Beetlejuice Beetlejuice تیم برتون دنباله‌ای سرگرم‌کننده و شیک است که نشان‌دهنده بازگشت بسیار مورد نیاز کارگردان به فرم است.

جوانب مثبت

• نوبت های کمدی دزدی صحنه توسط کیتون، اوهارا، دافو

• کارگردانی پرطرفدار تیم برتون

• ترکیبی مفرح و پوچ از کمدی و ترسناک سبک

منفی

• طرحی پر از حجم

• یک خط عاطفی کلیدی و ضعیف

• چندین شخصیت و بازیگر کم استفاده

تیم برتون بیش از یک دهه است که در یک مخاطره خلاقانه به سر می برد. 15 سال گذشته کار حرفه ای او تا حد زیادی پر از درام های فراموش نشدنی و چندین همکاری ناگوار با دیزنی بوده است، به غیر از یک اقتباس سینمایی واقعاً وحشتناک از این فیلم. سایه های تاریک. همه چند فیلم گذشته او به اندازه آن فاجعه تاسف بار 2012 وحشتناک نبوده اند. فرانک وینی، چشمان درشتو حتی – به میزان کمتر – خانه خانم پرگرین برای کودکان عجیب و غریب همه خوب بوده اند، اگر فراموش شوند. اما چیزی که برتون اخیراً فاقد آن است، انرژی کار قبلی اوست – حس سرگرمی گیج‌آمیز و گوتیک که او را در بیشتر دهه‌های 1980 و 1990 به چنین صدای هنری با طراوت و متمایز تبدیل کرد. با تماشای بسیاری از تلاش‌های او در قرن بیست و یکم، نمی‌توان این حس را به دست آورد که شاهد به خواب رفتن هنرمندی پشت فرمان بودند.

بنابراین، زمانی که اعلام شد که برتون در واقع در حال پیشروی با دنباله طولانی مدت کلاسیک خود در سال 1988 است. آب سوسک، دلایلی برای نگرانی وجود داشت. آیا تصمیم او برای بازبینی یکی از نمادین‌ترین آثار گذشته‌اش، تلاشی برای بازگشت به روح فیلم‌های اولیه‌اش بود؟ یا نمونه دیگری از برتون در مسیر واضح، اما نه چندان جالب؟ پاسخ در اوایل روشن می شود بیتل جویس بیتل، که در آن برتون ثابت می کند که هنوز پتانسیل این را دارد که استاد بی چون و چرای زیبایی شناسی خود باشد که اغلب تقلید می شود. در یک چرخش طعنه آمیز از سرنوشت، تنها در بازگشت به دنیای سینمایی شیاطین بدجنس و ارواح آشفته است که او در ایجاد بیش از 30 سال پیش کمک کرد که برتون به عنوان یک فیلمساز دوباره شروع به نشان دادن نشانه هایی از زندگی کرد.

36 سال پس از وقایع سلف محبوبش، بیتل جویس بیتل لیدیا دیتز (وینونا رایدر) را در مکانی از انحطاط خلاقانه و معنوی می یابد. همانطور که مجری یک تحقیق ماوراء طبیعی نشان می دهد، لیدیا راهی برای کسب درآمد از قدرت های ماوراء الطبیعه منحصر به فرد خود پیدا کرده است، اما او هنوز در تسخیر رویاهای ارواح ناراضی و شکنجه گر سابقش، اهریمن حیله گر Betelgeuse (مایکل کیتون) است. حتی بدتر از آن، او در یک رابطه سمی و وابسته با تهیه کننده حریص و دوست پسر دیرینه خود، روری (جاستین تروکس)، که قصد متقاعد کردن لیدیا را برای ازدواج با او دارد، گرفتار شده است. در حالی که از او فیلم می گیرد که در حال فیلمبرداری از سریال تلویزیونی کمی شبح وارش است، که زیبایی شناسی شخصی لیدیا را تجاری می کند، شباهت های بین زندگی اواخر کار لیدیا و آثار بی روح و بی روح 15 سال گذشته که برتون به ساختن آن تنزل یافته است. به طور دردناکی واضح به نظر می رسند

لیدیا توسط نامادری خودشیفته اش، دلیا (کاترین اوهارا) که صحنه دزدی است، از شرش بیرون می‌آید، که به او اطلاع می‌دهد که چارلز، شوهر دلیا و پدر لیدیا، به طور ناگهانی در حین سفر به تماشای پرندگان مرده است. در یکی از بیتل جویس بیتلبرتون با مماس‌های سبکی فراوان، تا حدی این سفر-رفته-به طرز وحشتناکی-اشتباهی را در یک سکانس Claymation مناسب پوچ تجسم می‌کند. در حالی که لیدیا و دلیا هر دو تلاش می کنند تا با مرگ چارلز کنار بیایند، با کشیدن دختر نوجوان لیدیا، آسترید، برای تشییع جنازه او آماده می شوند.چهارشنبه ستاره جنا اورتگا)، از مدرسه شبانه روزی خارج شد و به خانه خالی از سکنه دیتز در رودخانه وینتر بازگشت. اندکی پس از آن، لیدیا مجبور می شود با بتل ژوز که هنوز عاشق کیتون است وارد معامله جدیدی شود تا آسترید را از مرگ در یک سفر ناخواسته به زندگی پس از مرگ نجات دهد.

