یک ایمیل بسیار تصادفی در اوایل ژانویه از یک گروه نویسنده به “جنبش شادی نویسندگان” ، از جمله “عقب نشینی آنلاین یک روزه برای زنگ زدن در سال جدید” اشاره کرد. با نامی مانند آن ، چگونه نمی توانم؟

صبح منصوب ، پشیمان شدم که ثبت نام کردم. آخر هفته بود. من به دوز نمی خواستم اما آن روز چندین تعهد داشتم. وقتی ساعت 9:30 صبح در زوم ظاهر شدم ، فقط سپاسگزارم که در منطقه زمانی من بود.

سی و یک نفر دیگر نیز حاضر شدند. همه زنان (“من تعجب نکردم” ، دختر 30 چیزی من گفت: “مردان اهمیت جامعه را نمی دانند.”

لری ، که جنبش شادی نویسندگان را آغاز کرد (اکنون مولا پر زرق و برق) ، نویسنده و معلم یوگا است که به مهربانی اعتقاد دارد. بله او عقب نشینی و حتی بورس های تحصیلی و همچنین برخی از پیشنهادات را ارائه می دهد.

مردم از سراسر جهان به زوم رسیدند. ما خودمان را معرفی کردیم ، سپس لری مراقبه ، نفس کشیدن و یوگا ملایم را رهبری کرد. این ما را به هم متصل کرد و توجه نویسنده خود را تیز کرد تا بتوانیم دوربین های خود را خاموش کنیم و به کار خود ادامه دهیم.

من شخصاً مقاله ای داشتم که برای تجدید نظر – برای حدود میلیون مین بار – که من ترسیده ام و فقط به کار خود ادامه می دادم. آن روز ، با ده ها نفر دیگر در سکوت “در آنجا” ، من از طریق پاراگراف ها به صورت روان کار کردم – خیلی سریعتر از آنچه تصور می کردم.

مجبور شدم ترک کنم ، کارهای مختلفی را اجرا کنم ، یک کلاس بگیرم. کانتینر تنظیم شده بود تا بتوانیم هر زمان که می خواستیم بیاییم و برویم ، هر کاری را که می خواستیم انجام دهیم – هیچ فشاری برای نوشتن در کل زمان یا حتی انجام هر کاری مرتبط نبود. همه چیز خوب بود ما به گربه های حیوان خانگی اجازه داده ایم و به یکدیگر اجازه داده ایم ، کتاب بخوانیم ، با شخص تعمیر کوره تماس بگیرید. هرچه لازم بود

من قصد داشتم صبح این چیز بزرگنمایی عجیب و غریب را بررسی کنم ، آن را به عنوان یک گپ ویدیویی دیگر که باعث شده چشم و مغز من خسته شود ، خسته شود و از آن خارج شود. درعوض ، من پس از کلاس خود برگشتم و دوباره اصلاح و تصفیه کردم تا اینکه مقاله انجام شود ، آماده ارسال. تسکین شیرین!

احساس رضایت ، موفقیت و آسایش کردم. من همچنین خوشحال شدم – من با 31 نویسنده بزرگ در سراسر جهان آشنا شدم. من از قدرت جامعه قدردانی کردم که من یک پاترون شدم – اولین بار که تا کنون – در هر ماه 5 دلار برای حمایت از نویسندگان دیگر انتخاب کردم (آن بورس های تحصیلی را به خاطر بسپارم؟ من می خواستم کمک کنم).

Mola پر زرق و برق در ژانویه سه صبح در هفته به مدت دو ساعت و نیم در طول ماه در ماه ژانویه داشت. ثبت نام کردم این کلمات در طول آن ظرف شکل گرفت.

تا زمانی که دخترم گفت ، به طوری که فهمیدم که من دو برابر می شود. به گفته چاد ، یک سازمان عالی برای مبتلایان به ADHD (و کسانی که آنها را دوست دارند) ، دو برابر شدن بدن “ابزاری است که برخی از بزرگسالان برای کمک به آنها در شروع و تکمیل پروژه ها استفاده می کنند. گاهی اوقات به عنوان یک شریک پاسخگویی گفته می شود ، این یک تکنیک برای بهتر است بهره وری دو برابر دوست یا شریک زندگی است که همزمان ، یا در همان اتاق و یا تقریباً از طریق سیستم عامل های ویدیویی کار می کند. “

در داخل کانتینر نوشتن ژانویه من 18 (دوباره ، همه زنان. چه خبر از آن است؟) ، درست است که چندین نفر هستند که ADHD دارند. اما بسیاری از افراد نیز بدون و چندین درونگرا وجود دارند (دو برابر شدن بدن نه تنها برای کسانی که در تماس های اجتماعی هوس می کنند). من یک برون گرا بدون ADHD هستم (نگران نباشید ، مشکلات خودم را زیادی دارم) ، اما من ساختار و رفاقت ظرف نوشتن را دوست دارم. این چیزی است که من به دست آورده ام:

• دو برابر شدن بدن راهی عالی برای حضور در کنار دیگران ، اتصال ، پشتیبانی و پشتیبانی است. در میان گروه کانتینر نوشتن ، ما به وضوح در مورد یکدیگر بین جلسات فکر می کنیم ، و این ما را بالا می برد.
• بله ، دو برابر شدن بدن مسئولیت پذیری را ایجاد می کند. به اشتراک گذاشتن اهداف مشترک (نوشتن ، نقاشی ، کاردستی ، مجسمه سازی ، پخت و پز – هر چیزی که ممکن است در غیر این صورت به تنهایی انجام دهد) توانمند است و برای بهبود بهره وری شناخته شده است.
• دو برابر شدن باعث ایجاد دوستی و ایده هایی می شود که از گوش دادن و بودن با دیگران ناشی می شود. این ایده ها ممکن است هرگز در مغز انفرادی ما بوجود نیامده باشد.
• ظروف با دیگران تبدیل به کار به سرگرمی. بازی ، حتی ما قبل و بعد از نوشتن زمان در حالی که وارد می شویم شوخی می کنیم. هر بار لذت می برد – حتی اگر گاهی اوقات به نوشتن ترسیده باشم. این “اضطراب پیش بینی کننده” بلافاصله از بین می رود.
• این روش کار از ساختار و برنامه ریزی آنچه ما دوست داریم پشتیبانی می کند. این کاری است که ما برای خودمان انجام می دهیم ، بنابراین دوست داشتنی ما (اما گاهی اوقات از آن اجتناب می کنیم یا کنار می گذاریم) تعقیب و گریز از بین نمی رود. اگرچه من قبلاً خودم را به حداقل یک هفته نوشتن در هفته اختصاص داده بودم ، وظایف سرریز شده و در مورد اینکه چه موقع همه چیز انجام می شود ، استرس می کردم. چه تسکینی برای فکر کردن: ظرف نوشتن در دو روز است ، من آن را انجام می دهم.

اگر چیزی را به تعویق انداخته اید یا می ترسیدید ، یا به سادگی مطمئن نیستید که چگونه شروع کنید ، شروع کنید یا با دیگران بپیوندید ، حتی با یک همکار یا دوست مجرد. بصورت آنلاین یا حضوری. این شما را توانمند می کند. و روحیه ، بهره وری و انگیزه شما ممکن است فقط دو برابر شود.