هر از چند گاهی ، ما چیزی را می شنویم که زندگی ما را به روشی شگفت انگیز و ماندگار تغییر می دهد. من در مورد چیزی صحبت می کنم که مجدداً سفارش و تفکر ما را تجدید می کند ، که به ما کمک می کند تا جهان را حس کنیم ، که همه چیز را در چشم انداز قرار می دهد.

برای من ، این جمله بود:

همه ، در همه جا ، در همه زمان ها بهترین کاری را که می توانند انجام دهند – به جایی که از آنجا می آیند و آنچه را که تجربه کرده اند.

در ابتدا ، این چشم انداز به نظر می رسید یک قرص سخت برای بلعیدن: اگر همه “بهترین کاری را که می توانند انجام دهند” چگونه می تواند در جهان اینقدر مشکل ایجاد کند؟ اگر این درست بود ، چگونه توضیح می دهیم که چقدر می توانیم نسبت به یکدیگر وحشتناک باشیم؟

اما وعده نیکی – که همه ما دائماً سعی می کنیم خوب باشیم و خوب عمل کنیم – در مواجهه با ناکامی های مداوم ما را می توان با محدودیت های ما توضیح داد: همه چیز به گذشته ما می رسد.

من فهمیدم که این چشم انداز فقط اعتقاد به خیر مردم نیست. این اعتقاد است که ما با تجربیات گذشته خود شکل می گیریم و این تجربیات گذشته هر کاری را که انجام می دهیم شکل می دهد و مهمتر از همه احساس ما. پس از همه ، اینگونه است که ما احساس کردن این تعیین می کند که ما چه کاری انجام می دهیم!

وقتی می گوییم همه ، در همه جا ، بهترین کاری را که می توانند انجام دهند ، ما واقعاً می توانستیم اینگونه بگوییم:

همه ما می خواهیم خوب انجام دهیم ، اما احساسات و زودتر روایت ها می تواند در راه باشد.

تجربیات گذشته ما – و روایاتی که در نتیجه شکل می گیرند – هستند این که قدرتمند اما من اعتقاد دارم که در اینجا امید وجود دارد: وقتی گذشته و روایت های خود را درک می کنیم ، آنها دیگر مانع از این نمی شوند که بهترین خودمان باشیم.

این یک کارت بدون زندان نیست

گفتن اینکه همه در هر زمان بهترین کار را انجام می دهند به معنای پاسخگویی به اقدامات خود نیست.

به عنوان مثال – و بیایید یک مشکل دشوار را در اینجا انتخاب کنیم – اگر کسی پر از نفرت باشد و بر اساس این نفرت کارهای وحشتناکی انجام دهد ، بیایید این نفرت را برای آنچه در آن است تشخیص دهیم: تقریباً مطمئناً محصولی از آنچه آنها تجربه کرده اند و چگونه بزرگ شده اند. ما مجبور نیستیم نفرت انگیز را ببخشیم یا عفو کنیم اقدامات، اما آیا می توانیم برای آنچه آنها تجربه کرده اند همدلی داشته باشیم؟ در حالی که از اقدامات کسی مخالفت می کنیم ، آیا هنوز هم می توانیم فرد را با محدودیت های فعلی خود بپذیریم؟

و آیا می توانیم این دیدگاه را برای خودمان اعمال کنیم؟

بخشیدن دیگران – و خودمان

اگر اعتقاد دارید که همه بهترین کار را می کنند ، بخشش را آسان تر می کند. شما هنوز هم می توانید از آنچه آنها بیزار هستید انجام داد، اما لازم نیست که دوست نداشته باشید خود را؛ درعوض ، محدودیت های آنها را بر اساس جایی که از کجا آمده اند تشخیص دهید و چگونه این رفتار را به شدت انجام داده است.

من معتقدم شما نیز بهترین کاری را که ممکن است انجام می دهید. این به معنای بهانه کردن اقدامات شما نیست بلکه توضیح آنها است.

این بدان معناست که شما سزاوار بخشش و درک هستید ، و همچنین مهربانی که با درک همراه است. آیا می توانید خود را پاسخگو باشید و در عین حال خود را بخاطر انجام کاری که پشیمان می شوید نیز بخشش کنید؟

شما هنوز هم نیاز به پاسخگویی دارید

در حالی که شما مسئولیت آنچه را که به عنوان یک کودک تجربه کرده اید ، مسئول نیستید ، شما وظیفه دارید اطمینان حاصل کنید که گذشته شما شما یا رفتار شما را کنترل نمی کند.

یک خط برای پیاده روی در اینجا وجود دارد. خود را به خاطر کاری که انجام داده اید ، مورد ضرب و شتم قرار ندهید ، اما خود را پاسخگو نگه دارید ، این ممکن است به معنای کمک به درک گذشته خود و قدرتی است که بر شما دارد.

باز هم ، در اینجا امید وجود دارد ، و تعداد زیادی از آن: وقتی گذشته خود را می فهمید ، می توانید تأثیر آن را کنترل کنید تا اینکه اجازه دهید شما را کنترل کند.