[ad_1] تروما این بیماری همه گیر بیش از زخم های جسمی باقی مانده است – این پارچه اجتماعی ما را بازگرداند. در پی آن ، ما شاهد افزایش شدید انزوا ، اضطراب ، افسردگی و قطع ارتباط هستیم. برای بسیاری ، جهان به یک مکان تنهایی تبدیل شده است و...
[ad_1]
تروما این بیماری همه گیر بیش از زخم های جسمی باقی مانده است – این پارچه اجتماعی ما را بازگرداند. در پی آن ، ما شاهد افزایش شدید انزوا ، اضطراب ، افسردگی و قطع ارتباط هستیم. برای بسیاری ، جهان به یک مکان تنهایی تبدیل شده است و درد عمیق تنهایی به زندگی روزمره ما رسیده است. حقیقت این است که ، تنهایی فقط یک وضعیت عاطفی نیست – این یک بحران سلامتی است. اما بهبودی امکان پذیر است. اتصال هنوز هم امکان پذیر است. و با مراحل کوچک و عمدی شروع می شود.
بیش از 20 ٪ از آمریکایی ها گزارش می دهند که به طور مرتب احساس تنهایی یا انزوا اجتماعی می کنند. در حالی که اغلب به صورت متقابل استفاده می شود ، تنهایی و انزوا یکسان نیستند. تنهایی تجربه درونی احساس قطع یا غیب است ، حتی اگر توسط دیگران احاطه شود. از طرف دیگر انزوای اجتماعی به عدم تماس اجتماعی اشاره دارد ، که می تواند ناشی از زندگی به تنهایی ، جابجایی مکرر یا کار از راه دور باشد.
شما می توانید در یک اتاق پر از مردم احساس تنهایی کنید. شما می توانید در حالی که کاملاً به تنهایی احساس ارتباط می کنید اما وقتی عدم وجود اتصال مزمن می شود ، می تواند به اثرات جدی جسمی و روانی منجر شود.
تنهایی فقط روی قلب وزن نمی کند بلکه بدن را می پوشاند. مطالعات تنهایی و انزوا مزمن را به افزایش خطرات: پیوند می دهد:
یک مطالعه تکان دهنده حتی نشان داد که تنهایی تأثیر یکسانی بر مرگ و میر با سیگار کشیدن 15 سیگار در روز دارد.
هیچ راه حل یک اندازه ای برای تنهایی وجود ندارد ، اما شیوه های قدرتمندی وجود دارد که می توانید اتخاذ کنید-با دیگران ، با خود و با دنیای اطراف خود.
1. ایجاد و تقویت ارتباطات اجتماعی
به گروه ها یا باشگاه ها بپیوندید: جوامعی را پیدا کنید که منعکس کننده احساسات شما باشد – کلوپ های کتاب ، گروه های پیاده روی ، اجتماعات معنوی یا کلاس های تناسب اندام. این فضاها دهانه های طبیعی را برای ایجاد پیوند با افراد همفکر ارائه می دهند.
وقت خود را داوطلب کنید: وقتی به دیگران خدمت می کنید ، نه تنها پس می دهید بلکه یک هدف مشترک نیز ایجاد می کنید. به دنبال فرصت های داوطلبانه از طریق غیرانتفاعی محلی ، مراکز جامعه یا محل کار خود باشید. اعمال خدمات اغلب روابط عمیق و پایدار را ایجاد می کند.
روابط موجود را پرورش دهید: اتصال به جدید بودن نیاز ندارد – به سازگاری نیاز دارد. به یک دوست پیام دهید فقط برای گفتن به آنها فکر می کنید. برنامه های قهوه منظم را برنامه ریزی کنید. هفته ای یک بار با یکی از اعضای خانواده تماس بگیرید. کوچکترین حرکات اغلب بیشترین وزن را دارند.
درگیر با غریبه ها: سلام به همسایه خود. لباس شخصی را تعریف کنید. با barista خود گپ بزنید. این لحظات مختصر و غالباً نادیده گرفته از تماس انسان می تواند گرمای غافلگیرانه ای را برای روزهای ما به ارمغان بیاورد.
2. اولویت بندی مراقبت از خود و بهزیستی عاطفی
برای اقدامات ترمیمی وقت بگذارید: رابطه شما با خودتان لحن را برای هر ارتباط دیگری در زندگی شما تعیین می کند. آن را پرورش دهید. حمام کنید کتاب بخوانید. مدیتیشن وعده های غذایی تغذیه ای را بپزید. به موسیقی گوش دهید که روح شما را تحریک می کند. استراحت تنبلی نیست – این عشق است.
