در صورت مواجهه با ناباروری ، ساختن خانواده به عنوان یک فرد یا زوج LGBTQ+ یا تصمیم به انتخاب یک مادر مجرد ، بسیاری از افراد به دنبال مسیرهایی هستند که ارتباط بیولوژیکی با فرزند آینده خود را حفظ کنند. این غریزه برای استمرار ژنتیکی اغلب باعث می شود قبل از کاوش گزینه هایی مانند فرزندخواندگی یا حتی اهدای جنین ، اهدای تخم مرغ یا اسپرم را در نظر بگیرند. مفهوم اهدا کننده امکان پیوند ژنتیکی و غالباً تجربیات عمیق بارداری ، زایمان و پیوند زودهنگام را ارائه می دهد – تجربه هایی که عمیقاً با درک بسیاری از افراد از معنای والدین شدن در هم تنیده اند.

انتخاب مفهوم اهدا کننده نشان دهنده تمایل انسان برای درهم آمیختن میراث ژنتیکی با روابط پرورش است. کسانی که از اسپرم و تخم های اهدا کننده استفاده می کنند ، به شدت عشق ، مراقبت ، محافظت و فداکاری را ارزیابی می کنند. با این وجود ، تأکید بر یک ارتباط ژنتیکی پیامدهای پیچیده اجتماعی و روانی را نشان می دهد که هم والدین و هم افراد اهدا کننده را تحت تأثیر قرار می دهد. برای والدین ، ​​ممکن است تمایل به عبور از اجداد شخص و داشتن یک استمرار بیولوژیکی ، گاهی همراه با تجربه حمل و آوردن زندگی به جهان وجود داشته باشد. برای یک شخص اهدا کننده ، ضمن درک اینکه والدین آنها کسانی هستند که از آنها پرورش می دهند ، محافظت می کنند ، پرورش می دهند ، عشق می ورزند و از آنها مراقبت می کنند ، ارتباط بیولوژیکی ناشناخته نیز می تواند هویت ، حس تعلق و درک خود را شکل دهد. ارتباطات ژنتیکی می تواند بر نحوه مشاهده افراد در خانواده های خود و نسل ها تأثیر بگذارد.

اهمیت روانی روابط ژنتیکی عمیقاً در روایت های فردی و فرهنگی درباره خویشاوندی ریشه دارد. با این حال ، بعضی اوقات مردم معتقدند که تصدیق ارتباطات ژنتیکی جنبه های اساسی دیگر والدین را به حاشیه رانده می شود (به عنوان مثال ، پیوند عاطفی ، تجربیات مشترک و عشق بی قید و شرط). این ژنتیک خود مشکل ساز نیست – این درک از آنچه جامعه از ژنتیک ایجاد می کند ، و چگونگی تعیین معانی به آن است.

آرزوی اتصال ژنتیکی باید با پرورش کودکان اهدا کننده ، که تجربیات و دیدگاه های آنها اغلب تحت الشعاع قرار می گیرد ، متعادل شود.

ناراحتی از پیچیدگی

هنگامی که افراد با اطلاعاتی روبرو می شوند که اعتقادات خود را در مورد خانواده ، ژنتیک و والدین به چالش می کشد ، می توانند ناهماهنگی شناختی را تجربه کنند ، وضعیت ناراحتی روانی ناشی از نگه داشتن همزمان دو یا چند ایده متناقض.

غریزه طبیعی ما این است که این ناراحتی را به سرعت کاهش دهیم. ما ممکن است اطلاعات جدید را رد کنیم ، اهمیت آن را پایین بیاوریم یا از تعامل با آن در کل خودداری کنیم. با این حال ، مفهوم اهدا کننده معضلات را نشان می دهد که در برابر وضوح آسان مقاومت می کنند. این خانواده ها و جامعه را وادار به مقابله با تناقضات می کند: این عشق مهم است ، وت ژنتیک همچنین می تواند بسیار مهم باشد. هویت با پرورش روابط شکل می گیرد و زیست شناسی کشش غیرقابل انکار را اعمال می کند.

به جای حل این تنش از طریق سیاه/سفید و یا تفکر و روایت ها ، می توانیم با ناراحتی بنشینیم و تشخیص دهیم که پارادوکس ها وجود دارند و تجربه و خانواده و خانواده همیشه نمی توانند به طور مرتب تعریف شوند.

درک پارادوکس

پارادوکس ، دقیقاً مانند ناهماهنگی شناختی ، با اندیشه آغاز می شود اما وقتی با واقعیت های متناقض می جنگیم ، بسیار احساساتی می شود. با این حال ، پارادوکس از این نظر متفاوت است که خواستار ادغام به جای وضوح است. در پارادوکس ، حقایق به ظاهر مخالف باید مجاز به همزیستی باشند و درک عمیق تر و گسترده تری را تقویت کنند.

