ما در لحظه ای از پارادوکس بی سابقه زندگی می کنیم. در حالی که فناوری نوید ارتباط را می دهد ، ما در حال تجربه همه گیر انزوا هستیم که به هسته اصلی تجربه انسانی ما کاهش می یابد. اصطلاح “همه گیر” استعاری نیست. تحقیقات نشان می دهد که تنهایی همان خطر مرگ و میر را با سیگار کشیدن در روز به همراه دارد و باعث می شود این بحران به همان اندازه بیولوژیکی احساسی باشد.

دنیایی را تصور کنید که بتوانیم یک همراه دیجیتالی را دقیقاً مطابق با خواسته های خود احضار کنیم – یک عاشق که ما را بهتر از هر انسانی می تواند درک کند. چه کسی بدون نیاز به غیر از برآورده کردن هر آرزوی ما وجود ندارد. این علمی تخیلی نیست. این در حال حاضر اتفاق می افتد ، در صمیمی ترین گوشه های زندگی به طور فزاینده ما.

طی دهه های گذشته ، ما شاهد تغییر لرزه ای در تعامل انسان بوده ایم. معاشرت ، که زمانی در اجتماعات کلیسا و مکالمات در محل کار محدود شده بود ، به یک بوفه دیجیتالی 24/7 از تعامل جدا شده تبدیل شده است. ما می توانیم از هرجایی و در هر زمان “وصل کنیم” – که به طور متناقض به این معنی است که ما به ندرت به روش های واقعی وصل می شویم.

موتورهای مقایسه داخلی ما به طور مداوم اجرا می شوند ، که توسط الگوریتم هایی که برای ایجاد عمیق ترین ناامنی های ما طراحی شده اند ، ایجاد می شود. ما دوستان ، لایک ها و دیدگاه ها را ردیابی می کنیم – یک صفحه امتیاز بی امان از اعتبار سنجی دیجیتال که باعث می شود احساس تنهایی بیشتر از همیشه داشته باشیم. ما دقیقاً می توانیم ببینیم که دیگران چه کاری انجام می دهند ، اما ما هرگز احساس انزوا تر نکرده ایم.

این فناوری به معنای نزدیک شدن ما ، در عوض موانع عاطفی پیچیده ای را ساخته است. ما حضور واقعی را با نزدیکی دیجیتال و توصیه های الگوریتمی با درک واقعی جایگزین کرده ایم. ما هنر آسیب پذیر بودن ، واقعی بودن را فراموش کرده ایم.

طنز عمیق را در نظر بگیرید: در دوره ای از اتصال بی سابقه فن آوری ، ما آنچه را که محققان “اپیدمی تنهایی” می نامند ، تجربه می کنیم. این تأثیر حیرت انگیز است – مطالعه ها نشان می دهد که 29 ٪ خطر ابتلا به بیماری قلبی ، 32 ٪ افزایش خطر سکته مغزی و 50 ٪ افزایش خطر ابتلا به زوال عقل در بزرگسالان مسن را نشان می دهد. سیستم های عصبی ما غرق شده اند و اطلاعات بیشتری را نسبت به گذشته پردازش می کنند ، اما ما یک ظرفیت محدود برای درگیر شدن عمیق داریم. ما دائماً تحریک می شویم اما ، به ندرت درگیر می شود که ما فاقد احساس واقعی اتصال به روشی محور هستیم.

این فقط یک بحران عاطفی نیست – این بیولوژیکی است. تنهایی باعث ایجاد پاسخ های عمیق فیزیولوژیکی می شود و مناظر داخلی ما را تغییر شکل می دهد. هزینه از نظر انسانی با تأثیر اقتصادی مطابقت دارد: انزوای اجتماعی در بین افراد مسن به تنهایی 6.7 میلیارد دلار هزینه اضافی برای مدیکر سالانه است. ما خودمان را با حواس پرتی مداوم بی حس می کنیم: خرید به یک مواد مخدر تبدیل می شود ، رسانه های اجتماعی یک آرام بخش و بی پایان روش اصلی جلوگیری از عاطفی خود را پیمایش می کنیم.

عاشق دیجیتال به یک استعاره عالی برای شرایط ما تبدیل می شود. اکنون می توانیم همراهانی ایجاد کنیم که دقیقاً آنچه را که می خواهیم به ما می دهند ، بدون پیچیدگی کثیف روابط واقعی. اما آنچه ما واقعاً هوس می کنیم از کمال الگوریتمی فراتر می رود – ما می خواهیم آنچه را می توان به عنوان “رابطه اولیه” توصیف کرد ، یک ارتباط آنقدر عمیق است که به همان اندازه هوایی که نفس می کشیم ضروری می شود.

