ساندرا هرگز تصور نمی کرد که ببیند کسی صرفاً به خاطر رنگ پوست فرزندش بدرفتاری می کند چقدر دردناک است. ساندرا به عنوان یک مادر سفیدپوست از یک پسر لاتین تبار، همیشه برای القای حس غرور در میراث مکزیکی و هویت آمریکای لاتین فرزندش تلاش کرده است. اما، با وجود تلاش های او، اشکال ظریف نژادپرستی – تجاوزات خرد – راه خود را به دنیای فرزندش پیدا می کند. یک روز بعد از ظهر، پسر ساندرا ناراحت به خانه می آید. چند همکلاسی او را در مورد ناهار مسخره کردند، با استفاده از کلیشه هایی در مورد غذاهای «ادویه دار» و فرضیاتی درباره وضعیت مهاجرت خانواده اش. او همچنین داستانی دردسرساز در مورد معلمی به اشتراک می‌گذارد که به ندرت با او تماس می‌گیرد، و زمانی که او تماس می‌گیرد، لحن او کوتاه و نادیده گرفته می‌شود، گویی که انتظار دارد او شکست بخورد. برای ساندرا، دردی که احساس می کند واقعی و فوری است. اینها صدمات تصوری نیستند. اینها زخم هایی است که دنیایی به او وارد کرده که با فرزند دلبندش ناعادلانه رفتار می کند.

منبع: سیلویا کوزی / Shutterstock

واقعیت برای ساندرا که رفتار خانواده‌اش را تماشا می‌کند حتی واضح‌تر می‌شود. در طول مجالس تعطیلات، والدین او – که نوه‌شان را می‌پرستند – گاهی اوقات سخنان ظریف و در عین حال آزاردهنده‌ای درباره لوگان، شوهر مکزیکی آمریکایی ساندرا بیان می‌کنند. آنها سؤالات پرباری در مورد “چقدر متفاوت” سنت های او می پرسند یا در مورد روش “جالب” او در تلفظ کلمات خاص نظر می دهند. اگرچه آنها توهین آشکار نمی کنند، اظهارات آنها باعث می شود ساندرا احساس خجالت و عصبانیت کند. این ریز تجاوزها این واقعیت غم انگیز را برجسته می کند که همه افراد خانواده به طور کامل قدردانی یا درک نمی شوند. زمانی که ساندرا سعی می کند به طور خصوصی با والدینش به این موضوع بپردازد، آنها همه چیز را انکار می کنند و نشان می دهند که او فقط مشکل ایجاد می کند. لوگان به نظر توهین نشده بود. چرا مشکل داری؟» آنها می گویند.

صدمه از قربانی می گذرد.

ما اغلب بر آسیب مستقیمی که ریز تهاجمات به افراد رنگین پوست وارد می کند تمرکز می کنیم و به درستی هم همینطور است. اما آنچه کمتر مورد بحث قرار می گیرد این است که چگونه این رفتارهای مخفیانه و تحقیرآمیز به متحدان سفیدپوست، اعضای خانواده و دوستانی که شاهد آنها هستند آسیب می رساند. تماشای کسی که دوستش دارید در معرض فروپاشی های نژادی و فرضیات مغرضانه قرار می گیرد، می تواند احساس درماندگی، خشم و شرمندگی در شما ایجاد کند – به خصوص وقتی منبع آن خانواده خودتان باشد. برای سفیدپوستانی که واقعاً می‌خواهند از عدالت نژادی دفاع کنند، این می‌تواند یکی از سخت‌ترین قرص‌ها باشد. علی‌رغم نیت خوب و تعهد قلبی، بسیاری از سفیدپوستان از نظر اجتماعی مشروط شده‌اند که «موج ایجاد نکنند» – در لحظات ناراحتی نژادی سکوت کنند. به چالش کشیدن رفتار خانواده خود یا هنجارهای اجتماعی که با آن بزرگ شده اید، می تواند شبیه شنا کردن در بالادست باشد.

عدالت اجتماعی برای همه است، نه فقط قربانیان تبعیض.

برای والدین سفیدپوست، شرکا و دوستان نزدیک افراد رنگین پوست، این تجربیات می تواند چشم باز باشد. آنها این واقعیت را آشکار می کنند که نژادپرستی فقط یک مصنوع تاریخی یا چیزی نیست که در مکان های دور اتفاق می افتد – بلکه در تعاملات روزمره بافته شده است. یک اظهار نظر کینه توز از یک همکلاسی، یک نگاه مشکوک از جانب یک غریبه، یا به طرز ماهرانه ای کاهش توقعات یک معلم – توهین ها انباشته می شوند و باعث ایجاد استرس و ناراحتی برای همه افراد درگیر می شوند.

با این حال، این تجربیات دشوار می تواند نیاز به رشد و اقدام را به ما یادآوری کند. وقتی یکی از اعضای سفیدپوست خانواده می‌فهمد که درد یکی از عزیزان یک حادثه مجزا نیست، بلکه بخشی از یک الگوی بزرگ‌تر نژادپرستی است، دیدگاه آنها عمیق‌تر می‌شود. آنها به جای نادیده گرفتن ریز تهاجم ها به عنوان سوء تفاهم، شروع به تلقی آنها به عنوان بازتاب یک مشکل سیستماتیک می کنند که باید به آن پرداخته شود. شناخت مبارزات درونی یک فرد – برای صحبت کردن، ترک عادت های ریشه دار، مقاومت در برابر کشش از خودرضایتی – امکان رفتار متحدانه متفکرانه، شجاعانه و عمدی را فراهم می کند. ممکن است به معنای مواجهه محترمانه با خویشاوندان، گفتگوهای صادقانه در مورد فروتنی فرهنگی، یا به اشتراک گذاشتن منابع آموزشی برای تخریب کلیشه ها و روایت های مضر باشد.

در حالی که دردی که متحدان سفیدپوست وقتی می بینند که عزیزانشان در اثر حملات خرد آسیب دیده اند احساس می کنند، نسبت به آسیب مستقیمی که توسط اهداف متحمل می شوند، ثانویه است، اما هنوز واقعی و مهم است. مشاهده مستقیم نژادپرستی و دست و پنجه نرم کردن با شرایط اجتماعی که مانع از توقف آن می شود، می تواند الهام بخش اتحاد معنادارتری باشد. با آگاهی روزافزون و تمایل به شرکت در مکالمات ناراحت کننده، متحدان سفیدپوست می توانند شرایط اجتماعی را پشت سر بگذارند و تقاضای بهتری در خانواده، مؤسسات و جوامع گسترده ترشان داشته باشند. با انجام این کار، آنها به ساختن جهانی کمک می‌کنند که در آن هیچ کودک، هیچ شریک و دوستی در برابر اهانت‌های ظریف یا آشکار تجاوزات خرد نژادی رها نشود.