گفتن این که فقط خراش دادن سطح است بیتل جویس بیتلتوطئه گره خورده می تواند دست کم گرفته شود. فیلمنامه توسط چهارشنبه سازندگان آلفرد گوف و مایلز میلار پر از شخصیت‌ها، ایده‌ها و گنگ‌های بیشتر از آن است که بداند با آن چه باید بکند. این فیلم پر از داستان‌های فرعی زیادی است که تعداد کمی از آنها به روشی واقعاً رضایت‌بخش حل می‌شوند. در نقش ولف جکسون، ستاره سابق فیلم B که به عنوان کارآگاه پلیس در زندگی پس از مرگ کار می کند، ویلم دفو می تواند بسیاری از خنده دارترین خطوط دنباله را ارائه دهد. در همین حال دلورس مونیکا بلوچی در مرکز یکی از آنها قرار دارد بیتل جویس بیتلمبتکرانه ترین و به یاد ماندنی ترین صحنه های او – کمی وحشتناک کمدی ترسناک که در آن او به معنای واقعی کلمه اعضای بریده بدن خود را به هم متصل می کند. با این حال، فیلم هرگز از وعده معرفی دلورس پیروی نمی کند، و هم تلاش او برای انتقام از بتلژوز و هم تحقیقات ولف در نهایت به قطعنامه های ناامیدکننده ای ضد اقلیم می رسد.

با توجه به ماهیت بیش از حد طرح آن، بیتل جویس بیتل در بیشتر زمان اجرای 105 دقیقه ای خود با سرعتی بی امان و سرسام آور حرکت می کند. با این حال، فیلمنامه میلار و گوگ همچنان از مسیر خود خارج می شود، اما سعی می کند فاصله بین آنها را پر کند بیتل جویس بیتل و فیلم اصلی آن با بازگشت مکرر به منبع خارج از صفحه نمایش روابط تیره آسترید و لیدیا. در نتیجه، فیلم در واقع به گوشت‌آلودترین و سرگرم‌کننده‌ترین بخش داستانش نمی‌رسد تا زمانی که نقطه میانی خود را پشت سر بگذارد. پیوند بین اورتگا و شخصیت‌های رایدر بیشترین کار را برای توضیح و توسعه می‌طلبد، و بنابراین از همه رشته‌های داستانی فیلم نزدیک‌تر به کشاندن است. بیتل جویس بیتل پایین انجام این کار به اندازه کافی به فیلم لطمه نمی زند، اما این واقعیت که اورتگا به نظر می رسد اینجا در همان حالت نوجوان غمگین و غمگینی گیر کرده است که مدتی است روی پرده زندگی می کند، کمکی نمی کند.

بیتل جویس بیتلتمرکز فزاینده روی نسخه کج و روان فرانچایز زندگی پس از مرگ به جبران برخی از عناصر ضعیف‌تر آن کمک می‌کند. طراحی تولید مارک اسکروتون کاملاً همراه با فیلمبرداری رنگارنگ هاریس زامبارلوکوس کار می کند تا دیدی به روز از زندگی پس از مرگ ایجاد کند که به طور همزمان جادویی، پیش پا افتاده، پوچ و گمراه کننده تر از آنچه در سال 1988 بود به نظر می رسد. آب سوسک. در پشت دوربین، برتون نیز این بار احتیاط را به باد می دهد. او بسته بندی می کند بیتل جویس بیتل با مخاطرات و مشکلات بصری هیجان انگیز، از جمله چندین شماره موسیقی و ادای احترام سیاه و سفید در اولین اقدام به کارگردان ایتالیایی جالو، ماریو باوا، که احساس می کند نزدیک ترین برتون در سال های اخیر به بازیابی صدای هنری اصلی و زبانی خود رسیده است. . نگرش او برای شکستن فیلم جدید را بالا می برد و با انرژی کیتون و اوهارا که خنده دارترین و بهترین بازی های دنباله را انجام می دهند مطابقت دارد.

در سال 2022، برتون با اورتگا، میلار و گوف همکاری کرد و چهار قسمت از نتفلیکس را کارگردانی کرد. چهارشنبه. کار او بر روی خانواده آدامز اسپین آف قوی ترین و از نظر بصری مطمئن ترین سال های اخیر او بود. او اکنون آن قسمت‌ها را با دنباله‌ای دنبال کرده است که بسیار بهتر از آنچه باید کار می‌کند، و برتون را می‌بیند که با روحیه‌ترین و الهام‌بخش‌ترین حالت خود از سال 2003 کار می‌کند. ماهی بزرگ. در حالی که بیتل جویس بیتل همچنین فضایی برای ادای احترام فراوان به سلف خود در سال 1988 پیدا می کند، فیلم صرفاً بر روی دود مضر نوستالژی ارزان اجرا نمی شود. این یک دنباله میراثی است که به طور قابل توجهی به تنهایی به خوبی می ایستد زیرا کمتر به یادآوری آنچه قبلاً آمده است توجه دارد تا سرگرم کردن شما در اینجا و اکنون. در این مسیر، فیلم جرقه‌ای را هم به کارگردانش باز می‌گرداند که مدت‌هاست در اثرش وجود نداشت. آب میوه، در واقع، شل است (دوباره).

بیتل جویس بیتل اکنون در سینماها بازی می کند.