کمال گرایی یک ویژگی شخصیتی است که به عنوان “تعریف شده است”تنظیم استانداردهای فوق العاده با عملکرد بالا و درگیری در انتقاد شدید (Moscardini و همکاران ، 2025 ، ص 2). جنبه های مختلفی از کمال گرایی وجود دارد. افرادی که تمایل به عملکرد کامل از خود و دیگران دارند ممکن است نگرانی های بالایی از اشتباهات و استحکام در انتظارات خود نشان دهند.

پارادوکس کمال گرایی این است که تلاش برای کامل بودن در واقع منجر به نتایج بدتر می شود. تلاش برای بی عیب و نقص می تواند منجر به احساس جدا شدن اجتماعی و خود انتقادی شود. ما می دانیم که صفات کمال بیشتر با افسردگی شدیدتر و حتی ایده خودکشی همراه است (بسر و همکاران ، 2020).

از طرف دیگر ، ممکن است تصور شود که تلاش برای کامل بودن می تواند در درمان مفید باشد. یک کمال گرا ممکن است همیشه در قرارها ظاهر شود ، توصیه ها را دنبال کند ، یا با تمام دستاوردها و بینش های خود ، درمانگر را تحت تأثیر قرار دهد. با این حال ، تحقیقات نشان داده است که تأثیر منفی کمال گرایی بر سلامت روان به درمان گسترش می یابد.

کمال گرایی با پیشرفت کمتری در چندین نوع درمان روانی اجتماعی همراه است (بلات ، 1995). دلایل زیادی وجود دارد که باعث می شود کمال گرایی در درمان اختلال ایجاد کند. به عنوان مثال ، قطع اجتماعی که توسط کمال گرا ها تجربه می شود ممکن است به روابط درمانی گسترش یابد و منجر به ارتباط کمتر و اتحاد با درمانگر شود. کمال گرایی همچنین ممکن است درمان را از طریق اهداف غیرواقعی برای درمان و خود انتقاد بر سرعت پیشرفت تضعیف کند. خود ننگ در مورد نیاز به درمان سلامت روان نیز می تواند در این زمینه قرار بگیرد.

ما اخیراً رابطه بین کمال گرایی و نتیجه درمان را در یک مطالعه جدید منتشر شده در مجله بررسی کردیم رفتار درمانی. ما داده های 738 نفر را که در یک برنامه بیمارستان جزئی در بیمارستان مک لین شرکت می کنند ، تجزیه و تحلیل کردیم. کار قبلی که به بررسی کمال گرایی در درمان می پردازد ، عمدتاً از یک بانک اطلاعاتی جمع آوری شده در دهه 1980 حاصل شده است و محدود به تنظیمات سرپایی است. بنابراین ، ما فکر کردیم که به روزرسانی این یافته ها و گسترش درک ما فراتر از درمان سرپایی برای شامل برنامه های بیمارستان مهم است. این چیزی است که ما پیدا کردیم:

• مطابق با مطالعات قبلی ، افرادی که کمال گرایی بیشتری دارند افسرده تر بودند و هنگام شروع درمان ، ایده های خودکشی بیشتری داشتند.
• در طول درمان ، افراد با کمال گرایی بیشتر پیشرفت کمتری نشان دادند.
• به نظر می رسد که جنبه خود بحرانی کمال گرایی بیشترین مربوط به علائم بدتر و بهبود کمتر است.

این نتایج برای پزشکان مرتبط است. بسیاری از مراجعین ممکن است برای کار بر روی کمال گرایی به درمان نرسند ، بلکه برای رسیدگی به عواقب (به عنوان مثال ، افسردگی). بنابراین ، ممکن است درمانگران نیاز به غربالگری صفات کمال گرایی داشته باشند و چگونگی تداخل آنها در درمان را نشان دهند. غربالگری و پرداختن به کمال گرایی در درمان ممکن است برای پیشرفت مشتریان مهم باشد.