویاپردازی، اضطراب و مشکلات اجتماعی در دختران مطرح شود.
_ حمایتهای فردی: ارائه حمایتهای درمانی و آموزشی که نیازهای خاص هر فرد را در نظر بگیرد.
_ پژوهش بیشتر: ادامه تحقیقات در مورد تفاوتهای جنسیتی در ADHD برای درک بهتر این اختلال و بهبود تشخیص و درمان.
نتیجهگیری:
اختلال کمبود توجه و بیشفعالی(ADHD) یک اختلال پیچیده است که به طور متفاوتی در پسران و دختران بروز میکند. در حالی که معیارهای تشخیصی یکسان است، تفاوتهای قابل توجهی در علائم، نحوه ابراز، تشخیص و تجربه این اختلال وجود دارد. آگاهی از این تفاوتها برای اطمینان از تشخیص دقیقتر، مداخلات مؤثرتر و در نهایت بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به ADHD در هر دو جنس بسیار حیاتی است. با درک این تفاوتها و تلاش برای ارائه حمایتهای مناسب و متناسب با نیازهای هر فرد، میتوانیم به کودکان و نوجوانان مبتلا به ADHD کمک کنیم تا به پتانسیل کامل خود برسند و در زندگی موفق شوند. بنابراین، ضروری است که فراتر از کلیشهها برویم و به تفاوتهای ظریف اما مهم در نحوه بروز ADHD در پسران و دختران توجه کنیم.
پایان/*
.
