از طریق همکاری خود با صدها والدین در بیش از 30 سال گذشته، هشت طرز فکر خاص را شناسایی کرده ام که موانعی را برای والدین ایجاد می کند که در لحظات سخت به محبت آمیزترین و مؤثرترین روش به فرزندان خود پاسخ دهند. وقتی از این طرز فکرها آگاه می‌شوید – لنزی که از طریق آن رفتارهای فرزندانتان را فیلتر می‌کنید و به آنها پاسخ می‌دهید – به شما این امکان را می‌دهد که تغییرات ذهنی انتقادی انجام دهید که به شما کمک می‌کند رفتار کودکتان را عینی‌تر ببینید و با حساسیت به او پاسخ دهید، همانطور که به او کمک می‌کنید با مشکلات اجتناب‌ناپذیر زندگی کنار بیاید. چالش ها ثابت می کند که ایجاد این تغییر ذهنی کلیدی حلقه مفقوده بین دانستن و انجام دادن است.

این اولین پست از مجموعه ای است که به بررسی این ذهنیت ها می پردازد.

1. فرزندم عمدا بد رفتار می کند. آنها باید بتوانند محدودیت ها را بپذیرند و خودکنترلی بیشتری از خود نشان دهند.

کیشان در تابستان هفته ای چند بار دختر 3 ساله اش سیما را به استخر می برد. حتی با وجود اینکه کیشان قبل از اینکه زمان بیرون آمدن از استخر باشد، به سیما اخطار پنج دقیقه ای می دهد، اما سیما می گوید که به اندازه کافی شنا نکرده است و به پنج دقیقه دیگر نیاز دارد. وقتی کیشان می گوید نه، او را بداخلاق خطاب می کند و شروع به خرخر کردن می کند. کیشان در تلاشی ناامیدکننده برای جلوگیری از عصبانیت، تسلیم می‌شود و به سیما زمان اضافی می‌دهد، اما این دقیقاً چیزی را تغییر نمی‌دهد. سیما هنوز از بیرون آمدن امتناع می کند. کیشان رشوه و تهدید می‌کند—اگر بیرون بیاید لذت می‌برد، یا اگر بیرون نرود کتابی را هنگام خواب گم می‌کند. هیچ چیز کار نمی کند. در نهایت، کیشان باید سیما را بیرون بکشد، که برای او آزاردهنده است و تصور می‌کند برای سیما نیز بسیار شرم‌آور است. کیشان از رفتن با او به استخر می ترسد و هر بهانه ای را برای این کار پیدا می کند. در عوض زمان بیشتری را در خانه صرف انجام کارهای داخل خانه می کنند. او می داند که بهتر است دخترش بیرون باشد، از عضلاتش استفاده کند، شنا یاد بگیرد و دوستان جدیدی پیدا کند. او برای هر دوی آنها احساس ناامیدی و ناراحتی می کند.

اگر این سناریو آشنا به نظر می رسد، شما تنها نیستید. تعاملاتی مانند این هر روز در خانواده هایی با فرزندان خردسال انجام می شود: کودک از یک جهت پیروی نمی کند، والدین راهبردهای مختلفی را برای جلب همکاری کودک امتحان می کنند، کودک همچنان رعایت نمی کند، والدین آن را از دست می دهند و دریافت می کنند. با تنبیه، کودک ذوب می‌شود و والدین یا احساس بدی می‌کنند و غافلگیر می‌شوند یا با عصبانیت کودک را تنبیه می‌کنند بدون اینکه هیچ تصمیم مثبتی نداشته باشند.

یکی از اساسی‌ترین ذهنیت‌هایی که در این برخوردها وجود دارد، این باور والدین است که فرزند خردسالشان باید بیش از توانایی خود کنترل داشته باشد. فهمیدن اینکه چه چیزی از نظر رشد مناسب است دشوار است: چگونه می توانید این واقعیت را درک کنید که فرزندتان می تواند یک قانون را با صدای بلند تکرار کند اما همچنان آن را نقض می کند؟ چگونه می توانید این رفتار را چیزی جز عمدی تفسیر کنید؟ چیزی که علم مغز به ما می گوید این است که فقط به این دلیل که کودکان می توانند یک قانون را به صورت شفاهی بیان کنند، به این معنی نیست که آنها کنترل تکانه ای برای پیروی از آن را دارند.³ بخشی از مغز که مسئول مدیریت احساسات و تکانه ها است در کودکان زیر پنج سال هنوز بسیار نابالغ است. آنها قادر به توقف و فکر کردن به احساسات خود نیستند. آنها از “مغز طبقه پایین” خود کار می کنند که توسط تکانه ها و احساسات هدایت می شود، که آنها عمل می کنند. میل آنها برای به دست آوردن آنچه می خواهند زمانی که آن را می خواهند بر آن روز حاکم است.

