اکسی توسین اغلب به عنوان “هورمون عشق” یا “هورمون نوازش” گفته می شود ، زیرا باعث افزایش پیوند و دلبستگی می شود – هم بین مادران و هم نوزادان و هم در روابط عاشقانه بزرگسالان.

به عنوان یک نتیجه ، اکسی توسین به عنوان یک درمان بالقوه برای شرایط مرتبط با جدا شدن عاطفی یا اجتماعی آزمایش شده است – مهمترین آنها ، اختلالات طیف اوتیسم ، افسردگی پس از زایمان و اسکیزوفرنی.

یک پیشرفت مهم برای استفاده از اکسی توسین به عنوان یک دارو ، این کشف بود که اسپری های بینی می توانند دوز اکسی توسین را که به مغز دسترسی پیدا می کند ، تحویل دهد و باعث تغییر در رفتاری شود که می تواند به صورت تجربی اندازه گیری شود. چشم انداز درمانی بسیار امیدوار کننده به نظر می رسید.

متأسفانه ، این هیجان اولیه اخیراً از بین رفته است ، زیرا نتایج حاصل از آزمایشات کنترل شده نشان داده است که اثرات اکسی توسین بر رفتار انسان پیچیده تر و متنوع تر از حد انتظار است.

عمل اکسی توسین در مغز بسیار ظریف تر و پیشرفته تر از آن است که فقط نوازش ها را احساس خوبی کند.

پیوست های نوزاد

نام “اکسی توسین” تقریباً به عنوان “تولد سریع” ترجمه می شود و این واقعیت را نشان می دهد که هورمون برای اولین بار به عنوان نیروی محرک انقباضات رحم در حین زایمان کشف شد. اکسی توسین از غده هیپوفیز به خون آزاد می شود تا زایمان را تحریک کند. همچنین باعث می شود “رفلکس رها کردن” در هنگام شیردهی که جریان شیر را در پاسخ به مکیدن آغاز می کند.

بنابراین اکسی توسین در مکانیک زایمان و مراقبت از نوزادان بسیار مهم است ، اما این همه کاری نیست که انجام می دهد. همچنین در روند پیوند عاطفی بین مادر و کودک نقش دارد. و همچنین در حال رها شدن از خون هیپوفیز ، اکسی توسین نیز از هیپوتالاموس به مغز آزاد می شود. از طریق این مسیر ، اکسی توسین احساسات ، خلق و خو و رفتار را تنظیم می کند.

تماس پوست به پوست باعث آزاد شدن اکسی توسین در مادر و کودک می شود و احساس امنیت ، وابستگی و عشق را ارتقا می بخشد. این کمک می کند تا همگام سازی سطح برانگیختگی ، پایین تر هورمون استرس و تثبیت دلبستگی عاطفی.

پیوست های عاشقانه

تکامل بسیار پرتحرک است. این اغلب سیستم های موجود را به اهداف جدید تکرار و هدایت می کند و به نظر می رسد که اکسی توسین نمونه خوبی از این اصل است. یک سیستم دلبستگی برای ارتقاء رشد و بقای نوزادان به مکانیسم ارتقاء پیوند جفت در بزرگسالان جفت گیری (Walum & Young 2018) تبدیل شد.

در گونه های یکپارچه اجتماعی ، گیرنده های اکسی توسین اغلب در مناطق مغزی مرتبط با پاداش ، لذت و فعالیت جنسی در تراکم بالایی وجود دارند. در نتیجه ، جفت گیری باعث پیوند جفت می شود. یک شریک خاص با پاداش ، در یک سطح عصبی شیمیایی ، به شدت در ارتباط است ، زیرا دوپامین و اکسی توسین به طور همزمان در طول رابطه جنسی آزاد می شوند.

بخش اعظم دانش ما در مورد چگونگی تنظیم اکسی توسین پیوند جفت از یک منبع بعید است: Vole فروتن. این پستانداران کوچک پیوند غیرمعمول قدرتمند را تشکیل می دهند. آزاد کردن اکسی توسین در هنگام جفت گیری ، شریک زندگی را به عنوان یک دلبستگی اصلی ، پیوندی که فراتر از یک فصل پرورش و حتی فراتر از مرگ یکی از این زوج ها طول می کشد.

انسانها همچنین تک همسری های اجتماعی را تمرین می کنند – مطمئناً اگر ما را با سایر گونه های اولیه مقایسه کنید – و اگرچه الگوی گیرنده های اکسی توسین در مغز ما دقیقاً آینه ای از دلهره را نشان نمی دهد ، ما همان ظرفیت را برای پیوند جذابیت عاشقانه با پاداش سرخوشی داریم. شاید برجسته ترین نمونه این امر ، کمبود: یک غرق شدید ، وسواس ، عاشقانه با شخص دیگری است.

