یک حقیقت وجود دارد که بسیاری از ما در اعماق آن می دانیم ، حتی اگر نتوانیم آن را کاملاً نامگذاری کنیم: تروما فقط برای ما اتفاق نمی افتد ، بلکه در درون ما قرار دارد. این فقط یک خاطره نیست. این یک نفس نگهدارنده ، یک فک بسته ، یک سیستم عصبی است که در بقا گیر کرده است. بدن آنچه را که ذهن سعی در فراموش کردن دارد به یاد می آورد.

به همین دلیل است که گفتگوی سنتی ، در حالی که مفید است ، اغلب در کار تروما کم می شود. شما می توانید گذشته خود را نامگذاری کنید ، آن را درک کنید ، حتی آن را تغییر دهید ، اما اگر بدن شما هنوز احساس ناامنی می کند ، بینش به تنهایی نمی تواند الگوهای عمیق تر را باز کند.

علوم اعصاب مدرن این موضوع را پشت سر می گذارد: تروما سیستم عصبی اتونوم را مختل می کند و بسیاری از افراد را در چرخه های بیش از حد یا خاموش شدن به دام می اندازند. همانطور که دکتر بسل ون در کلک می نویسد بدن نمره را حفظ می کند، بدن تروما را در حافظه ضمنی ، خارج از آگاهی آگاهانه ذخیره می کند و برای بهبودی بیشتر از کلمات نیاز دارد. به طور مشابه ، نظریه پلی واگال دکتر استفان پورگز توضیح می دهد که چگونه تروما می تواند سیستم عصبی را به حالت های محافظتی که استدلال یا بینش منطقی بر می دارند ، قفل کند.

این جایی است که درمان جسمی ، و به طور فزاینده ، درمان با روانگردان ، مسیری عمیق تر را به جلو ارائه می دهد. این رویکردها فقط به ما کمک نمی کنند تا در مورد آنچه اتفاق افتاده صحبت کنیم. آنها به بدن کمک می کنند آنچه را که هرگز تمام نشده است ، تکمیل کند. آنها شرایطی را برای سیستم عصبی ایجاد می کنند تا خود را دوباره سازماندهی کنند و دسترسی به ایمنی ، تنظیم و حضور را بازیابی کنند.

وارد درمان جسمی شوید: بدن به یاد می آورد

روانگردان ، در صورت استفاده از مسئولیت پذیری ، قانونی و با تسهیل ماهر ، می توانند یک پنجره فوق العاده از نوروپلاستیک و دسترسی عاطفی باز کنند. نشان داده شده است که موادی مانند Psilocybin ، MDMA و کتامین باعث کاهش فعالیت در شبکه حالت پیش فرض مغز (DMN) ، بخشی مرتبط با نگهداری از نفس ، خودران سفت و سخت و دفاعی عادت شده است. هنگامی که DMN سکوت می کند ، ما به آنچه در زیر سطح دفن شده است دسترسی پیدا می کنیم: احساسات طولانی ، خاطرات مبتنی بر بدن و حقایق سرکوب شده ، که اغلب با نرمی غیر منتظره ، حتی دلسوزی خود ظاهر می شوند (Carhart-Harris et al. ، 2014).

اما دسترسی همانند وضوح نیست.

بدون راهی برای ارتباط با بدن ، بسیاری از افراد ممکن است در طی یک سفر مواد عمیق را لمس کنند ، فقط برای اینکه غرق ، سیل یا جدا شوند. بینش های عاطفی ممکن است واضح باشد ، اما سیستم عصبی ممکن است هنوز طبق دستورالعمل های قدیمی عمل کند: “این خطرناک است.” “این خیلی زیاد است.” “شما نمی توانید از این زنده بمانید.”

این امر به ویژه در مورد افراد مبتلا به تروما پیچیده یا رشد ، که سیستم های عصبی آنها با تهدید مزمن در روابط دلبستگی اولیه شکل گرفته است ، صادق است. هنگامی که این داستان منشاء شماست ، بدن اغلب آسیب پذیری را با خطر ، حتی در تنظیمات ایمن و حمایتی برابر می کند.

این جایی است که درمان جسمی ضروری می شود.

کار جسمی به ما می آموزد که زبان بدن را ردیابی کنیم: احساس ، انگیزه ، حرکت ، تنش ، نفس. این پایه و اساس ایمنی درونی را ایجاد می کند ، بنابراین وقتی درهای ادراک باز می شود ، ما فقط از بین نمی رویم. ما یک لنگر داریم.

