موضوع صبر این روزها بسیار در ذهن من بوده است. من همین امروز صبح به این فکر می کردم ، همانطور که با عشق به تپه ای که در پشت خانه ام بالا می رود نگاه کردم. من آن هیل را دوست دارم ، حتی اگر در اصل فقط یک مبهم از درختان بزرگ و پیچک پرتحرک باشد ، با چند نیلوفرهای وحشی وحشی در سراسر پراکنده است. من سعی می کنم آن را به بهترین وجهی که می توانم حفظ کنم ، و به همین منظور-و با توجه به فاجعه اخیر LA-چند ماه پیش ، من یک شرکت درختچه ای را استخدام کردم تا از رعایت آن با مقررات آتش نشانی محلی اطمینان حاصل کنم.

آنها آمدند ، آنها دیدند ، آنها فتح کردند – به این معنی که بیشتر شاخه های بیش از حد را که به درختان جذابیت خود را می داد ، قطع کردند. آنها همچنین جهنم را از پیچک بیرون کشیدند ، که عملاً از همه شناخت خارج شد. نیلوفرهای کالا؟ رفته حتی اگر می دانستم که این نفی ضروری است ، وقتی دیدم که چقدر برهنه و غمگین تپه فقیر من به دنبال آنها مانده است ، شروع به گریه کردم.

شاید این یک فرد بزرگ برای یک فرد سرمایه گذاری کمتر نباشد ، اما من می دانم که مغز دو قطبی من به اندازه کافی خوب است تا متوجه شوم که احساساتی که به نظر می رسد در ذهن افراد دیگر نسیم می شود می تواند چرخش کند و در مین طوفان شود. در واقع ، پریشانی من آنقدر شدید بود که من به درمانگر و چند دوست خود زنگ زدم تا مرا از طریق آن تسکین دهند.

بدون استثنا ، این همان چیزی است که من شنیدم: “نگران نباشید ، قبل از اینکه آن را بدانید رشد خواهد کرد. به خصوص پیچک ، شما نمی توانید آن را پایین بیاورید. شما فقط باید صبور باشید ، تری.”

بیمار تلفن را احساس ناامیدی تر کردم. در طول 30 سال از سفر بهبودی من ، فضایل زیادی را توسعه داده ام ، اما فکر کردم صبر در بین آنها نیست. من یک فرد صبور نیستم.

بیشتر ، من اذیت شدم زیرا فرصتی را برای رشد شخصی حس کردم و احساس نمی کردم رشد کنم. با اکراه ، آیپد خود را بیرون کشیدم و شروع به تحقیق در مورد صبر کردم. مطمئناً ، چندین مطالعه نشان داد که برای سلامت روانی خوب چقدر مهم است. در حقیقت ، افزایش صبر در واقع با کاهش علائم افسردگی همراه است.

من به تاریخ طولانی مدت درمانی خود فکر کردم و فهمیدم که این مطالعات کاملاً درست است. صبر در هر مرحله از راه بازیابی من یک ماده اساسی بوده است ، اما به خصوص در طی سالها جستجوی داروهای مناسب برای بیماری من. روانشناسی به اندازه یک علم هنر است و هنر همیشه فرماندهی نمی شود. من نمی توانستم از تمام محاکمات و خطاهایی که باید تحمل کنم زنده بمانم اگر این به خاطر ایمانی که من در پزشکان داشتم نبوده ام و – باید اعتراف کنم – یک صبر شگفت انگیز از طرف خودم.

این بدان معنا نیست که من همیشه در مورد آن آرام یا آرام بودم. من سهم منصفانه خود را از عوضی و ناله کردم. اما هنوز هم – من همیشه منتظر زمان تعیین شده برای هر داروی جدید بودم. من با عوارض جانبی روبرو شدم. من موافقت کردم که قبل از شروع کار جدید به آرامی کمرنگ شوم. علی رغم خودم صبور بودم.

با توجه به توانایی اثبات شده من برای صبر کردن چیزها ، به پنجره رفتم و دوباره به تپه خود نگاه کردم. بهار در راه بود و با باران باران و آفتاب فراوان لازم برای ایجاد رشد جدید به وجود می آمد. آیا می توانم تا آن زمان نگه دارم؟

تاریخ من می گوید بله ، شما از آنچه متوجه می شوید صبور هستید. هرکسی که تحت درمان با سلامت روان قرار بگیرد باید باشد. اما این بدان معنا نبود که من نمی توانم قدم های خودم را بردارم در حالی که منتظر طبیعت بودم که مسیر خود را طی کنم … بنابراین من بیرون رفتم و چندین آپارتمان پیچک و یک لیلی کال را خریداری کردم تا در جلوی تپه کاشت کنم ، فقط برای یادآوری زیبایی که منتظر دیدن آن بودم. این مرا خیلی شادتر کرد! در زندگی ، مانند سلامت روان ، هرگز به خود کمک نمی کند ، یا کمی وقت خود را در طول مسیر خود گول بزنید.