از نظر جسمی فعال باشید: حرکت باعث افزایش اندورفین ها و کاهش علائم افسردگی و اضطراب می شود. به طبیعت بروید. کلاس های رقص را بگیرید. یوگا را تمرین کنید. به یک لیگ ورزشی تفریحی محلی بپیوندید. اجازه دهید بدن شما را به برقراری ارتباط برگرداند.
در صورت لزوم به دنبال پشتیبانی حرفه ای باشید: اگر تنهایی بیش از حد وزن دارد ، لازم نیست آن را به تنهایی حمل کنید. درمانگران ، مشاوران و گروه های حمایتی می توانند فضایی برای بهبود ، بازتاب و اقدامات عملی در جهت اتصال مجدد فراهم کنند.
3. بدون از دست دادن اتصال با انزوا سازگار شوید
یک ریتم روزانه ایجاد کنید: یک روال ساختار یافته شما را در هنگام احساس بی نظیر زندگی می کند. لحظات شادی ، اتصال و هدف را در روز خود بگنجانید – چه روزنامه نگاری در صبح ، پیاده روی در ناهار ، یا با یک دوست عزیز قبل از خواب.
محدودیت دیجیتال را محدود کنید: در حالی که فناوری می تواند به ما در ارتباط ماندن کمک کند ، اما می تواند به یک عامل بی حسی تبدیل شود. در حال پیمایش در رسانه های اجتماعی بی ذهن ممکن است احساس انزوا تر به شما بدهد. محدودیت های زمان را تنظیم کنید ، پیاده روی های بدون صفحه نمایش یا تعویض پیمایش را برای تماس با یک دوست انجام دهید.
تنهایی ضروری می خواند
روشهای خلاقانه برای برقراری ارتباط را کاوش کنید: ارسال نامه های دستنویس. لیست های پخش را به اشتراک بگذارید. فیلم های “با هم” را از طریق گپ ویدیویی تماشا کنید. اتصال همیشه به حضور احتیاج ندارد – به قصد نیاز دارد.
درد درد است. مغز بین آسیب جسمی و رد عاطفی تمایز قائل نیست. هنگامی که ما جدا شدیم ، همان مسیرهای عصبی به گونه ای فعال می شوند که گویی از نظر جسمی آسیب دیده ایم. این ضعف نیست – این زیست شناسی است. ما به تعلق داریم.
با این حال ، فرهنگ ما غالباً خودکفایی و استقلال را تجلیل می کند ، و ناخواسته نیاز انسانی ما به ارتباط را شرمنده می کند. اما آسیب پذیری ضعف نیست – این درگاه پیوندهای معتبر است.
ما شاهد یک بحران جهانی قطع ارتباط هستیم. در ژاپن ، بیش از 1.4 میلیون نفر از Hikikomori رنج می برند – یک سندرم عقب نشینی اجتماعی شدید. در ایالات متحده ، ژنرال Z با وجود اینکه بیشترین ارتباط دیجیتالی است ، بالاترین میزان تنهایی را گزارش می کند. صفحه های ما نمی توانند جایگزین گرمای حضور شوند. ما از همیشه “متصل” هستیم ، اما بسیاری از ما احساس تنهایی بیشتر از همیشه داریم.
این حقیقت است: شما در تنهایی خود تنها نیستید.
تنهایی ممکن است رایج باشد ، اما لازم نیست دائمی باشد.
شفابخشی از زمانی که نرم می شویم شروع می شود. وقتی به خودمان اجازه می دهیم دیده شود ، نه در شخصیت های آنلاین سرپرست ما بلکه در انسانیت خام و معتبر ما. وقتی می دانیم که پادزهر انزوا فقط نزدیکی نیست – حضور آن است.
بنابراین به خودتان اجازه دهید دوست داشته باشید. بگذارید خودتان نگه داشته شوید. بگذارید خودتان تعلق داشته باشید – نه با تلاش بیشتر ، بلکه با یادآوری شما در حال حاضر.
اتصال چیزی نیست که ما بدست آوریم. این چیزی است که ما به یاد می آوریم. و در یادآوری آن ، ما به خودمان باز می گردیم – و به یکدیگر.
از آنجا که در پایان ، بزرگترین پادزهر برای تنهایی فقط بودن با دیگران نیست بلکه می داند که در استخوان های شما مهم است. که دیده می شود که متعلق به شما است.
برای یافتن یک درمانگر در نزدیکی خود ، به دایرکتوری درمانی امروز روانشناسیبشر
[ad_2]
