سندرم Impostor ، که به عنوان پدیده Impostor یا تجربه Impostor نیز شناخته می شود ، یک پدیده روانی رایج است که در آن افراد با وجود شواهد برعکس ، به دستاوردهای خود شک می کنند و مانند کلاهبرداری احساس می کنند. وقتی این نوع تجربه را داریم ، ممکن است احساس کنیم که دیگران را فریب داده ایم تا فکر کنیم که از آنچه واقعاً هستیم صلاحیت و توانایی بیشتری داریم – یا از ما احساس کردن ما هستیم

احساس مانند کلاهبرداری یا یک فرد تحریک کننده اغلب به روشهایی که در مورد خودمان احساس می کنیم مرتبط است. این می تواند منبع سطح بالایی از استرس و اضطراب و علت و تأثیر خود شک و ارزش خود باشد.

این فرایند را می توان به عنوان جلوه ای از درگیری ها و ناامنی های عاطفی اساسی درک کرد. افکار ناخودآگاه ، احساسات ، انگیزه ها و آرزوها نقش مهمی در شکل دادن به رفتار و تجربیات ما دارند. برخی از این حس عدم کفایت و شک و تردید ممکن است ناشی از تجربیات اولیه کودکی باشد.

به عنوان مثال ، ما ممکن است پیام های صریح یا ضمنی را از طرف مراقبان خود درونی کرده ایم ، که با انتقاد ، قضاوت یا مقایسه با دیگران بارگذاری شده است و منجر به عدم عزت نفس و ترس از قضاوت یا رد می شود. یا ممکن است ما در محیطی بزرگ شده ایم که نتوانسته است نیازهای خود را تشخیص دهد و برآورده کند ، ما را به نتیجه ناخودآگاه که نیازهای ما و چه کسی هستیم ، سوق داد ، ارزش توجه به آن را نداریم.

در نتیجه ، ما ممکن است روایات خودمان را ایجاد کنیم یا به آنها پیوستیم ، که در بزرگسالی ممکن است به طرق مختلفی مانند ترس از شکست یا تمایل به تضعیف دستاوردهای خودمان آشکار شود. این ممکن است منجر به رفتارهای خود خرابکاری ، اجتناب یا کمال گرایی شود که همه این تلاش ها-هوشیار یا نه-برای جلوگیری از قرار گرفتن در معرض کلاهبرداری است.

علاوه بر تأثیر تجربیات قبلی ، ما نمی توانیم تأثیر نیروهای سیستمی را بر احساس خود ، نمایندگی و کفایت به حداقل برسانیم. این که آیا این تجربیات ظلم و نابرابری است ، ما باید بر انتظارات بهره وری یا غیرممکن که باید برآورده کنیم ، بر آن غلبه کنیم ، رابطه ما با محیط اجتماعی فرهنگی نیز باعث ایجاد احساس ناکافی و جبران خسارت می شود.

بیش از خود شک

“سندرم Impostor” صرفاً اصطلاح دیگری برای شک و تردید یا ناامنی نیست ، بلکه یک تجربه داخلی پیچیده است که ممکن است ریشه های عمیقی داشته باشد. یکی از عناصر اصلی این پدیده ترس و اضطراب در معرض قرار گرفتن است. “اگر کسی واقعاً مرا برای من دید که من هستم ، آنها می دیدند که من چقدر بد هستم و چگونه نمی دانم چه کاری انجام می دهم، “ما ممکن است به خودمان بگوییم. جنبه اصلی دیگر این عقیده است که ما توانسته ایم دیگران را فریب دهیم ، که منجر به اضطراب و گاه شرم آور می شود ، در مورد قضاوت ، رد ، ناخواسته یا متروکه.

همه ما در تلاش هستیم تا دیده شویم ، شنیدیم و تشخیص دادیم که دیگران هستیم. با این حال ، در سندرم Impostor ، “دیده شدن” در معرض دید قرار می گیرد. چه چیزی می تواند یک تجربه اطمینان بخش و تأیید کننده باشد ، منبع ترس و اضطراب می شود. ترس از دیدن این روش گاهی اوقات به یک بی اعتمادی اساسی در مورد اینکه آیا دیگران ما را برای کسانی که هستیم قبول می کنند ، مرتبط است.

هنگامی که ما تحت نیاز مظلومیم احساس می کنیم که نمایه ای از صلاحیت را ایجاد کنیم یا به دیگران نشان دهیم که زندگی خود را در کنار هم داریم ، ممکن است در نهایت خود را از نیازها ، خواسته ها ، خواسته ها و تضادهای خود دور کنیم. یکی از چالش برانگیزترین تأثیرات این تجربه زمانی است که ما خود را از آنچه ما را به انسان می سازد فاصله می دهیم.

چگونه درمانی می تواند کمک کند؟

همانطور که در مورد سایر اشکال اضطراب وجود دارد ، درمان می تواند بیش از “مدیریت اضطراب” به شما کمک کند تا تأثیر افکار و احساسات ناخواسته را مهار کنید. درمان اضطرابی که از نظر ماهیت عمیق تر است ، مانند درمان روانگردان برای اضطراب ، می تواند به شما در درک عوامل ناخودآگاه ، رشدی و سیستمیک کمک کند که زمینه ساز تجربیات تحریک کننده باشد. به دست آوردن بینش عاطفی در مورد انگیزه ها ، درگیری ها و الگوهای یک روش اساسی است که در آن اضطراب درمانی می تواند به شما در یافتن راه های مختلف برای جدا کردن لایه های سندرم Impostor و تقویت احساس خود در خود کمک کند.

برای یافتن یک درمانگر ، لطفاً به روانشناسی امروز دایرکتوری درمانی.