ما در حال توسعه هوش مصنوعی نیستیم. ما صمیمیت مصنوعی را مهندسی می کنیم.

ما در پیش بینی هویت های سرپرستی آنقدر ماهر شده ایم که توانایی احساس عمیق بودن را از دست داده ایم. احساسات دشوار به زیرزمین استعاری روح ما منتقل می شود و توهم کمال را ایجاد می کند که ما را از همیشه جدا می کند. ظرفیت ما برای احساس کاهش سیستماتیک کاهش می یابد. ما برای راحتی ، ارتباط واقعی برای راحتی الگوریتمی در حال تجارت هستیم.

اما در این بیابان دیجیتال یک دعوت عمیق قرار دارد. فن آوری های ما اساسی ترین نیاز انسان ما را آشکار می کند: دیده می شود ، که درک می شود ، در تمام بشریت پیچیده و ناقص ما برگزار می شود.

نقطه تورم بحرانی

در این چهارراه تکنولوژیکی ، ما با یک انتخاب مهم روبرو هستیم. ما می توانیم مسیر افزایش میانجیگری دیجیتال را ادامه دهیم ، جایی که صمیمی ترین تجربیات ما از طریق الگوریتم ها و سازه های مصنوعی فیلتر می شوند. یا ما می توانیم یک مسیر رادیکال تر را انتخاب کنیم – از ارتباط واقعی انسان استفاده کنیم.

این در مورد رد فناوری نیست. این در مورد تغییر نحوه استفاده ما از فناوری به جای یک مانع است. این در مورد تشخیص این است که عمیق ترین نیازهای انسانی ما نمی تواند الگوریتمی تولید شود یا به صورت دیجیتالی تکرار شود.

رادیکال ترین عمل اکنون انتخاب عمق بیش از حواس پرتی است. برای ایجاد فضاهایی از درگیری معتبر که از الگوی محدود فعلی ما فراتر می رود. برای تشخیص اینکه ارتباط واقعی مربوط به الگوریتم های کامل نیست بلکه در مورد ظرفیت ما برای احساس کامل ، آسیب پذیر بودن و متابولیزه کردن تجربیات ما در کنار هم است.

در جهان مهندسی شده برای اتصالات کم عمق ، انتخاب حضور واقعی به یک عمل بشریت انقلابی تبدیل می شود.

فن آوری های ما به آینه تبدیل شده اند و این نشان دهنده عمیق ترین آرزوها و عمیق ترین قطع ارتباط ما است. آنها مشکل نیستند – آنها دعوت هستند. دعوت به کشف مجدد به معنای واقعی بودن ، آسیب پذیر انسانی است.

تجارت واقعی بودن: بازگشت بنیادی به رهبری معتبر

در جهانی که برای صمیمیت مصنوعی مهندسی شده است ، بزرگترین فرصت تجاری ما نه در ایجاد واسطه دیجیتالی پیچیده تر نهفته است ، بلکه در کشف مجدد به معنای واقعی بودن ، آسیب پذیر انسانی بودن است.

پیشروترین رهبران و سازمانها می دانند که ما به یک نقطه بحرانی بحرانی رسیده ایم. شرکت هایی که در این چشم انداز جدید شکوفا می شوند ، فقط در حال توسعه هوش مصنوعی نیستند – آنها باعث ایجاد اطلاعات روابط می شوند. آنها می دانند که در زیر معیارها و KPI ها ، در پشت هر معامله و نقطه لمسی ، نیاز اساسی بشر به ارتباط نهفته است.

بازگشت به واقعی در تجارت

مکانهای کاری را تصور کنید که در آن:

• جلسات به جای برنامه های عجله ، با چک های واقعی آغاز می شود.
• رهبران به جای عصمت ، آسیب پذیری را مدل می کنند.
• تیم ها عمق خود را نسبت به تحویل های فوری اولویت بندی می کنند.
• شرکت ها موفقیت را با تأثیر و نه فعالیت اندازه گیری می کنند.
• محصولات به منظور تقویت ارتباط انسانی طراحی شده اند.

این مرز بعدی نوآوری است: نه فقط فناوری باهوش تر ، بلکه کاربرد عاقل تر از آن فناوری در خدمت عمیق ترین نیازهای انسانی ما.