همدلی به طور تجربی نشان داده شده است که ارتباطات عمیق تری با افراد دیگر ایجاد می کند. طبق مقاله ای در مجله تجربه بیمار که “علم همدلی” نامیده می شود، “همدلی نقش مهمی بین فردی و اجتماعی ایفا می کند، امکان به اشتراک گذاشتن تجربیات، نیازها و تمایلات بین افراد را فراهم می کند و پلی عاطفی را فراهم می کند که رفتار طرفدار اجتماعی را ترویج می کند” (J Patient Exp, 2017).

اما همدلی یک جنبه منفی نیز دارد.

برای کسانی که در محیط‌های با شدت بالا کار می‌کنند، مانند پاسخ‌دهنده‌های اورژانس، ارائه‌دهندگان مراقبت‌های بهداشتی، و مددکاران اجتماعی، تنها چند مورد را نام ببرند، انتظار احساس همدلی مداوم می‌تواند منجر به فرسودگی شغلی شود. در تجربه همدلی در زندگی روزمره، منتشر شده در علم روانشناسیمجله برجسته انجمن علوم روانشناسی، مقاله ای بیان کرد: «برخی از محققان استدلال کرده اند که همدلی منجر به افزایش رفاه می شود، در حالی که برخی دیگر معتقدند که منجر به فرسودگی شغلی و کناره گیری اجتماعی می شود. (دپو و همکاران، 2021). با این حال، علیرغم اهمیت عمیق آن، همدلی همیشه به راحتی قابل دسترسی نیست. مواقعی وجود دارد که خستگی، استرس یا کشمکش‌های شخصی می‌تواند نور آن را کمرنگ کند و برقراری ارتباط با دیگران را در سطح عاطفی چالش برانگیز کند.

با توجه به مروری بر همدلی توسط دکتر جیمز تی هاردی، MD، “منشا کلمه همدلی به دهه 1880 برمی گردد، زمانی که روانشناس آلمانی تئودور لیپس اصطلاح “einfuhlung” (به معنای واقعی کلمه، “در احساس”) را برای توصیف درک احساسی از احساسات دیگران ابداع کرد. با این حال، در یک محیط دائماً بحرانی، ماندن در «مغز عاطفی» می‌تواند منجر به آسیب‌دیدگی مجدد، آسیب ثانویه و خستگی شود.

خوشبختانه، زمانی که همدلی یک گزینه نیست، درگاه دیگری در دسترس است: کنجکاوی. در اینجا چهار راه برای استفاده از کنجکاوی به‌عنوان پلی برای ارتباط‌های عاطفی عمیق‌تر در زمانی که مخزن همدلی شما روی بخار کار می‌کند، آورده شده است.

1. سوالات باز بپرسید.

کنجکاوی با پرس و جو آغاز می شود. به جای اینکه مستقیماً به یک پاسخ همدلانه بپرید، سعی کنید سؤالاتی با پایان باز بپرسید که طرف مقابل را تشویق کند تا افکار و احساسات خود را به اشتراک بگذارد.

سوالاتی مانند “چالش‌برانگیزترین بخش روز شما چه بوده است؟” یا “در مورد اتفاقی که افتاده چه احساسی داری؟” می تواند باعث تأمل و تعامل عمیق تر شود. این رویکرد به شما امکان می‌دهد تا بینش‌هایی را در مورد تجربیات آن‌ها جمع‌آوری کنید، بدون اینکه وزن احساسی شما را تحت تأثیر قرار دهد.

2. گوش دادن فعال را تمرین کنید.

وقتی احساس همدلی دور از دسترس است، تمرکز بر گوش دادن فعال می تواند جایگزین قدرتمندی باشد. این به این معنی است که به جای آماده کردن پاسخ خود یا نگرانی در مورد احساسات خود، کاملاً روی صحبت های طرف مقابل تمرکز کنید. برای نشان دادن اینکه درگیر هستید، از تکان دادن سر کلامی و تاکید استفاده کنید. با حضور و توجه، فضای امنی برای ابراز وجود آنها ایجاد می کنید که حتی در غیاب احساسات همدلانه، ارتباط ایجاد می کند.

3. حس شگفتی را در خود پرورش دهید.

ذهنیت خود را به گونه ای تنظیم کنید که تعاملات را به عنوان فرصت هایی برای یادگیری به جای تبادلات احساسی ببینید. به گفتگوها با احساس تعجب در مورد تجربیات و احساسات طرف مقابل برخورد کنید. با پرورش این طرز فکر، تمرکز خود را از واکنش عاطفی به کنجکاوی در مورد دیدگاه آنها تغییر می دهید. این نه تنها منابع احساسی شما را حفظ می کند، بلکه درک شما از تجربیات انسانی را نیز غنی می کند.

4. تجربیات خود را به اشتراک بگذارید.

گاهی اوقات، بهترین راه برای پر کردن شکاف زمانی که همدلی دشوار است، به اشتراک گذاشتن تجربیات خود است. با بازگویی یک داستان شخصی که با موقعیت آنها طنین انداز می شود، ارتباطی مبتنی بر درک متقابل و انسانیت مشترک ایجاد می کنید.

این نیازی به درگیری عاطفی عمیق ندارد. در عوض، زمینه مرتبطی را ارائه می دهد که می تواند یک ارتباط را بدون سنگینی همدلی عمیق تقویت کند. در حالی که به اشتراک گذاشتن تجربیات خود یک گزینه معتبر به جای همدلی است، این گزینه گزینه ای است که می توان از آن به اندازه کافی استفاده کرد زیرا می تواند به عنوان برداشتن تمرکز از طرف مقابل و قرار دادن آن بر روی خودتان باشد.

نتیجه گیری

در حالی که همدلی در ایجاد ارتباطات انسانی بسیار ارزشمند است، اما همیشه پایدار نیست، به ویژه در محیط های حیاتی. وقتی همدلی در دسترس نباشد، کنجکاوی به عنوان یک جایگزین حیاتی عمل می کند. با پذیرش یک طرز فکر کنجکاو، پرسیدن سؤالات باز، گوش دادن فعالانه و به اشتراک گذاشتن تجربیات، می‌توانیم بدون تخلیه ذخایر عاطفی خود به ایجاد ارتباطات معنادار ادامه دهیم. کنجکاوی جایگزین همدلی نمی شود، اما مطمئناً می تواند آن را تکمیل کند و به ما امکان می دهد روابط خود را حفظ کنیم و از دیگران حمایت کنیم، حتی زمانی که میزان همدلی ما کم است.