[ad_1] ناباروری و از دست دادن بارداری عمیقاً شخصی و اغلب دردناک است. من به عنوان یک روانشناس که با افراد و زوج هایی که در این چالش ها حرکت می کنند ، کار می کند ، من شاهد بوده ام که چگونه توصیه های به راحتی با ذکاوت می تواند به چیزی بسیار ...
[ad_1]
ناباروری و از دست دادن بارداری عمیقاً شخصی و اغلب دردناک است. من به عنوان یک روانشناس که با افراد و زوج هایی که در این چالش ها حرکت می کنند ، کار می کند ، من شاهد بوده ام که چگونه توصیه های به راحتی با ذکاوت می تواند به چیزی بسیار آسیب برساند: مقصر بودن قربانی.
در پزشکی باروری ، مقصر قربانی اغلب ظریف نشان می دهد-در نظرات گاه به گاه جاسوسی شده و یا به عنوان توصیه های “مفید” قاب بندی می شود. اما تأثیر آن چیزی غیر ظریف است. این اظهارات می تواند لایه هایی از شرم ، گناه و شک و تردید را به یک تجربه عاطفی در حال حاضر پیچیده اضافه کند. در زیر نمونه های متداول از چگونگی نشان دادن مقصر قربانی در این فضا وجود دارد-و چرا باید این روایات را به چالش بکشیم.
شما احتمالاً قبلاً آن را شنیده اید:
این نوع اظهارات حاکی از آن است که فرد به نوعی به دلیل ناباروری یا از دست دادن خود مقصر است زیرا آنها استرس را “به اندازه کافی” مدیریت نکرده اند. این نه تنها نادرست است بلکه مضر است.
ناباروری یک وضعیت پزشکی است ، نه یک ذهنیت. نشان داده شده است که پریشانی که ایجاد می کند به سطوح قابل مقایسه با کسانی که توسط بیماران مبتلا به سرطان تجربه می کنند ، می رسد. هیچ مقدار آرامش نمی تواند یک لوله فالوپ را از بین ببرد یا یک رحم گمشده را جایگزین کند. پیشنهاد در غیر این صورت بیش از حد مسائل پزشکی پیچیده را ایجاد می کند و مسئولیت را بر روی فرد تغییر می دهد و اغلب بار عاطفی آنها را افزایش می دهد.
از همه بدتر ، این روایت ممکن است مانع از دسترسی افراد به نوع استراتژی های کاهش استرس مبتنی بر شواهد شود که می تواند به آنها در کاهش پریشانی در طول زمان بسیار دشوار کمک کند.
ممکن است شنیده باشید:
این اظهارات نه تنها مأیوس کننده است ، بلکه عمیقاً بی اطلاع هستند. آنها عوامل سیستمی را که اغلب به تأخیر می اندازند ، از جمله بی ثباتی اقتصادی ، فقدان مرخصی خانواده پرداخت شده ، مشارکت تأخیر یا آموزش بهداشت تولید مثل ناکافی را نادیده می گیرند.
برای افراد LGBTQ+ و جوامع حاشیه نشین تاریخی ، موانع حتی پیچیده تر و پیچیده تر هستند. تبعیض در مراقبت های بهداشتی ، دسترسی محدود به خدمات باروری ، عدم دسترسی مالی فن آوری های تولید مثل کمک شده و موانع حقوقی یا سیاسی برای والدین (مانند قوانین فرزندخواندگی والدین دوم یا جانشینی) همه در تأخیر و مشکلات در ایجاد خانواده نقش دارند.
این نظرات همچنین دوز سنگین قضاوت را به همراه دارد ، دلالت بر این دارد که افراد – به ویژه زنان – باید به سادگی “برنامه ریزی بهتر” شوند. این نه تنها واقعیت های شخصی و سیستمی را بیش از حد ساده تر می کند بلکه باعث می شود افراد به دلیل شرایطی که اغلب فراتر از کنترل آنها هستند ، سرزنش کنند.
همه سزاوار این فرصت هستند که بتوانند خانواده ای را ایجاد کنند که چه زمانی و چگونه برای آنها مناسب است و با دسترسی مناسب به مراقبت های پزشکی – بدون شرم ، فرضیات یا سرزنش.
در حالی که عوامل شیوه زندگی می توانند بر باروری تأثیر بگذارند ، این نظرات اغلب به جای حمایت از شرم آور می شوند. آنها ممکن است شرایط ژنتیکی یا پزشکی ، اختلالات خوردن ، افسردگی و تعامل پیچیده بین وزن و سلامت تولید مثل را نادیده بگیرند. از همه بدتر ، آنها می توانند افراد را از جستجوی کمک به طور کلی باز دارند.
این اظهارات زمان ، انرژی و کار عاطفی قابل توجه را بی اعتبار می کند که بسیاری از بیماران در سفر خود سرمایه گذاری می کنند. آنها یک مبارزه پزشکی را به یک شکست شخصی درک شده تبدیل می کنند ، که می تواند اعتماد به نفس را از بین ببرد و رنج های عاطفی را افزایش دهد.
این پاسخ ها ممکن است برای آسایش در نظر گرفته شود ، اما آنها اغلب باعث می شوند افراد احساس کنند که غم و اندوه آنها نامتناسب یا غیر توجیهی است. از دست دادن در هر مرحله واقعی است – و سزاوار آن است که با همدلی اذعان شود ، نه به حداقل می رسد.
ناباروری ضروری می خواند
این نوع “مثبت سمی” احساسات واقعی و معتبر مانند ترس ، غم و اندوه را رد می کند. این می تواند باعث شود افراد احساس کنند که باید واقعاً احساس کنند که واقعاً احساس می کنند تا نتایج خود را بهبود بخشند – این نه تنها بی فایده است ، بلکه از نظر عاطفی مضر است. اعتبارسنجی افکار منفی هنگام رسیدن به یک روش متعادل تر تفکر ، یک هدف واقع بینانه تر است.
مقصر قربانی-چه عمدی یا نه-می تواند عواقب جدی برای بیماران داشته باشد:
وقت آن است که روایت را در طب تولید مثل تغییر دهیم. به عنوان ارائه دهندگان ، عزیزان و اعضای یک سیستم پشتیبانی گسترده تر ، باید قضاوت را با کنجکاوی ، سرزنش با دلسوزی و فرضیات با گفتگوی باز و آگاهانه جایگزین کنیم.
هر بیمار سزاوار دیده می شود ، شنیده می شود و از آنها پشتیبانی می شود – نه مورد بررسی و یا سرزنش – برای چالش های تولید مثل خود.
اگر شما یا شخصی که می شناسید در حال ناباروری یا از دست دادن هستید ، بدانید که تنها نیستید ، افرادی هستند که می توانند کمک کنند و تجربه شما معتبر است.
[ad_2]
