علیرغم آنچه ممکن است باور کنیم، کمال به معنای افراط نیست. کمال واقعی مستلزم تعادل بین آنهاست.

بنابراین، در حالی که سوال “آیا چیزی به نام عشق بیش از حد وجود دارد؟” ممکن است برای برخی مضحک به نظر برسد، پاسخ پیچیده اما مستقیم است، بله. بسیاری از ادبیات رایج در مورد کمال گرایی تمایل دارند که آسیب های روحی را در جوجه کشی آن برجسته کنند، و خاطرنشان می کنند که چگونه خواسته های دقیق پایه و اساس وسواس به “بایدها” یا استانداردهای بیش از حد بالا را ایجاد می کند. در حالی که این مسیر ممکن است واضح‌تر باشد و همدلی با آن آسان‌تر باشد (ما تمایل داریم نسبت به کسانی که مورد آزار قرار می‌گیرند بیشتر احساس همدردی کنیم)، یک مسیر کمال‌گرایی همسان و در عین حال کمتر مستقیم وجود دارد، که در ظاهر ظلم زیربنایی را پنهان می‌کند. این مسیر والد دلسوز است که سعی می کند اشتباهات تربیتی خود و/یا حتی اشتباهات والدین دیگر را تصحیح کند. با ناتوانی در شناخت محدودیت‌های خود، زیرا معتقد است می‌تواند آسیب‌های وارد شده در جاهای دیگر و پیامدهای بالقوه خیرخواهی آشکار خود را جبران کند، ممکن است علی‌رغم تلاش‌هایش به نتایج مشابه خود کمک کند.

پدر و مادری که در کودکی با او بدرفتاری شده است، ممکن است تا حدی از طریق تفکر سیاه و سفید، ضد دوران کودکی خود را تنها راه حل مشکل فرزندپروری، اصلاح بیش از حد اشتباهات والدین خود بداند. اگر دختر بد بودن را با یک مادر خوب جبران کند، ممکن است مشتاق باشد که پایه عاطفی و مادی را برای فرزندش فراهم کند که نداشت. هدف زندگی او ممکن است در هویت جدیدش پیچیده شود، که او با پشتکار و سرپیچی از آن محافظت می کند، و از عزت نفس او با انگیزه بی امان و تمایل به ژیمناستیک ذهنی حمایت می کند. خسته از تمام انتقاداتی که به او وارد می شود، تصمیم می گیرد که سرنوشت خود را در دستان خود بگیرد. از این به بعد، این تنها راه اوست، و او تصمیم می گیرد که چه چیزی بهتر است.

دختر با احساس توقعات زیاد مادرش از او و ناتوانی در پذیرش سرزنش، تصمیم می گیرد خود را از او پنهان کند. با این حال، او همچنان نگرانی خود را حفظ می‌کند که شایستگی عشقی را که به صورت رایگان به او ارائه می‌شود، حفظ می‌کند، از ترس اینکه دیگران نبینند مادرش چه می‌کند. بنابراین، او تصمیم می گیرد تا خود را دوباره بسازد، تا واقعاً به فردی در تخیل مادرش تبدیل شود. به این ترتیب عشق (که تنها با این درجه بیش از حد تعریف می شود) تضمین می شود. یه جورایی مثل مادرش میشه.

