این افترافکت حرکتییکی از قدیمی‌ترین توهم‌های بصری کشف‌شده، که گاهی به آن «توهم آبشار» نیز می‌گویند، قدمت آن به ارسطو می‌رسد. هنگامی که ما در معرض یک محرک دائما در حال حرکت، مانند یک آبشار قرار می گیریم، باعث انطباق انتخابی نورون های حساس به حرکت می شود که برای آن جهت کد می کنند. به عنوان مثال، مشاهده یک آبشار به مدت 30 ثانیه باعث می شود نورون های “حرکت رو به پایین” ما سازگار شوند و سرعت شلیک خود را کاهش دهند. با نگاه کردن به یک صحنه ثابت (غیر متحرک)، به نظر می رسد که به آرامی در جهت مخالف (در این مورد، به سمت بالا) حرکت می کند. با تماشای این ویدیوی کوتاه می توانید افترافکت حرکت را تجربه کنید:

https://www.youtube.com/watch?v=EyWT9IIXV3s

نقش مبهم توجه

یک سوال مهم برای دانشمندان علوم شناختی این است که آیا و چگونه توجه در عواقب حرکتی نقش دارد؟ از آنجایی که ادراک حرکت در مراحل اولیه پردازش عصبی شروع می شود، ممکن است اثرات متضاد حرکت نیازی به توجه فعال و متمرکز نداشته باشد: تا زمانی که محرک حرکتی به شبکیه چشم ما برخورد می کند، باید آشکارسازهای حرکتی مربوطه را در قشر بینایی اولیه فعال کند. برای انطباق، و منجر به اثرات بعدی حرکت. با این حال، تحقیقات علمی در مورد این سؤال نتایج متفاوتی را به همراه داشته است، با برخی از مطالعات که تأثیر کمی یا بدون توجه را نشان می‌دهند و برخی دیگر مشارکت قابل توجه توجه را نشان می‌دهند.

برای رفع این اختلاف، مطالعه جدیدی توسط دافنه رومانی و کنستانتینوس موتوسیس در شماره این ماه منتشر شده است. ادراک، ناظران را با یک محرک حرکت محیطی وفق داد در حالی که آنها یک کار با دشواری های مختلف را در مرکز صفحه انجام دادند. وظیفه (ارائه تصویری سریال سریع، یا RSVP) از شرکت کنندگان خواسته بود که حروف هدف را که به طور خلاصه در مرکز صفحه چشمک می زند شناسایی کنند.

دشواری کار با تغییر فرکانس ظاهر شدن اهداف دستکاری شد (هرچه تعداد اهداف بیشتر باشد، کار دشوارتر و نیازمند توجه است). پس از چند ثانیه انطباق با حرکت محیطی در حین تکمیل تکلیف RSVP مرکزی (یا بدون کار)، شرکت کنندگان جهت مجموعه مبهم از نقاط در حال حرکت در محیط (محرک آزمون) را قضاوت کردند.

با بررسی سوگیری شرکت‌کنندگان در پاسخ به محرک آزمون، محققان توانستند قدرت عواقب حرکت را در بارهای مختلف توجه اندازه‌گیری کنند. محققان همچنین قدرت کلی محرک های حرکت سازگار را دستکاری کردند تا تعیین کنند که آیا تأثیرات توجه به قدرت خود حرکت سازگار بستگی دارد یا خیر.

یافته‌های آنها تأثیر متوسطی از توجه را نشان داد: زمانی که RSVP مرکزی بیشتر نیازمند توجه بود، شرکت‌کنندگان اثر حرکتی ضعیف‌تری از خود نشان دادند. با این حال، این اثر فقط برای شرایط انطباق با حرکت قوی یافت شد. هنگامی که محرک‌های حرکتی در حاشیه ضعیف بودند (یعنی کمتر منسجم بودند)، پیامدهای حرکتی ضعیف‌تر بودند و بر اساس بار توجهی تغییر نمی‌کردند.

به طور کلی، نویسندگان نتیجه می‌گیرند که توجه بر عواقب حرکتی تأثیر دارد، اما این تأثیرات به شدت به قدرت محرک‌های حرکتی بستگی دارد. علاوه بر این، اثرات تعدیلی توجه محدود است. یعنی در شرایط بار توجهی بالا، اثرات جانبی حرکت تنها حدود 10.5 درصد ضعیف‌تر از شرایط بار توجهی کم بود، و تنها حدود 23.6 درصد ضعیف‌تر از شرایط پایه بدون هیچ تکلیف RSVP بود. بنابراین، اگرچه توجه می‌تواند عواقب حرکت قدرتی را تعدیل کند، عواقب حرکتی همچنان می‌تواند در غیاب توجه قوی ظاهر شود.