در زمینه برداشت اهدا کننده ، پارادوکس واضح است: ژنتیک ماده ، و آنها کلیت معنای والدین یا فرزند بودن را تعریف نمی کنند. پیوندهای عاطفی واقعی و حیاتی هستند و یک ارتباط بیولوژیکی می تواند احساس تعلق ، تداوم و وضوح هویت را برانگیزد. درک واقعی نیاز به اعتماد به نفس ، آسیب پذیری عاطفی ، کنجکاوی و تمایل به پذیرش عدم اطمینان دارد. این امر به سؤالات دشوار نیاز دارد و این احتمال وجود دارد که برخی از اکتشافات اعتقادات طولانی مدت در مورد عشق ، خانواده و خود را برطرف کنند.

گوش دادن به صداهای اهدا کننده

بسیاری از افراد اهدا کننده اهدا کننده عدم تقارن چشمگیر را در نحوه واکنش جامعه به بحران هویت بیولوژیکی در هنگام بروز مخلوط های IVF روشن کرده اند.* در بسیاری از این موارد ، جنین ها به اشتباه در مادران اشتباه کاشته می شوند. در موارد دیگر ، مخلوط ها منجر به استفاده از گامت اشتباه می شوند.

به نظر می رسد که مقالات و نظرات عمومی با کشف اینکه آنها کودکی را پرورش می دهند که از نظر ژنتیکی از نظر ژنتیکی نیست ، درک می کنند و آنها با تمایل والدین برای یافتن و ارتباط با فرزندان بیولوژیکی خود همدلی می کنند. با این حال ، گاهی اوقات وقتی افراد با تصور اهدا کننده احساسات مشابهی را ابراز می کنند ، آرزو می کنند که منشأ بیولوژیکی خود را بشناسند یا والدین ژنتیکی خود را ملاقات کنند ، اغلب به جای دلسوزی با قضاوت روبرو می شوند. آنها بعضی اوقات متهم به بی اعتمادی نسبت به خانواده هایی هستند که آنها را بزرگ کرده اند.

مردم همیشه وقتی داستانهایی مانند این را می خوانند ، عصبانی می شوند. آنها با وحشت والدین از کشف اینکه فرزند بیولوژیکی شخص دیگری را پرورش می دهند ، همدردی می کنند. آنها تمایل والدین را برای دانستن/دیدار با فرزند بیولوژیکی واقعی خود درک و پشتیبانی می کنند.

مردم هرگز به نظر نمی رسد که این فقط وضعیت کودکان اهدا کننده را برعکس می کند. ما می فهمیم که توسط افرادی که والدین بیولوژیکی ما نیستند ، بزرگ شده ایم. ما می خواهیم بدانیم که والدین بیولوژیکی ما چه کسانی هستند/آنها را ملاقات می کنند ، همانطور که والدین در سناریوهای مخلوط IVF می خواهند فرزندان بیولوژیکی خود را ملاقات کنند. و با این حال ، واکنش به ما برعکس مطلق است. اصلاً همدردی ندارد. فقط توهین آمیز ما خودخواه ، ناسپاس و غیره هستیم. ناهماهنگی شناختی کاملاً قابل توجه است. -ML ، یک شخص اهدا کننده ، از طریق رجیستری خواهر و برادر اهدا کننده

ناهماهنگی شناختی خیره کننده است. جامعه به راحتی می تواند اهمیت عاطفی روابط بیولوژیکی را برای والدین تشخیص دهد ، اما اغلب همان شناخت را برای افراد اهدا کننده اهدا می کند. این استاندارد مضاعف نشان دهنده عدم تمایل به تأیید کامل پیچیدگی ها و پارادوکس های ذاتی در مفهوم اهدا کننده است.

فراتر از تفکر باینری

در آغوش گرفتن پارادوکس های ذاتی ، مانند اهمیت همزمان ژنتیک و پرورش ، برای درک ظریف تر و دلسوزانه تری از خانواده هایی که از طریق مفهوم اهدا کننده شکل می گیرند ، به ویژه با محوریت تجربیات غالباً منعقد کننده افراد اهدا کننده ، ضروری است.

مفهوم اهدا کننده ما را به چالش می کشد تا فراتر از تفکر باینری – “طبیعت در مقابل تغذیه” ، “ژنتیک در مقابل عشق” یا “قدردانی در مقابل شورش”. این یک دیدگاه ظریف تر را دعوت می کند که پیچیدگی را بدون نیاز به پاسخ های ساده می پذیرد. خانواده هایی که از طریق مفهوم اهدا کننده تشکیل می شوند واقعی ، عمیق هستند و هر دو روابط دوست داشتنی و ژنتیکی می توانند ضروری باشند. با این حال ، تأیید اهمیت عاطفی روابط ژنتیکی برای افراد اهدا کننده اهدا کننده ، اصالت آن خانواده ها را نفی نمی کند. این امر به سادگی باعث می شود تا طیف گسترده ای از احساسات انسانی ، از قدردانی از اندوه ، از سردرگمی گرفته تا درک و از اشتیاق به ارتباط. در آغوش گرفتن پارادوکس در برداشت اهدا کننده به معنای تشخیص اینکه زندگی انسان پر از تضاد است – و این که روابط ما همه ثروتمندتر است.