انسان ها هم در جسم و هم در ذهن شکننده هستند. و در واقع، بسیاری از ما با فریب دادن خود، علیرغم اینکه هر چند وقت یک بار می توانیم، دست و پنجه نرم می کنیم. در حالی که والدین ما ممکن است ما را ایده‌آل کنند و به ما درجه‌ای از عزت نفس را بدهند که از آن محروم بودند، ما در نهایت با دنیای واقعی آشنا می‌شویم، دنیایی که بیشتر به شکست‌های ما توجه می‌کند تا نقاط قوت ما. به نوبه خود، برای درک این پارادوکس، ممکن است استنباط کنیم که والدین ما مغرضانه بوده اند، که در برخی سطوح طبیعی است. بنابراین، جست‌وجوی همان نوع اعتبار از جهان (و حتی می‌خواهیم به خاطر خودشان مطابق با تصویر بزرگ والدین زندگی کنند) به نوعی به اعتیاد تبدیل می‌شود. همانطور که والدین سعی می کنند عیوب گذشته خود را پاک کنند، کودک نیز سعی می کند عیوب حال خود را پاک کند. (علاوه بر این، کودک ممکن است تصور والدینش از او را بپذیرد و باور کند که او بی نقص است، بدون هیچ تلاشی. از ترس از دست دادن جایگاه خود در سلسله مراتب خیالی خود، با همان درجه انکار با جهان روبرو می شود و معتقد است که هر کسی که از او انتقاد می کند. فقط به هدایای او حسادت می کند.)

نیاز به کنترل، غرور، و نیت خوب مقصر در اینجا هستند. هر چه بیشتر تلاش کنید، به نظر می رسد که اوضاع بدتر می شود. اما این خیلی راز نیست. ویلیام بلیک شاعر می نویسد: «مشت آهنینی که سر ظالم را له کرد به جای آن ظالم شد. تاریخ مکرراً به اشکالات وسواس، خودبرتربینی و غرور اشاره می کند. والدینی که سعی می کنند دوران کودکی خود را پاک کنند باید به دنبال راه های جایگزین و درونی تر برای ایجاد صلح با آن باشند. و او باید راه هایی را برای حفظ عزت نفس خود در نظر بگیرد که مستلزم احساس او مانند یک “مادر خوب” نباشد. “مادر به اندازه کافی خوب” روانکاو DW Winnicott در اینجا به ذهن متبادر می شود. وینیکات خاطرنشان کرد:

مادر به اندازه کافی خوب … با سازگاری تقریباً کامل با نیازهای نوزادش شروع می کند و با گذشت زمان، با توجه به توانایی رو به رشد نوزاد برای مقابله با شکست خود، به تدریج کم کم به طور کامل سازگار می شود. شکست او در سازگاری با هر نیاز کودک به آنها کمک می کند تا با واقعیت های بیرونی سازگار شوند.

مادر کمال‌گرا ما ممکن است از اینکه فرزندش به بی‌توجهی او واکنش نشان دهد به گونه‌ای که به خودش پاسخ می‌دهد، بترسد، اما او نمی‌تواند عنصر گمشده را توضیح دهد: برخلاف والدینش، او می‌تواند به کودک بگوید که چرا به او این فرصت را می‌دهد که خودش را بسازد. اشتباهات، به او اطلاع می دهد که چرا وابستگی به او در همه زمان ها امکان پذیر یا مطلوب نیست. او با انجام کمتر کارهای بیشتری انجام می دهد. او را برای دنیا آماده می کند. و به طرز متناقضی، او مادر بهتری می شود، که اکنون کمتر روی ساختن تمرکز دارد خودش دوست داشتنی

برای روشن بودن، این لزوماً به این معنا نیست که والدین باید جهان را آینه کنند، که گاهی اوقات ممکن است ظالمانه باشد. در عوض، او ممکن است نقاط قوت فرزندش را یادداشت کند و به او کمک کند تا نقاط ضعف او را بهتر درک کند و بپذیرد، نه اینکه آنها را انکار کند. او مجبور نیست به میزان قابل توجهی از میزان عشق خود به او بکاهد، اما باید به نفع خودش (اگر این دیدگاه به او کمک کند) به او کمک کند تا یاد بگیرد که دنیا حول او نمی چرخد، حتی اگر این به معنای انتخاب باشد. خودش، گاهی به جای او. با این کار، او همچنین می‌آموزد که برای دوست داشته شدن لازم نیست: او برای مهم بودن نیازی به خاص بودن ندارد.