همچنین این درست است که کودکان خردسال یاد می‌گیرند بر رفتارهایی تکیه کنند که در رسیدن به خواسته‌هایشان موفق باشد. اگر متهم کردن شما به بدجنسی یا ناعادلانه بودن منجر به زمان بیشتری از صفحه نمایش (یا در مورد سیما) بیشتر می شود، فرزندتان به طور طبیعی این تاکتیک ها را به عنوان ابزاری موثر برای رسیدن به آنچه می خواهد حذف می کند. اگر هنگام خواب غوغای بزرگ باعث می‌شود که سریع در تخت شما بخوابید تا برادر کوچکترش را بیدار نکند، این رفتار تقویت می‌شود. این بچه‌ها عمداً «بدرفتاری» نمی‌کنند، بلکه استراتژیک هستند.

داشتن انتظارات مناسب بسیار مهم است زیرا معنایی که برای رفتار فرزندتان قائل هستید بر نحوه واکنش شما تأثیر می گذارد. اگر فکر می‌کنید فرزندتان عمداً سعی می‌کند با سرپیچی‌های خود شما را دیوانه کند، احتمالاً به روش‌های خشن پاسخ می‌دهید که منجر به افزایش، نه کاهش، رفتار عملی می‌شود. وقتی با بچه‌های خردسالمان سرحال می‌شویم و واکنش نشان می‌دهیم، ناراحتی آنها را تشدید می‌کند و آرام شدن و درس گرفتن از این تجربه را برای آنها سخت‌تر می‌کند. اگر این رفتارها را در زمینه رشد طبیعی می بینید، به احتمال زیاد محدودیت ها را با آرامش و با همدلی در مورد اینکه چقدر برای فرزندتان سخت است یاد بگیرد که خواسته ها و انگیزه های قوی خود را مدیریت کند، اعمال کنید. وقتی در مورد انتظاراتتان شفاف باشید و در عین حال محبت کنید، از خشم و شرمساری زیاد جلوگیری می کنید. کودک شما در آن لحظه از “گسست” رابطه با شما ناراحت نمی شود و می تواند آرام باشد و سریعتر سازگار شود.

با این تغییر ذهن –که سیما تحت تأثیر احساسات و خواسته هایش است و برای یادگیری پیروی از قوانین و کنار آمدن با ناامیدی و ناامیدی به کمک نیاز دارد-کیشان انتظارات او را اصلاح می کند. او کمتر عصبانی و ناامید می شود و بیشتر همدلی می کند که چقدر برای سیما کوچک، با مغز 3 ساله اش، می تواند مدیریت احساساتش سخت باشد. کیشان اکنون می تواند ناامیدی سیما را بپذیرد، زمانی که او باید به یک فعالیت سرگرم کننده پایان دهد. او انتظار ندارد که او بتواند فوراً خودش را جمع و جور کند.

دفعه بعد که این سناریو با سیما پیش می‌آید، کیشان به روشی آرام‌تر و مؤثرتر پاسخ می‌دهد. وقتی زمان بیرون آمدن از استخر فرا می رسد، او به سیما می گوید که دو انتخاب عالی دارد. گزینه 1: او به تنهایی از استخر بیرون می آید. گزینه 2: او از بیرون آمدن از استخر امتناع می ورزد، در این صورت کیشان کمک کننده خواهد بود و او را اجرا می کند. هنگامی که سیما به دستور کیشان برای بیرون آمدن شنا می کند، او با آرامش وارد استخر می شود تا او را پس بگیرد. کیشان به خود یادآوری می‌کند که هر چقدر هم که عصبانیت می‌تواند ناخوشایند باشد، سیما عمداً بد رفتار نمی‌کند و نیازی نیست در طول این برخوردها از دست او عصبانی باشد – که در واقع او را بسیار رهایی می‌یابد. او می‌داند که برای سیما چقدر سخت است که با تغییرات و محدودیت‌هایی که دوست ندارد کنار بیاید. بر همین اساس، او را به سرعت خشک می کند و به جیغ او توجهی نمی کند. او به او می گوید که می داند ترک استخر سخت است و سپس شروع به خواندن یکی از آهنگ های مورد علاقه اش می کند تا به سیما نشان دهد که عصبانی یا ناامید نیست. طرز فکر او این است که چون او را بسیار دوست دارد، قرار نیست وارد یک نبرد طولانی شود. او فقط به او کمک می کند تا ادامه دهد.

حتی با دیدن آن از دریچه همدلی، بیرون بردن سیما از استخر همچنان تحقیرکننده است. اما کیشان به خود یادآوری می‌کند که جایگزین چیست، و این به او کمک می‌کند تا به برنامه‌ای که می‌داند درست و دوست‌داشتنی است، پایبند بماند، حتی اگر هنوز در روده‌اش احساس بدی داشته باشد.

پس از چند روز، ترکیب کیشان با محبت و آرامش پاسخ می دهد و سیما پیامدهای طبیعی انتخاب های خود را تجربه می کند، نتایج مثبتی به همراه دارد. سیما اغلب تصمیم می گیرد که خودش از استخر بیرون بیاید. علاوه بر این، هر چه کیشان بیشتر از این رویکرد در سایر لحظات چالش برانگیز با سیما استفاده می کند، عصبانیت های او کمتر و شدیدتر می شود و بیشتر شروع به همکاری با دستورالعمل ها می کند، حتی زمانی که باید از یک فعالیت لذت بخش به یک کار پیش پا افتاده تر تبدیل شود.

طرز فکر بعدی: وقتی فرزندم سعی می کند راه خود را طی کند، دستکاری می کند.