[ad_1] در فرهنگ تصویر محور ما ، تعداد کمی از تصاویر به عنوان کاهش وزن کلاسیک قبل و بعد از آن ، به همان اندازه فراگیر و یا همانطور که مورد ستایش قرار می گیرد ، فراگیر است. این تصاویر جانبی در کنار هم ، که اغلب با داستان های پیروزی شخصی یا ...
[ad_1]
در فرهنگ تصویر محور ما ، تعداد کمی از تصاویر به عنوان کاهش وزن کلاسیک قبل و بعد از آن ، به همان اندازه فراگیر و یا همانطور که مورد ستایش قرار می گیرد ، فراگیر است. این تصاویر جانبی در کنار هم ، که اغلب با داستان های پیروزی شخصی یا زیرنویس های تحول همراه هستند ، فیدهای رسانه های اجتماعی سیل ، در تبلیغات ظاهر می شوند و به عنوان محتوای انگیزشی برای بینندگان بی شماری عمل می کنند. اما فراتر از سطح “الهام” ، این تصاویر چیزی عمیق تر در مورد تثبیت جامعه ما با ظاهر ، اندازه بدن و ارزش اخلاقی که ما به کاهش وزن اختصاص می دهیم ، نشان می دهد.
چرا ما اینقدر به این عکس ها کشیده شده ایم؟ و جذابیت ما با آنها در مورد ارزش ها و عقاید ما چه می گوید؟
در قلب این وسواس فرهنگی یک عقیده عمیقاً پیچیده شده است: بدنهای نازک تر اجسام بهتری هستند. عکس قبل و پس از آن به یک کنتراست بصری واضح متکی است-به طور معمول تصویر “قبل” را به عنوان نامطلوب و تصویر “بعد” به عنوان سالم تر ، شادتر و جذاب تر به تصویر می کشد. این ایده آل فرهنگی را تقویت می کند که کاهش وزن نه تنها مثبت است بلکه برای ارزش خود نیز ضروری است.
این تصاویر به ندرت تصدیق می کنند که سلامتی در هر اندازه می تواند وجود داشته باشد یا اینکه کاهش وزن به طور خودکار با بهبود بهزیستی برابر نیست. در عوض ، آنها تجربیات پیچیده انسانی را به روایتی دو فریم ساده می کنند: مبارزه و موفقیت ، شکست و رستگاری ، “سپس” و “اکنون”.
عکسهای تحول فقط نتیجه را جشن نمی گیرند. آنها خصوصیات شخصی درک شده در پشت آن را تحسین می کنند – خط مقدم ، کنترل ، اراده. در جامعه ای که موفقیت های فردی را دریافت می کند ، کاهش وزن به استعاره برای موفقیت شخصی تبدیل می شود. عکس “بعد” به عنوان اثبات اینكه شخصی “كنترل” از زندگی خود را به دست گرفته و آن را بهتر می كند ، تلقی می شود.
با این حال ، این روایت این واقعیت را نادیده می گیرد که بدن ها به دلایل زیادی تغییر می کنند ، و همه آنها تحت کنترل ما نیستند. همچنین مقصر کسانی است که نمی توانند از همان نتایج بصری برخوردار شوند ، به شرم برسند ، شرم آور شوند و این ایده دروغین را تقویت کنند که سلامتی و ارزش خود به طور انحصاری با وزن گره خورده اند.
اشتراک گسترده عکس های کاهش وزن اغلب باعث کاهش سلامت می شود. اما یک عکس در واقع وضعیت سلامتی فرد را به تصویر نمی کشد-این نتایج آزمایشگاه ، حضور یا عدم وجود بیماری ها ، روابط با غذا ، فعالیت بدنی ، شرایط سلامت روانی یا بهزیستی عاطفی را نشان نمی دهد. کسی می تواند عمیقاً در تصویر “بعد” خود تلاش کند ، همانطور که ممکن است در “قبل” خود رونق داشته باشد.
با شکوه و تحول در تغییر بصری ، ما خطر برابر کردن نازک بودن با سلامتی و نادیده گرفتن روشهای زیادی را که فرد می تواند سلامت خود را بهبود بخشد که هیچ ارتباطی با وزن ندارد ، نادیده می گیریم. این ایده خطرناک را تقویت می کند که کاهش وزن همیشه سالم ترین انتخاب است ، در حالی که در واقع ، سلامتی چند وجهی و بسیار فردی است.
در حالی که کاهش وزن قبل و بعد از آن ممکن است برای برخی قدرتمند یا انگیزشی به نظر برسد ، می تواند برای دیگران بسیار مضر باشد-به خصوص آنهایی که با اختلالات خوردن ، خوردن بی نظم و یا پریشانی تصویر بدن تلاش می کنند. برای این افراد ، تصاویر تحول می توانند به عنوان محرک عمل کنند و اعتقادات مضر را تقویت می کنند که بدن آنها به اندازه کافی خوب نیست.
