[ad_1] آوریل ماه پذیرش اوتیسم ملی است که آگاهی از عصبیت را به همراه دارد ، حمایت از افراد اوتیسم را ترغیب می کند و اختلافات را در دسترسی به مراقبت ، پشتیبانی و منابع برجسته می کند. تحقیقات نشان می دهد که دریافت تشخیص اوتیسم ، حتی در بزرگس...
[ad_1]
آوریل ماه پذیرش اوتیسم ملی است که آگاهی از عصبیت را به همراه دارد ، حمایت از افراد اوتیسم را ترغیب می کند و اختلافات را در دسترسی به مراقبت ، پشتیبانی و منابع برجسته می کند. تحقیقات نشان می دهد که دریافت تشخیص اوتیسم ، حتی در بزرگسالی ، می تواند به فرد کمک کند تا تجربیات خود را بهتر درک کند و دسترسی آزاد به پشتیبانی مورد نیاز و شایسته آن را داشته باشد. به جای ایجاد ننگ ، تشخیص صحیح آن را کاهش می دهد.
با این حال ، دختران مبتلا به اوتیسم غالباً تشخیصی نمی یابند یا در ابتدا به طور نادرست به اختلال وسواس و اجباری ، اضطراب یا اختلال شخصیت تشخیص داده می شوند. یک آمار محبوب نشان می دهد که حدود 80 درصد از دختران اوتیسم در سن 18 سالگی تشخیص داده نمی شوند. تشخیص اوتیسم در پسران تقریباً 4 تا 1 از چنین تشخیص هایی در دختران بیشتر است ، اما این رقم ممکن است تعداد واقعی دختران اوتیسم را نشان ندهد. این بدان معنی است که میلیون ها دختر و زن می توانند از خدمات خارج شوند ، اسکان مورد نیاز خود را انکار کنند و به خاطر رفتاری که نمی توانند کنترل کنند مجازات می شوند.
پس چرا ما هنوز در حال تشخیص اوتیسم در دختران هستیم؟
کلیشه های جنسیتی درک رنگ ، حتی اگر از این واقعیت بی خبر باشیم. این واقعیت برای پزشکان ، که ممکن است تعصبات ضمنی در مورد زنان و اوتیسم داشته باشند گسترش می یابد. این ممکن است در تعداد بیشماری از راهها آشکار شود ، از جمله:
هنجارهای جنسیتی تأثیر زیادی در رفتار زنان می گذارد و زنانی که از هنجارهای جنسیتی منحرف می شوند می توانند با واکنش شدید روبرو شوند. دختران اوتیسم از این تهویه جنسیتی مصون نیستند. تحقیقات به طور مداوم نشان می دهد که دختران اوتیسم ممکن است مهارت های اجتماعی بهتری نسبت به پسران اوتیسم داشته باشند. آنها همچنین به احتمال زیاد از صفات اوتیسم خود ، به ویژه در موقعیت های ناآشنا مانند دفتر ارزیاب ، ماسک می کنند.
این بدان معناست که رفتارهای والدین ، معلمان و سایر افرادی که یک دختر را به خوبی می شناسند ، اغلب می بینند ممکن است تفاوت چشمگیری با مواردی که وی به یک ارزیاب نشان می دهد متفاوت باشد. علاوه بر این ، دختران حتی ممکن است برخی از صفات اوتیسم را از افرادی که بیشتر به آنها اعتماد دارند ، بپردازند. این نقاب نه تنها به تأخیر می افتد یا از تشخیص جلوگیری می کند. همچنین می تواند منبع پریشانی روانشناختی عظیم باشد که می تواند منجر به تشخیص مانند افسردگی و PTSD شود. در بزرگسالی ، این تشخیص ها به جای اوتیسم ممکن است برای چالش های یک زن مقصر باشند.
به دلایل مختلف ، از جمله کلیشه های جنسیتی و جامعه پذیری ، دختران به طور کلی کمتر از پسران عمل می کنند. این شامل دختران اوتیسم است. هنگامی که رفتارهای یک دختر در مدرسه یا خانه مشکلی ایجاد نمی کند ، ممکن است کمتر برای تشخیص مراجعه شود.
تحقیقات همچنین نشان می دهد که دختران اوتیسم رفتارهای محدود کننده و تکراری کمتری را به نمایش می گذارند. هنگامی که معیارهای تشخیصی به شدت روی این رفتارها تمرکز می کنند ، ممکن است اوتیسم را در دختران از دست بدهند.
والدین ، مربیان ، ارزیابان و سایر افرادی که با دختران اوتیسم کار می کنند باید نه تنها به نحوه رفتار یک دختر بر دیگران بلکه به تجربه ذهنی وی نیز توجه زیادی کنند. دختران مبتلا به اوتیسم ممکن است بتوانند چالش برانگیزترین رفتارهای خود را کنترل کنند اما هنوز هم ممکن است با اضطراب مبارزه کنند ، نشانه های اجتماعی را به رسمیت بشناسند ، اختلال در کارهای روزمره و موارد دیگر داشته باشند. روند تشخیصی باید احساسات و تجربیات دختر را در نظر بگیرد.
ارزیابی اوتیسم می تواند گران باشد و ارزیابی مناسب نیاز به مهارت و تخصص دارد. ارزیاب باید بتواند به کودک کمک کند احساس راحتی کند و باید بتواند رفتارهای ماسک مشترک را تشخیص دهد.
دسترسی به این سطح مراقبت برای اکثر والدین چالش برانگیز است. اما برای والدین دختران اوتیسم ، عدم دسترسی به مراقبت به ویژه دشوار است. اگر یک دختر دوست داشته باشد یا به طور عادی “به طور عادی” ارائه شود ، ممکن است متخصصان کودکان نگرانی در مورد اوتیسم را رد کنند. ارزیابان بی تجربه ممکن است به سادگی توانایی تشخیص اوتیسم در دختران یا کنترل تعصب جنسیتی خود را نداشته باشند.
پشتیبانی و خدمات مناسب برای افراد اوتیسم-هم کودکان و هم بزرگسالان-می توانند در حال تغییر زندگی باشند. بدون تشخیص ، دختران ممکن است به دلیل رفتار خود با ننگ روبرو شوند ، به خاطر صفات اوتیسم مجازات شوند یا عزت نفس کم ایجاد کنند. آنها همچنین ممکن است طیف وسیعی از تشخیص های نادرست را جمع کنند که بیشتر آنها را ننگ می کند. با گذشت زمان ، این می تواند منجر به فرسودگی ، تروما ، مشکلات رابطه و پریشانی بی نظیر شود.
پشتیبانی صحیح پادزهر این موارد است و تشخیص دقیق کلید قفل این پشتیبانی است.
در این ماه ، بیایید تمرکز خود را برای اطمینان از دسترسی همه کودکان به تشخیص صحیح انجام دهیم و در نهایت بزرگسالان تشخیص داده نشده در نهایت فرصتی برای ارزیابی کیفیت کسب می کنند. تشخیص اوتیسم هرگز دیر نیست ، اما تشخیص تأخیر باعث آسیب زیاد می شود.
[ad_2]