درمان جسمی فقط از بهبودی روانگردان پشتیبانی نمی کند ، بلکه آن را تقویت می کند. این بینش به ادغام می شود. این به بدن کمک می کند تا یاد بگیرد: این بار متفاوت است. این بار ، شما تنها نیستید. این بار ، شما باید احساس و بمانید.

چرا روانگردان در را باز می کنند اما بدن ما را از طریق آن قدم می زند

روانگردان مانند Psilocybin یا MDMA شما را برطرف نمی کنند. آنها تروما را پاک نمی کنند و تاریخ را بازنویسی نمی کنند. کاری که آنها انجام می دهند نرم کردن دفاع های پیش فرض ، الگوهای سفت و سخت اجتناب ، سرکوب و خاموش کردن است که به طور معمول تروما را از بین می برد.

در شرایط مناسب (تنظیم ایمن ، پشتیبانی ماهر ، آماده سازی دقیق) ، روانپزشکی می تواند امکان دسترسی به مواد عاطفی و جسمی را فراهم کند که در غیر این صورت بیش از حد پر پیچ و خم ، بیش از حد تکه تکه یا خیلی عمیق برای رسیدن به آگاهی منظم است.

آنها می توانند شخص را به همان احساساتی که احساس می کنند بیش از حد داشته باشند ، دعوت کنند. اما اینجاست که کار جسمی بسیار مهم می شود. بدون داشتن یک راه اساسی برای ماندن در بدن ، توجه به آنچه اتفاق می افتد ، جهت گیری ، حرکت ، تخلیه ، ممکن است کسی از بین برود ، وحشت یا مارپیچ را به حلقه ای از تجربه پردازش نشده جدا کند.

درمان جسمی در هنگام آماده سازی و ادغام و گاهی اوقات حتی در طول جلسه روانگردان ، لنگر را ارائه می دهد. این به فرد کمک می کند تا احساس کند که احساس را ردیابی می کند ، امواج با شدت سوار می شود و به جای اینکه گیر بیفتد از طریق آنها حرکت می کند. این به بدن می آموزد که تنها نیست.

این چه چیزی می تواند در عمل به نظر برسد

در هفته های منتهی به یک سفر روانگردان ، جلسات سوماتیک به ایجاد ظرفیت کمک می کند:

• تنظیم به نشانه های ظریف بدن
• تأمین منابع مالی و زمینی
• نقشه برداری از نحوه گفتن بدن بله و خیر

این سیستم عصبی را برای سفر پیش رو آغاز می کند.

در طول سفر ، تکنیک های جسمی ممکن است به آرامی بافته شوند ، نه برای قطع روند ، بلکه برای حمایت از آن. دستی که روی قلب قرار گرفته است. یادآوری نفس کشیدن. اگر این چیزی است که در حال ظهور است ، یک لغزش اجازه برای حرکت ، گریه ، پیچیدن یا فریاد زدن.

و بعد از سفر؟ اینجاست که عمیق ترین کیمیاگری اتفاق می افتد.

زیرا ادغام فقط روزنامه نگاری یا بازتاب نیست. این تجربیات جدید در مورد ایمنی ، انتخاب و اتصال را به بدن می دهد. این بینش از ابرها به سلول های شما منتقل می شود.

سفر پستی پس از سفر به تبلور آنچه را که لمس شده است کمک می کند. این پل بین مقدس و جسمی ایجاد می کند. بین عرفانی و دنیوی.

بهبودی فقط تغییر اعتقاد نیست. این یک تغییر در زیست شناسی است

وقتی می گوییم تروما در بدن زندگی می کند ، استعاره ای نیستیم. علوم اعصاب از آن حمایت می کند ، خرد جسمی آن را می داند ، و داروی روانگردان آگاه از تروما ، در صورت استفاده ماهرانه ، از آن افتخار می کند. مطالعات نشان می دهد که تروما حل نشده خود را بر روی سیستم عصبی اتونوم ، تغییر الگوهای نفس ، تن عضلات و پاسخ به استرس مدت ها پس از از بین رفتن تهدید می کند.

این کار به معنای فراتر از بدن یا دور زدن درد با بینش تنها نیست. این در مورد بازگرداندن بدن است: مجدداً به مکانهایی که قبلاً مجبور بودیم فقط برای زنده ماندن از آن جدا شویم. نفس نفس احساس با احساس. با تکریم ، نه مقاومت.

زیرا این بدن مشکل نیست. این پورتال است. این محل شفابخشی است. این جایی است که بازگشت شروع می شود.