“بدن من در یک مکان بود ، اما ذهن من جای دیگری بود.” – Emil Ruusuvuori ، تور ATP

در ابتدا ، او فقط عصبی بود. سپس اعصاب مزمن شد. سپس حملات وحشت ، تفکیک ، خاموشی و فروپاشی آمد. این داستانی در مورد ضعف نیست. این یک داستان در مورد بدن است که دقیقاً همان کاری را انجام داده است که انجام داده است. Emil Ruusuvuori هنوز برنده شد – با صعود از رده بندی ها ، در سطح نخبه ای اجرا می کرد – اما در داخل ، او شروع به محو شدن کرد. نزول وحشتناک او در ابتدا قابل مشاهده نبود ، اما هزینه در حال افزایش بود.

آنچه Ruusuvuori توصیف می کند محدود به تنیس نیست. این کشور در دفاتر اجرایی ، کلاس های درس ، اتاق های هیئت مدیره و خانه های پر سر و صدا بازی می کند. هنگامی که بدن فشار را به عنوان تهدید ثبت می کند ، ممکن است پیشرفت ادامه یابد ، اما حضور از بین می رود. و سرانجام ، چیزی می شکند.

ما اغلب در مورد سلامت روان صحبت می کنیم که گویی فقط در افکار ما زندگی می کند. اما افکار ما توسط وضعیت بدن ما شکل می گیرد – با تغییر هایی که در زیر آگاهی اتفاق می افتد. سیستم عصبی منتظر اجازه ما نیست. این دائماً برای ایمنی ، خطر ، برای اینکه به چه چیزی اعتماد کنیم و از چه چیزی محافظت کنیم ، اسکن می کند.

ما سعی می کنیم تجربیات خود را توضیح دهیم و به آن معنی دهیم ، اما اغلب ما در حال واکنش به تشخیص ناخودآگاه بدن از خطر هستیم – نشان می دهد که چگونه احساس می کنیم و قبل از اینکه بدانیم چرا. در مورد Ruusuvuori ، او شروع به بیدار شدن با سفتی قفسه سینه کرد ، قادر به صحبت ، لرزیدن ، گریه قبل از مسابقات نبود. و بعد او برنده شد.

او به یاد می آورد: “هنگامی که من به دادگاه رفتم ، توانستم فقط آن را خاموش کنم و روی تنیس تمرکز کنم.” اما این “سوئیچ” کنترل نبود. این تفکیک بود – یک جداشدگی فیزیولوژیکی ، که در آن آگاهی خاموش می شود تا عملکرد ادامه یابد.

هنگامی که بدن به اندازه کافی احساس امنیت نمی کند تا درگیر بماند ، حرکت می کند. ابتدا به جنگ یا پرواز. و اگر این چالش غیرقابل اجتناب باشد ، به هم می رسد. اینها تصمیماتی نیستند – آنها سازگاری هستند. روش سیستم عصبی برای حفظ زندگی در هنگام اتصال دیگر امکان پذیر نیست.

Ruusuvuori گفت: “من در یکی از رویدادهایی که آرزو داشتم به عنوان یک کودک در آن رقابت کنم ، بازی می کردم.” آن مسابقه – در ویمبلدون – او به دور سوم رسید اما نتوانست نیمی از آن را به خاطر بسپارد. ذهن او حتی در حالی که بدنش ادامه می داد ، بررسی کرده بود. سرانجام ، او بازی را متوقف کرد. راکت را انتخاب نکرد. این یک شکست ذهنی نبود-این یک فروپاشی تمام بدن بود. سیستم او در دفاع از ماراتن در حال دفاع بود و وقتی نتوانست ادامه یابد ، برای محافظت از او خاموش شد.

پارادوکس ایمنی
شما فکر می کنید فشار دادن فشار به دوربین های Fewer ، استراحت بیشتر کمک می کند. اما سیستم عصبی فقط به این دلیل که محیط تغییر می کند ، تنظیم نمی شود. هنگامی که ما در الگوهای محافظت گیر کرده ایم ، حتی نشانه های خنثی می توانند به عنوان تهدید ثبت نام کنند. ما در برابر مهربانی مهار می کنیم. ما از استراحت برگشتیم. حتی وقتی هیچ مشکلی به نظر نمی رسد ، بدن ممکن است در گارد بماند – آنچه را که هنوز نمی تواند توضیح دهد اما نمی تواند از آن چشم پوشی کند.

برای Ruusuvuori ، ریتم مسابقات به یک استراتژی بقا تبدیل شد. همیشه در حال حرکت ، همیشه اجرا – سیستم او به اندازه کافی بسیج ماند تا از سقوط جلوگیری کند. “برای 10 سال گذشته ، زندگی بسیار سازگار بود. همیشه مسابقه بعدی ، مسابقات بعدی برگزار می شد. همه چیز همیشه در حال حرکت بود.

بدون حرکت ، پریشانی اساسی ظاهر شد. آنچه به نظر می رسید استقامت است ، یک شکل شکننده از محافظت بود. حمله هراس ، شعله نهایی بدن است – آخرین تلاش برای بسیج قبل از فروپاشی. هنگامی که نادیده گرفته می شود ، بدن تشدید نمی شود. عقب نشینی می کند. تفکیک ، از دست دادن شادی و صافی عاطفی نشانه هایی از حفظ انرژی است و از تعامل برای محافظت از آنچه باقی مانده است ، عقب نشینی می کنند. “من نتوانستم به زمین تنیس بروم. نمی خواستم افراد درگیر تنیس را ببینم.”

