[ad_1] دنیای امروز – که به دلیل بی ثباتی اقتصادی ، هوش مصنوعی و تحقیر ژئوپلیتیکی شکل گرفته است – غیرقابل پیش بینی تر از همیشه است. این فقط تغییر نیست ؛ این عدم اطمینان رادیکال است ، جایی که حتی تعریف ناشناخته ها یک چالش است. م...
[ad_1]
دنیای امروز – که به دلیل بی ثباتی اقتصادی ، هوش مصنوعی و تحقیر ژئوپلیتیکی شکل گرفته است – غیرقابل پیش بینی تر از همیشه است. این فقط تغییر نیست ؛ این عدم اطمینان رادیکال است ، جایی که حتی تعریف ناشناخته ها یک چالش است.
مغز ما به طور طبیعی هوس ی اطمینان می کند. علوم اعصاب نشان می دهد که مواجهه با ناشناخته می تواند همان پاسخ های درد را به عنوان آسیب جسمی ایجاد کند. از نظر تاریخی ، الگوهای آشنا راحتی را ارائه می دهند. اکنون ، چسبیدن به فرضیات منسوخ می تواند ما را گمراه کند. جستجوی اطلاعات بیشتر ، ساختن برنامه های سفت و سخت یا تکیه زیاد به پیش بینی های متخصص ، اغلب احساس امنیت کاذب ایجاد می کند-و تاریخ اثبات می کند که این چقدر می تواند شکننده باشد ، از همه گیر Covid-19 تا شتاب سریع هوش مصنوعی.
انعطاف پذیری واقعی نه در از بین بردن عدم اطمینان بلکه در یادگیری نحوه حرکت عاقلانه آن نهفته است.
برای شکوفایی در میان عدم اطمینان ، افراد و سازمانها باید سه قابلیت اصلی را توسعه دهند:
فراتر از این صفات ، تاب آوری عاطفی بسیار مهم است. ذهن آگاهی ، هوش هیجانی و مدیریت استرس به افراد کمک می کند تا متمرکز بمانند و تحت فشار تصمیمات صحیح بگیرند. سازمان هایی که بهزیستی کارمندان را در اولویت قرار می دهند ، فرهنگ های تاب آوری را ایجاد می کنند که هم از افراد و هم برای شرکت سود می برند.
توسعه یک ذهنیت یادگیری به همان اندازه حیاتی است. مشاهده عدم اطمینان به عنوان فرصتی برای رشد ، آزمایش ، آموزش مداوم و خلاقیت را ترغیب می کند – تهدیدها را به فرصت ها تبدیل می کند.
رهبری نقش قاطعانه ای در شکل دادن به چگونگی تجربه عدم اطمینان دارد. رهبران مؤثر بیش از واکنش نشان می دهند – آنها با وضوح ، انعطاف پذیری و مقاومت. شیوه های کلیدی رهبری شامل موارد زیر است:
سرمایه گذاری در توسعه رهبری-تأکید بر انعطاف پذیری عاطفی ، چابکی استراتژیک و تصمیم گیری تحت فشار-توانایی یک سازمان را برای شکوفایی ایجاد می کند.
فناوری همچنین نقش مهمی در مدیریت عدم اطمینان دارد. Analtics ، مدل سازی در زمان واقعی و ابزارهای اتوماسیون روشهای قدرتمندی برای پیش بینی و پاسخ به تغییر ارائه می دهد. با این حال ، چالش های روانشناختی جدید بوجود می آید:
پیمایش در این زمین به توانایی بهره گیری از توانایی های فناوری ضمن حفظ تفکر انتقادی ، وضوح اخلاقی و آژانس انسانی نیاز دارد.
فناوری نباید جایگزین بینش انسان شود. باید آن را تقویت کند.
افراد و سازمانهای انعطاف پذیر فقط عدم اطمینان را تحمل نمی کنند – آنها به آن تکیه می دهند. توانایی عملکرد و حتی شکوفا شدن در ناراحتی – آنچه برخی از آنها “ناراحتی تولیدی” می نامند – یک ویژگی تعیین کننده از مجریان بالا است. کسانی که عدم اطمینان را زمین حاصلخیز برای رشد می دانند به طور مداوم از کسانی که فقط به دنبال ثبات هستند بهتر عمل می کنند.
تئوری روانشناختی مدرن ایمنی را از بین می برد: این عدم وجود تهدیدات نیست ، بلکه وجود سازگاری است. سازمان هایی که هم در ساختار و هم فرهنگ های خود مقاومت می کنند ، نیروی کار را باز می کنند که فقط در برابر اختلال مقاومت نمی کنند بلکه از طریق آن تکامل می یابد.
ایجاد محیط هایی که یادگیری مداوم ، پشتیبانی عاطفی و ریسک پذیری استراتژیک را ترغیب می کند ، تضمین می کند که انعطاف پذیری به یک عضله سازمانی تبدیل می شود ، نه یک پاسخ واکنشی.
عدم اطمینان دیگر یک وضعیت موقتی نیست. این محیطی است که ما در آن زندگی می کنیم. با پرورش انعطاف پذیری ، تاب آوری عاطفی ، روابط محکم و خرد دیجیتال ، افراد و سازمان ها می توانند غیرقابل پیش بینی بودن را از منبع ترس به منبع مزیت تبدیل کنند.
آینده متعلق به کسانی نیست که به اعتماد به نفس منسوخ می شوند بلکه به کسانی که مایل به سازگاری ، یادگیری و رهبری با شجاعت هستند.
برای اطلاعات بیشتر در مورد رشد و مقاومت ، یک نسخه رایگان از کتاب من را بارگیری کنید زنده ماندن برای شکوفایی: 27 روش برای کارآفرینان انعطاف پذیر ، مبتکران و رهبرانبشر
[ad_2]
