منبع: میچل هلندر / Unsplash

در سال‌های اخیر، متوجه شده‌ام که به نظر می‌رسد تمایل فزاینده‌ای در میان بسیاری از متخصصان جنسی وجود دارد که نشان می‌دهند مردان مسئول بسیاری از مشکلات جنسی خود هستند. این سناریو معمولاً چیزی شبیه به این است: یک درمانگر سؤالی را از همکاران (چه به صورت آنلاین یا حضوری) مطرح می‌کند تا در مورد درمان یک مشتری مردی که مشکل ارگاسمی دارد به دنبال نظر باشد. معمولاً بیمار در طول رابطه جنسی شریک به ارگاسم خیلی سریع یا اصلاً ارگاسم توصیف می شود (یعنی انزال زودرس یا تاخیر در انزال). اولین پاسخ ها معمولاً در امتداد خطوط زیر قرار می گیرند:

• او اگر اینقدر پورن تماشا نمی کرد این مشکل را نداشت.
• او با گرفتن بیش از حد آلت تناسلی خود در هنگام خودارضایی این مشکل را ایجاد کرد.
• او در موقعیت «نادرست» خودارضایی کرده است.

به طور خلاصه، اساساً دیدگاه این است که او آلت تناسلی خود را “شکست” و او باید یاد بگیرد که چگونه به روش “درست” خودارضایی کند تا مشکل خود را حل کند.

چیزی که در این مورد برای من جالب است این است که وقتی درمانگران از مراجعین زن که مشکلات جنسی مشابهی را گزارش می‌کنند (معمولا ارگاسم تاخیری، اما گاهی ارگاسم زودرس – برخی از زنان در واقع سریع‌تر از آنچه می‌خواهند به ارگاسم می‌رسند) نظر می‌خواهند، پاسخ‌ها به طرز شگفت‌انگیزی است. متفاوت است.

من هرگز نشنیده‌ام که یک متخصص در زمینه‌های جنسی بگوید که یک زن مسئول مشکلات جنسی خود است یا پیشنهاد می‌کند که او به روشی «اشتباه» خودارضایی می‌کند. در عوض، خواهیم شنید که بدن هر زنی متفاوت است و یک راه “درست” یا صحیح برای او برای تجربه لذت یا رسیدن به ارگاسم وجود ندارد. پاسخ هرگز سرزنش او نیست. در عوض، مکالمه بلافاصله به سمت یافتن راهی می‌چرخد تا حسی را که در طول رابطه جنسی شریک به او نیاز دارد، بدست آورد.

پس چرا وقتی مردان این نوع مشکلات را تجربه می کنند، چنین واکنشی مشابه دیده نمی شود؟

کلیشه جنسیت مردانه به عنوان “ساده”

به عقیده من، پاسخ در کلیشه ای در مورد تمایلات جنسی مردانه قرار دارد که از زمان تحقیقات پیشگام مسترز و جانسون این حوزه را پر کرده است. در حالی که بدون شک آنها کارهای مهمی انجام دادند و به روش های ارزشمند زیادی در این زمینه مشارکت داشتند، مسترز و جانسون لزوماً همه چیز را درست انجام ندادند، و در طول مسیر، این دیدگاه را رایج کردند که پاسخ جنسی مرد بسیار ساده است. در میان چیزهای دیگر، آنها این دیدگاه را تقویت کردند که فقط یک الگوی پاسخ جنسی برای مردان وجود دارد (در حالی که برای زنان، بسیار متغیر است).

این کار و کارهای دیگر منجر به این ایده اشتباه شده است که همه آلت تناسلی قابل تعویض هستند. به نظر می‌رسد بسیاری از مردم فکر می‌کنند که همه آلت‌های تناسلی به یک اندازه حساس هستند، مناطق لذت یکسانی دارند، و همه آنها می‌توانند از فعالیت‌ها و احساسات دقیقاً یکسان لذت ببرند.

با این حال، این دیدگاه توسط تحقیقات مدرن پشتیبانی نمی شود.

برای من گیج کننده است که حوزه جنسی می تواند به سرعت و به راحتی پیچیدگی و تنوع فردی در پاسخ جنسی زنان را شناسایی کند، اما برای انجام همین کار برای پاسخ جنسی مردان تلاش می کند.

به عنوان مثال، چیزی مانند انزال زودرس را در نظر بگیرید. تحقیقات ارتباط بین برخی از ویژگی‌های آناتومی آلت تناسلی (به‌ویژه داشتن یک گلدان بزرگ‌تر یا «سر» آلت تناسلی) و احتمال بیشتر انزال زودرس مادام‌العمر را یافته‌اند. این به خودی خود دلیلی بر این است که آناتومی منحصر به فرد آلت تناسلی یک فرد یک ملاحظات کلیدی در بحث مشکلات جنسی مردان است.

