منبع: © واحد سهام | شاتر استاک

خشم احساسی نبود که در خانواده ای که در آن بزرگ شدم مجاز نبود. این احساس وجود داشت و مانند ابری تیره در هوا معلق بود. فقط این است که هیچ کس اجازه نداشت آن را تصدیق کند. پدرم با پایین انداختن جانی واکر رد خشم خود را برطرف کرد، هر روز غروب سوار ماشین بار راه آهن لانگ آیلند شد و سپس با یک لیوان مایع کهربا کنار بشقابش بر میز شام خانواده مان نشست.

بقیه ما – مادرم، برادر کوچکترم و من – ساکت نشسته بودیم، صدای جویدن و بلعیدن ما در سکوت شنیده می شد. برای شام کتاب آوردم و زیر میز خواندم تا اینکه برادرم به شدت اعتراض کرد. سپس شروع کردم به خواندن هر سطر از نوع روی ظرف آب پرتقال شب به شب.

من از ترس عصبانیت بزرگ شدم. من نمی خواستم نسبت به کسی احساس عصبانیت کنم و تمام تلاشم را کردم تا کسی نسبت به من عصبانی نشود. مرزها وجود نداشتند. ترس من از عصبانیت با ترس من از رها شدن و طرد شدن، که نشانه‌های اختلال شخصیت مرزی است، ارتباط نزدیکی داشت. یکی از DSM-5 معیار اختلال شخصیت مرزی (BPD) عبارت است از: «خشم نامناسب، شدید یا مشکل در کنترل خشم (مثلاً نمایش مکرر خلق و خو، عصبانیت مداوم، دعواهای فیزیکی مکرر).

مطالعه‌ای در سال 2017 که در Frontiers in Psychology منتشر شد، نشان داد که بیماران BPD با توجه به تمایل آنها به درک تهدیدهای شخصی در دنیای بیرون، عمدتاً در روابط نزدیک، به دلیل عوامل خلقی و تجربه آسیب‌زای اولیه، چنین میزان خشم غیر قابل تحملی را تجربه می‌کنند. ماتریس پیوست.”

وقتی تشخیص داده شد که BPD دارم، اگرچه “BPD آرام” هنوز یک مفهوم نبود، من معتقدم که به BPD آرام تمایل داشتم. همانطور که ایمی لو در این سایت نوشته است، “شما گاهی خشم خود را پنهان می کنید تا جایی که در هنگام عصبانیت متوجه نمی شوید.”

وحشت و پرهیز شدید من از عصبانیت برای چندین دهه، تا پنجاه سالگی ادامه داشت. پدرم الکلی بود وقتی من بزرگ شدم. اگرچه بعد از اینکه من خانه را به مقصد کالج ترک کردم، او هوشیار شد، اما ما یک رابطه متناقض داشتیم. در چهل سالگی، 15 دقیقه از جایی که بزرگ شدم، در یک کلینیک سرپایی موقعیت گرفته بودم. به زودی پس از شروع کار در آنجا، پدرم ابتدا از نظر جسمی، سپس از نظر شناختی رو به افول گذاشت و بعد از کار، خریدهای بانکی و مواد غذایی او را برای او انجام می دادم. من این کارها را بیشتر از روی احساس تعهد انجام دادم تا عشق. او از من تشکر می کرد اما در همان نفس از تلاش های من انتقاد می کرد.

وقتی از دنیا رفت، فکر می‌کردم که احساس آرامش و در نهایت آرامش می‌کنم، اما در عوض دچار میگرن شدم که چهار ماه طول کشید. در همان زمان در یک افسردگی غیرقابل درمان فرو رفتم. یازده ماه پس از مرگ پدرم، چهارمین اقدام به خودکشی انجام دادم. این 10 سال پیش بود.

همان مطالعه ذکر شده در بالا بیان می کند، “احساس شکننده خود و وابستگی شدید از دیگری معنی دار که بیماران BPD در آن احساس می کنند، اغلب این بیماران را به تبدیل نمودهای ظاهری خشم به خودآزاری سوق می دهد.”

منبع: © واحد سهام | شاتر استاک

پس از اقدام به خودکشی، دو سال شدیدترین درمانی بود که تا به حال تجربه کرده بودم. می‌توانستم خشم و کینه‌ای را که هنگام مرگ پدرم احساس کردم، بپذیرم. تمام زندگی ام برای شنیدن کلمات سخت کار کرده ام “من به شما افتخار می کنم” از دهانش بیرون آمد و وقتی مرد، متوجه شدم که شانس برای همیشه از دست رفت.

با کمک روانپزشکم، دکتر لو، توانستم برای اولین بار به خودم خشم را احساس کنم: از پدرم، در مقابل مادرم و در نهایت از دکتر لو. به او گفتم که دوستش دارم و از او متنفرم. و دنیا به پایان نرسید. ما روی این کار کردیم که بتوانم عصبانیتم را بپذیرم و به زبان بیاورم قبل از اینکه اصرارهایم برای خودتخریبی به اوج برسد.

غلبه بر ترس از خشم چندین دهه طول کشید و متأسفانه پدرم مرد و اقدام به خودکشی کرد. اکنون وقتی احساس عصبانیت می کنم، دیگر سلامت عاطفی و جسمی خود را به خطر نمی اندازم زیرا می توانم احساساتم را بپذیرم. من لزوماً مجبور نیستم با عصبانیت کاری انجام دهم زیرا می توانم احساسات را تحمل کنم و می دانم که آنها از بین خواهند رفت. وقتم را صرف این می کنم که بفهمم چرا عصبانی هستم و وقتی این کار را می کنم، انگار یک معما را حل کرده ام. این کاملاً یک احساس موفقیت است. سالها در حال ساخت.

اگر شما یا کسی که دوستش دارید به خودکشی فکر می‌کنید، فوراً به دنبال کمک باشید. برای کمک 24/7 برای خط ملی پیشگیری از خودکشی، 988 را شماره گیری کنید، یا با ارسال پیامک به TALK به 741741 با خط متن بحران تماس بگیرید. برای یافتن یک درمانگر در نزدیکی خود، به دایرکتوری درمان روانشناسی امروز مراجعه کنید.