[ad_1] موسیقی هر یک از ما را متفاوت تحت تأثیر قرار می دهد. چند یادداشت می تواند خاطرات را ایجاد کند ، اشک به همراه داشته باشد ، یا سرخوشی را برانگیزد. این جهانی ، عاطفی و عمیقاً انسانی است. اما چرا؟ چه در مورد موسیقی بسیار عمیق ما را تحت ...
[ad_1]
موسیقی هر یک از ما را متفاوت تحت تأثیر قرار می دهد. چند یادداشت می تواند خاطرات را ایجاد کند ، اشک به همراه داشته باشد ، یا سرخوشی را برانگیزد. این جهانی ، عاطفی و عمیقاً انسانی است. اما چرا؟ چه در مورد موسیقی بسیار عمیق ما را تحت تأثیر قرار می دهد – و آیا این صرفاً سرگرمی است یا چیز دیگری؟
مغز ما برای پاسخ به موسیقی سیم کشی شده است. گوش دادن به موسیقی قشر شنوایی را فعال می کند و مناطقی را که به احساسات ، حافظه و حرکت از جمله آمیگدال ، هیپوکامپ و قشر حرکتی مرتبط است ، روشن می کند (Blood & Zatorre ، 2001). به همین دلیل است که یک آهنگ می تواند شما را گریه کند ، شما را به یاد رقص دبیرستان خود ، یا به شما لرز می دهد.
موسیقی بر سیستم پاداش مغز تأثیر می گذارد و دوپامین را آزاد می کند – همان انتقال دهنده عصبی که در لذت از غذا ، جنس و تعامل اجتماعی درگیر است (Salimpoor et al. ، 2011). این کوکتل عصبی توضیح می دهد که چرا موسیقی احساس لذت می کند ، چرا ما آن را جستجو می کنیم و چرا می توانیم با یک آهنگ مورد علاقه وسواس پیدا کنیم.
نکته جالب توجه این است که کشش عاطفی موسیقی نیازی به اشعار ندارد. قطعات ابزاری می توانند به همان اندازه قدرتمند باشند. مغز الگوهای موسیقی ، سرعت و تغییرات کلیدی تقریباً مانند یک زبان احساسات را تفسیر می کند: یک کلید جزئی غم و اندوه را برانگیخته است ، در حالی که یک سرعت سریع اغلب احساس هیجان یا خوشحال می کند (هانتر و همکاران ، 2008).
موسیقی در هر فرهنگ انسانی وجود دارد ، با اشاره به اینکه این بیش از سرگرمی صرف است. از دیدگاه تکاملی ، چندین تئوری پیشنهاد می کنند که موسیقی نقش مهمی در بقا و پیوند اجتماعی دارد.
یک دیدگاه این است که موسیقی به عنوان یک چسب اجتماعی تکامل یافته است. آواز خواندن و ریتم ممکن است به انسانهای اولیه کمک کرده است تا اعتماد ، گروه های شکل و اقدامات هماهنگی را ایجاد کنند ، به خصوص قبل از اینکه زبان گفتاری کاملاً توسعه یافته باشد (دانبار ، 2012). موسیقی ، مانند Birdsong ، به احتمال زیاد در مهمانی نیز نقش داشته است ، به نمایش خلاقیت و حساسیت عاطفی به عنوان صفات مطلوب.
نظریه دیگر نشان می دهد که موسیقی به عنوان ابزاری برای تنظیم و ارتباط عاطفی عمل می کند. لالایی قبل از درک سخنرانی ، نوزادان را آرام می کند ، در حالی که ترانه های جنگی و مناجات گروهی روحیه و وحدت را تقویت می کنند. این توابع ممکن است مزایای زنده ماندن واقعی را ارائه دهد.
با این حال ، برخی از دانشمندان استدلال می کنند که موسیقی ممکن است محصول جانبی سایر کارکردهای شناختی مانند زبان و پردازش شنوایی باشد-نوعی “کیک پنیر شنوایی” (پینکر ، 1997). با این حال ، شدت و جهانی بودن تجربیات موسیقی ما نشان می دهد که این هدف بیشتر است.
امروز ، قدرت درمانی موسیقی به خوبی مستند شده است. موسیقی درمانی برای درمان افسردگی ، اضطراب ، PTSD و حتی اسکیزوفرنی استفاده می شود. این می تواند باعث بهبود خلق و خو ، کاهش استرس و ترغیب تعامل اجتماعی شود. برای افراد مبتلا به زوال عقل ، موسیقی می تواند باعث ایجاد حافظه و اتصال هنگامی که کلمات دیگر نمی توانند (Särkämö و همکاران ، 2008).
موسیقی می تواند ارتباطات ، توجه و بیان عاطفی را در اختلالات رشدی مانند اختلال طیف اوتیسم (ASD) تقویت کند. علاوه بر این ، نشانه های ریتمیک در بازیابی هماهنگی و حرکت به افراد مبتلا به بیماری پارکینسون کمک می کنند.
موسیقی درمانی فقط برای استفاده بالینی نیست. همه می توانند سود ببرند. حتی گوش دادن یا نواختن گاه به گاه می تواند سطح کورتیزول را کاهش دهد ، خلق و خوی را تقویت کند و انعطاف پذیری شناختی را تقویت کند (توما و همکاران ، 2013). آواز خواندن در گروه کر ، نوازندگی گیتار یا گوش دادن به لیست پخش مورد علاقه خود می تواند ابزارهای قدرتمند مراقبت از خود باشد.
برای لذت بردن از مزایای موسیقی لازم نیست یک نوازنده آموزش دیده باشید. در اینجا نحوه ترکیب آن در زندگی خود آورده شده است:
موسیقی وقتی در ریتم زندگی شما بافته می شود بهترین کار را می کند – نه به عنوان سر و صدای پس زمینه ، بلکه به عنوان چیزی که نیاز به حضور دارد.
[ad_2]
