[ad_1] همانطور که ماه تاریخ زنان را جشن می گیریم ، بیایید در مورد اینکه زنان تا چه اندازه در رهبری آمده اند – و چه میزان مقاومت باقی مانده است ، تأمل کنیم. زنان موانع شکسته ، سقف های شیشه ای را خرد کرده و در میزهایی که یک بار آنها ر...
[ad_1]
همانطور که ماه تاریخ زنان را جشن می گیریم ، بیایید در مورد اینکه زنان تا چه اندازه در رهبری آمده اند – و چه میزان مقاومت باقی مانده است ، تأمل کنیم. زنان موانع شکسته ، سقف های شیشه ای را خرد کرده و در میزهایی که یک بار آنها را مستثنی می کردند ، صندلی می گیرند. با این حال ، واکنش شدید در برابر این پیشرفت در حال افزایش است.
علیرغم کسب نزدیک به 60 درصد از مدرک دانشگاهی ، منجر به افزایش مشارکت در نیروی کار و خدمت به عنوان نان آور اصلی در 40 درصد از خانواده های آمریکایی با فرزندان ، هنوز هم به زنان گفته می شود که موفقیت آنها به هزینه مردان می رسد. به جای اینکه با تغییر و تحولات اقتصادی و اجتماعی واقعی تغییر شکل کار و رهبری ، صداهای قدرتمند باعث نارضایتی می شوند و ادعا می کنند که مردان قربانی ظهور زنان هستند.
این باید ما را عصبانی کند. و به درستی اما عصبانیت ، هنگامی که با هدف هدایت می شود ، می تواند سوخت برای تغییر باشد.
حقیقت این است که ، از بین بردن پیشرفت برای زنان ، بحران هایی را که مردان با آن روبرو هستند ، حل نمی کند – در حالی که تنهایی ، بی ثباتی اقتصادی و مبارزات هویت را در دنیایی که دیگر نقش ارائه دهنده قدیمی را تضمین نمی کند ، حل نمی کند. این موانع بسیار واقعی را که زنان هنوز در رهبری با آن روبرو هستند ، برطرف نمی کند: تعصب ، استانداردهای مضاعف و فشار برای موفقیت بدون تهدید وضع موجود.
برای مدت طولانی ، رهبری به صورت سفت و سخت و باینری قاب بندی شده است. از مردان انتظار می رود که قاطعانه ، تسلط و محدودیت عاطفی را تجسم کنند ، در حالی که زنان تحت فشار قرار گرفته اند تا گرما ، همکاری و صلاحیت را متعادل کنند – که اغلب به دلیل تکیه دادن به هر دو جهت مجازات می شوند. این چارچوب منسوخ فقط برای زنان و مردان محدود کننده نیست بلکه برای رهبران غیر باینری نیز که اغلب برای یافتن پذیرش در مکانهای کاری که هنوز در اطراف هنجارهای جنسیتی سنتی ساخته شده اند ، تلاش می کنند.
به ویژه ، متخصصان غیر باینری با موانع افزایش یافته در رهبری روبرو هستند. براساس گزارش سال 2021 توسط مک کینزی ، بیش از 70 درصد از کارمندان غیر باینری احساس می کنند که باید بخش هایی از هویت خود را در محل کار پنهان کنند و از ترس تعصب در استخدام ، تبلیغات و تعامل روزانه. مدلهای رهبری که مردانگی را به عنوان استاندارد تقویت می کنند یا خواستار آن هستند که زنان با سبک های رهبری “زنانه” مطابقت داشته باشند ، جایی برای کسانی که خارج از دودویی وجود دارند ، باقی نمی گذارد. این پاک کردن نه تنها به متخصصان غیر باینری آسیب می رساند بلکه سازمانها را از دیدگاههای متنوعی که باعث نوآوری و شمول می شود ، محروم می کند.
زن و مرد هر دو در حال وقوع بحران هویت هستند اما به طرق مختلف.
تغییرات اقتصادی و اجتماعی نقش های جنسیتی سنتی را بالا برده است. در سال 1980 ، مردان سفید پوست بدون مدرک دانشگاهی بیش از یک کارگر متوسط انجام دادند. امروز ، آنها در حالی که زنان دارای تحصیلات دانشگاهی از آنها استفاده می کنند ، کمتر می شوند. در عین حال ، چشم انداز دوستیابی و ازدواج به طرز چشمگیری تغییر کرده است: نرخ ازدواج دو برابر سریعتر برای آمریکایی ها بدون مدرک دانشگاهی کاهش یافته است و احساس تنهایی و انزوا اجتماعی مردان در اوج تاریخی قرار دارد. این روندها باعث ایجاد اضطراب می شوند و صداهای قدرتمند آن را از نظر سیاسی مصلحت می دانند که اضطراب نسبت به زنان و سیاست های DEI به جای تغییر ساختاری در واقع شکل دادن نیروی کار و اقتصاد را تغییر می دهد.
اما به دست آوردن سود زنان-یا انکار مشروعیت هویت های غیر دوتایی-این چالش ها را حل نکرد. در حقیقت ، تحقیقات برعکس را نشان می دهد: پیروی سفت و سخت به هنجارهای جنسیتی منسوخ شده باعث بدتر شدن اوضاع می شود. مطالعات نشان می دهد مردانی که اعتقادات عمیقاً سنتی در مورد مردانگی دارند ، میزان افسردگی ، اضطراب و تنهایی بالاتری را تجربه می کنند. در عین حال ، مکانهای کاری که در پذیرش شمول جنسیت ناکام هستند ، پتانسیل خود را برای رشد و سازگاری محدود می کنند.
اگر بخواهیم مکانهای کاری با عملکرد بالا بسازیم که همه (و در نهایت تجارت) رونق می گیرند ، باید قوانین رهبری را بازنویسی کنیم. یعنی:
آینده رهبری توسط ساختارهای قدرتمند منسوخ دیکته نمی شود ، بلکه توسط کسانی که مایل به سازگاری ، نوآوری و ساخت مکانهای کاری هستند که همه-زنان ، مردان و متخصصان غیر باینری-می توانند به روشهایی که با نقاط قوت و هویت اصلی آنها مطابقت دارد ، هدایت شوند. مقاومت در برابر پیشرفت بلند است ، اما اجتناب ناپذیر نیست. دهه های تحقیق نشان می دهد که رهبری با جنسیت اقتصادهای قوی تر ، سازمان های مقاوم تر و جوامع سالم تر حرکت می کند. وقتی فرصت های رهبری را برای همه گسترش می دهیم ، ما فقط بی عدالتی های گذشته را اصلاح نمی کنیم – ما آینده ای بهتر برای همه ایجاد می کنیم.
[ad_2]