تکامل دامنه عملیات اکسی توسین را از پیوند نوزادان به پیوند بزرگسالان گسترش داد ، اما در اینجا متوقف نشد.

پیوست های اجتماعی

تحویل اسپری بینی اکسی توسین مرز جدیدی را در تحقیقات رفتاری باز کرد. برای محققان امکان پذیر شد تا افراد مبتلا به اکسی توسین را دوز داده و تأثیرات بر روحیه و رفتار آنها را اندازه گیری کنند. نتایج تعجب آور بوده است (Yao & Kendrick 2025).

با وجود پایه و اساس دانش در مورد اکسی توسین و پیوند نوزادان والدین ، ​​تلاش برای درمان افسردگی پس از زایمان با زایمان بینی نتایج ضعیف و مختلط داشته است.

به طور مشابه ، در حالی که شواهدی وجود دارد که نشان می دهد دوز با اکسی توسین می تواند یک شریک جنسی بالقوه جذاب تر به نظر برسد ، اثرات مصرف اکسی توسین برای دلبستگی عاشقانه نیز متوسط ​​، پیچیده و بی نتیجه است.

شاید برجسته ترین نتیجه این تحقیق ، کشف این باشد که اثرات طرفدار اجتماعی اکسی توسین بسیار گسترده تر و تأثیرگذارتر از پیوندهای خانوادگی صمیمی است.

اکسی توسین اعتماد بین غریبه ها را در کارهای تعاونی افزایش می دهد. این وفاداری و همکاری درون گروهی را ترویج می کند. این باعث افزایش اضطراب در مورد محرومیت اجتماعی می شود. این باعث بهبود شناخت چهره های آشنا و افزایش پاسخ اضطراب به بیان منفی صورت می شود. حتی اعتماد به نظرات چهره های اقتدار را افزایش می دهد.

Oxytocin فقط یک هورمون عشق تند و تیز نیست. این به عنوان یک سیگنال سطح بالا برای هدایت توجه به نشانه های مهم اجتماعی که هم فرصت ها و هم خطرات را به همراه دارد ، عمل می کند. اکسی توسین سیگنال “شادی اجتماعی” را نشان می دهد و از این طریق به ما کمک می کند تا با یادگیری نحوه رقابت یا همکاری با دیگران به طور مؤثر در محیط اجتماعی حرکت کنیم.

در حالی که این تأثیرات می تواند به عنوان کارکردهای پیوند به سطح یک جامعه تلقی شود ، همچنین می توان به راحتی فهمید که چگونه می توانند قبیله گرایی و طرفداری را ترویج کنند. از این گذشته ، تعاملات اجتماعی همیشه مربوط به احساسات خوب نیست. اکسی توسین فقط باعث می شود احساس آرامش و محبت کنید.

آینده درمان اکسی توسین

در حالی که ممکن است ما به پیروزی سریع با اکسی توسین درمانی امیدوار باشیم ، در عوض درک عمیق تری از نحوه عملکرد اکسی توسین داشتیم.

اکسی توسین به طور مستقیم نورون های خاص را فعال نمی کند ، سیگنالینگ را توسط سیستم های انتقال دهنده عصبی اصلی که رفتار ما را هدایت می کنند ، مهار یا تقویت می کند. این یک مکانیسم تنظیم است.

متأسفانه ، خرخر کردن دوز اکسی توسین که هم در مغز و هم در جریان خون (با راندمان و زمان بندی نامشخص) به پایان می رسد ، یک رویکرد به اندازه کافی پیچیده برای هدف قرار دادن یک وضعیت پزشکی خاص و دریافت مزایای قابل پیش بینی نیست.

به نظر می رسد که با تأکید بر این پیچیدگی و عدم اطمینان ، یک مطالعه اخیر با گزارش این که حذف ژن برای گیرنده های اکسی توسین از دوست قدیمی ما ، Vole یکپارچه ، مانع از ایجاد اوراق بهادار جفت نمی شود (برندزن و همکاران 2023). به نظر می رسد در طول توسعه ، سیستم های تعدیل کننده جایگزین می توانند به نوعی از دست دادن سیگنالینگ اکسی توسین جبران کنند و روند پیوند را بازیابی کنند.

رفتار اجتماعی به ندرت ساده است.

هنوز چیزهای بیشتری برای کشف وجود دارد.