اندازه و شکل خاص یک آلت تناسلی می تواند تمایل به انواع مختلف واکنش های جنسی را ایجاد کند که ارتباط کمی با مواردی مانند قرار گرفتن در معرض پورنوگرافی یا تکنیک خودارضایی ندارند.

به همین ترتیب، مطالعات تنوع گسترده ای را در حساسیت عمومی آلت تناسلی نشان می دهند. برخی آلت تناسلی بیش از حد حساس هستند. بعضی ها کم حساسیت هستند.

ما به تحقیقات بیشتری نیاز داریم تا بدانیم چگونه سطوح اولیه حساسیت آلت تناسلی ممکن است بر توسعه تکنیک‌های خاص خودارضایی تأثیر بگذارد، اما منطقی است که فردی با آستانه حساسیت پایه بالاتر ممکن است با اتخاذ یک تکنیک خودارضایی که شامل تحریک شدیدتر است (مثلاً گرفتن سخت تر).

چرا این باور که یک گرفتن محکم لزوماً آلت تناسلی را حساس می‌کند، بدون در نظر گرفتن علیت معکوس، به فرض پیش‌فرض تبدیل شده است؟ آلت تناسلی که در ابتدا کم حساس است ممکن است به سادگی نیاز به سطح بالاتری از تحریک داشته باشد.

علاوه بر این، با بازگشت محققان معاصر به آزمایش جنبه های مدل مسترز و جانسون، آنها شروع به کشف مشکلات مختلف کرده اند. به عنوان مثال، آنها دریافته اند که چرخه پاسخ جنسی مردان (درست مانند چرخه پاسخ جنسی زنان) در واقع کاملاً متغیر است. مدل های اولیه بخش مردانه را به شدت ساده می کردند.

ما باید از سرزنش افراد به خاطر مشکلات جنسی خود دست برداریم

نکته در همه اینها به سادگی این است که وقتی کسی – صرف نظر از جنسیت یا جنسیت – مشکل جنسی را تجربه می کند، اولین پاسخ (به ویژه در میان مربیان، محققان و درمانگران تمایلات جنسی مثبت) نباید سرزنش فرد برای ایجاد مشکل باشد. مشکل یا فرض کنید که آنها به روشی “اشتباه” خودارضایی می کنند.

با فرض اینکه در هنگام لذت بردن از خود، هیچ قانونی را زیر پا نمی گذارید یا کاری انجام نمی دهید که غیر توافقی باشد، راه اشتباهی برای خودارضایی برای بدن شما وجود ندارد. افراد احتمالاً فقط تکنیک های خود را با آنچه برای آنها کار می کند بر اساس آناتومی منحصر به فرد و حساسیت تناسلی خود تطبیق می دهند. تکنیک های مختلف لزوما خوب در مقابل بد یا درست در مقابل اشتباه نیستند. آنها فقط راه های متفاوتی هستند که افراد یاد گرفته اند تا در بدن خود لذت ببرند.

البته، مهم است که بدانیم احساساتی که ما را در هنگام لذت بردن از خود به ارگاسم سوق می دهد، می تواند کاملاً متفاوت از احساساتی باشد که در طول رابطه جنسی مشترک تجربه می کنیم. و مسئله واقعی که باید به آن توجه کنیم در همین جا نهفته است.

برخی از تکنیک های خودارضایی ممکن است نوعی تحریک، اصطکاک، یا احساس هدفمندی را ایجاد کنند که معمولاً در طول چیزی مانند، مثلاً، مقاربت، رخ نمی دهد. در نتیجه، این می تواند منجر به مشکل در حفظ برانگیختگی، کسب لذت، یا تجربه ارگاسم در زمانی که آن احساسات وجود ندارند، شود.

یک راه حل بالقوه این است که سعی کنیم بیشتر احساساتی را که در طول خودارضایی برای ما کار می کنند به رابطه جنسی شریکی وارد کنیم. مورد دیگر این است که سعی کنید احساسات رابطه جنسی شریک را در خودارضایی با هدف گسترش کارنامه جنسی خود وارد کنید.

بسته به شرایط منحصر به فرد موقعیت، یک رویکرد ممکن است عملی تر از دیگری باشد. به عنوان مثال، حساسیت اندام تناسلی پایین ممکن است اولی را عملی تر از دومی کند، زیرا فرد برای پاسخگویی جنسی به نوع هدفمندتری از تحریک نیاز دارد.

با این حال، در هر صورت، پاسخ نیازی به سرزنش یا شرمساری ندارد.