افراد در بهبودی از اختلالات خوردن ممکن است این عکس ها را ببینند و برای دستیابی به نتایج مشابه احساس فشار می کنند ، حتی اگر انجام این کار باعث به خطر انداختن سلامت جسمی یا روانی آنها شود. دیگران ممکن است احساس ناکامی یا شرم را به دلیل عدم تحول قابل مشاهده در خودشان درونی کنند. برای افرادی که در بدنهای بزرگتر از دست نداده اند – یا به طور جدی در تلاش هستند تا بدن خود را بپذیرند همانطور که هستند – این تصاویر می توانند تحقیرآمیز و منزوی باشند.
تصویر بدن ضروری است
در فرهنگی که دائماً از کاهش وزن ستایش می کند ، تصمیم به حفظ ، افزایش یا صرفاً تمرکز بر وزن می تواند احساس رادیکال و تنهایی داشته باشد. عکسهای قبل و پس از آن به ندرت داستان کامل را بیان می کنند ، اما همه گیر بودن آنها می تواند به نظر برسد که همه افراد دیگر در کاری موفق می شوند که حتی سعی در انجام آن ندارید.
به همین دلیل نزدیک شدن به این تصاویر با چشم بحرانی بسیار مهم است و در نظر گرفتن اینکه چه کسی ممکن است از ادامه تجلیل آنها آسیب ببیند ، بسیار مهم است. سلامتی و شفابخشی همیشه به نظر نمی رسد مانند تغییر بصری چشمگیر باشد – و گاهی اوقات ، قدرتمندترین تحولات به روشهایی اتفاق می افتد که نمی توانند در یک عکس ضبط شوند.
سیستم عامل هایی مانند اینستاگرام و Tiktok جذابیت تصاویر قبل و بعد را با پاداش دادن به محتوای بصری که باعث ایجاد احساسات می شود ، تقویت می کنند. عکسهای تحول توجه را به خود جلب می کنند ، ستایش می کنند و تعامل ایجاد می کنند. در دنیای آنلاین که توسط لایک و اعتبارسنجی هدایت می شود ، به اشتراک گذاری این عکس ها به یک عملکرد تبدیل می شود – یکی که اغلب تأیید عمومی و احساس موفقیت را بدست می آورد.
اما این فرهنگ دیجیتال می تواند مضر باشد. این افراد را ترغیب می کند که از طریق ظاهر به دنبال اعتبارسنجی باشند و ممکن است آنها را تحت فشار قرار دهند تا کاهش وزن را نه برای بهزیستی خود ، بلکه برای تأیید اجتماعی دنبال کنند. در بعضی موارد ، این می تواند منجر به خوردن بی نظم یا عادت های ورزشی ناسالم شود ، همه تحت پوشش خود بهبودی.
این بدان معنا نیست که به اشتراک گذاری سفر بدن شخص ذاتاً بد است. برای بسیاری ، این عکس ها نشان دهنده تغییرات معنی دار و احساس غرور است. اما ما باید نیروهای فرهنگی وسیع تری را که این تصاویر را بسیار جشن گرفته اند ، بشناسیم و ارزشهای آنها را ترویج می کنند.
اگر روایت را تغییر دهیم چه می شود؟ چه می شود اگر به جای تمرکز روی نحوه نگاه بدن ، ما احساس می کردیم که مردم چه احساسی دارند؟ چه می شود اگر تحول در مورد قدرت ، تعادل ، اعتماد به نفس یا بهبودی باشد – صرف نظر از اندازه؟
پیشرفت واقعی همیشه قابل مشاهده نیست ، و ارزش آن در پوند از دست رفته یا اینچ اندازه گیری نمی شود. با به چالش کشیدن وسواس خود با عکسهای قبل و بعد ، می توانیم فضا را برای مکالمات فراگیرتر ، دلسوزانه و جامع تر در مورد سلامتی ، تصویر بدن و رشد شخصی ایجاد کنیم.
تثبیت فرهنگی ما در مورد کاهش وزن قبل و بعد از آن نشان می دهد که ما تا چه اندازه نازک بودن را با موفقیت ، سلامتی و فضیلت اخلاقی برابر می کنیم. این تصاویر ممکن است متداول باشد ، اما آنها یک دیدگاه باریک و غالباً مضر از تحول را منعکس می کنند. با باز کردن پیام های پشت سر آنها و گسترش تعریف ما از پیشرفت ، می توانیم فرهنگی را پرورش دهیم که مردم را نه برای نگاه کردن به آنها ، بلکه برای اینکه چه کسی هستند و چگونه زندگی می کنند ، ارزش قائل شود.
[ad_2]