ما در جهانی زندگی می کنیم که از رقابت ، مقایسه و پرستیژ هدایت می شود – فرهنگی که ما را در برابر زیست شناسی ما قرار می دهد. تقاضای مداوم برای عملکرد و قرار گرفتن در معرض سیستم های بقا را فعال می کند. با رسیدن به این موفقیت ، تیم ها ، خانواده ها و هویت های خود را در اطراف آن موفقیت می سازیم – تا زمان مسئولیت ها از ظرفیت ما بیشتر است. موفقیت ماسک می شود. ورزشکاران فقط مشاغل خود را حمل نمی کنند بلکه حامیان مالی ، امیدهای خانوادگی ، غرور ملی و فشار بی امان را برای اجرای خود حمل می کنند.

Ruusuvuori گفت: “به عنوان یک ورزشکار حرفه ای ، شما سعی می کنید از هر مسئله ای جان سالم به در ببرید ، آنها را فراموش کنید و فقط آنها را پشت سر بگذارید.” اما بقا ایمنی نیست. و سیستم عصبی فراموش نمی کند. در فرهنگ تلاش مداوم ، بسیاری از بدن ها از اعتماد به نفس خودداری می کنند که احساس امنیت آن بی خطر است. ما در حال حرکت هستیم – نه به این دلیل که ما آن را دوست داریم ، بلکه به این دلیل که متوقف کردن احساس خطرناک است. ما به این امید که سرانجام تسکین یابد ، به دست می آییم. اما زیست شناسی ما نیازی به موفقیت بیشتری ندارد. به ارتباط ، اعتماد و تعلق نیاز دارد.

وقتی در یک تهدید موفق می شویم ، حلقه را تقویت می کنیم. ما ادامه می دهیم – اما ارتباط خود را از دست می دهیم. و فرهنگ به عملکرد پاداش می دهد ، نه شخص. دستاوردهای بالا اغلب گفته می شود که از بین بروند. ضعف را نشان ندهید. کند نکنید اما سرانجام ، بدن صحبت می کند – خواب بدون خواب ، لرزیدن دست ، قلب مسابقه ، بی حسی عاطفی و از دست دادن شادی.

Ruusuvuori به اشتراک گذاشت: “من واقعاً واقعاً شادی را احساس نکردم.” “من در حال جنگیدن برای بیرون آمدن از رختخواب بودم … در مورد اینکه آیا می خواهم زندگی کنم فکر کردم.” این فقط روانشناختی نیست. این فیزیولوژیکی است. یک پاسخ جبرانی که وقتی بدن احساس گرفتار شدن می کند ، ما را به سمت داخل می کشد. ما به منظور زنده ماندن عقب نشینی می کنیم.

ما داستانهای مشابهی را از هنرمندانی مانند لوئیس کاپالدی و بیلی ایلیش مشاهده کرده ایم – مجریان دوست داشتنی که به سرعت و علنی برخاستند ، فقط برای سقوط زیر وزن همه. اینها خرابی نیستند. آنها پاسخهای الگویی به دید بی امان دارند – استراتژی های فیزیولوژیکی ریشه در سیم کشی تکاملی ما.

بازیابی نه با رفع بلکه با احساس شروع می شود. نه با فشار دادن بلکه با ملاقات. ما با از بین بردن چالش ایمنی پیدا نمی کنیم. ما آن را با بازگرداندن نشانه های اعتماد – از طریق روابط ، از طریق سیگنالهایی که می گویند: شما تنها نیستید. آنچه ما بیشتر به آن احتیاج داریم اطمینان خاطر است – تجربه های مهمی که با ایمنی ارتباط برقرار می کنند.

برای Ruusuvuori ، هدف فقط بازگشت به تنیس نبود – این بود که بدون ترس از افزایش دوباره به معنای فروپاشی بعداً باشد. بینش فقط درصورتی که به آنچه بدن از آن استقبال می کند ، کمک می کند. در اصل ، ما باید دوباره کشف کنیم که چه چیزی بدن ما را اطمینان می دهد: مردم ، مکان ها و ریتم های فیزیولوژی ما را ایمن می دانند و می گویند “شما خوب هستید. بازی بی خطر است. شما در حال حاضر کافی هستید.”

ما اغلب اراده جنگ را جشن می گیریم. با این حال ، عمیق ترین مزیت بیولوژیکی ما همیشه ظرفیت ما برای اتصال ، اعتماد و احساس امنیت بوده است.

هنگامی که Ruusuvuori دیگر احساس تنهایی نمی کرد ، همه چیز تغییر کرد. “یکی از نزدیکترین دوستانم باعث شد که متوجه شوم که من در این تنها نبودم.” این همان چیزی است که بدن به آن نیاز دارد – نه کسی که ما را برطرف کند بلکه کسی است که ما را در آنجا ملاقات می کند. که در کنار ما می آید از آنجا ، ما می توانیم احساس امنیت کنیم – و به دنبال رویاهای خود باشیم ، نه از ترس بلکه از اعتماد.

بهبودی با ملاقات با بدن ما در جایی که در آن قرار دارد شروع می شود ، احساس آنچه در حال حاضر است ، و صادقانه بودن با خودمان و کسانی که به آنها اعتماد داریم. در به اشتراک گذاشتن داستان خود ، Ruusuvuori اظهار داشت: “این مانند وزنی بود که از شانه های من کاهش یافته است.” او دیگر برای اجرای برنامه ، او انسان را نشان می داد.

احساس امنیت نرم نیست. این یک سیگنال بیولوژیکی است که بدن دیگر در حال هدر رفتن انرژی ، ایجاد تنش بی فایده یا مهاربندی برای محافظت است. این یک تغییر به دقت است – جایی که نفس کشیده می شود ، حرکات جریان می یابد و برقراری ارتباط روان است. هنگامی که ما به اندازه کافی احساس امنیت برای حضور در انسان می کنیم ، شرایطی را که باعث می شود عملکرد پایدار باشد ، باز می کنیم.