منبع: بابی هافمن

زمانی که متقاعد کردن مردم به کشیدن سیگار از نظر اجتماعی قابل قبول بود، تولیدکنندگان سیگار شتر شعار به یاد ماندنی را ارائه کردند: “من برای یک شتر یک مایل راه می رفتم.” منظور از این عبارت جلب این بود که سیگارهای شتر به قدری مطلوب هستند که یک فرد سیگاری مایل است برای به دست آوردن آنها تمام تلاش خود را بکند (در این مورد، یک مایل پیاده روی کند). هدف این شعار تأکید بر کیفیت و جذابیت شترها بود و نشان می داد که آنها ارزش تلاش بیشتری برای به دست آوردن آنها دارند. در حالی که به دلایل مختلف بهداشتی، اجتماعی و فرهنگی، پیاده روی مایل ها برای یک سیگار بعید است، اما تفاوت زیادی در میزان تلاش ما برای رسیدن به اهدافمان وجود دارد. اما دلیل تغییرپذیری چیست؟

همین امروز صبح حدود دو مایل پیاده روی کردم تا به یک نانوایی فرانسوی برسم که این کروسانت های شکلاتی خوشمزه و پوسته پوسته را درست می کند. ارزش سفر را داشت! اگر مانند بسیاری از افراد هستید، اهدافی را تعیین می‌کنید، برنامه‌هایی را در جای خود قرار می‌دهید و سپس مسیری را برای رسیدن به مقصد مورد نظرتان تنظیم می‌کنید. وقتی هدف مهم است، ما بی وقفه نتیجه را دنبال می کنیم که عزم راسخ، پشتکار و سرسختی را نشان می دهد. وقتی افراد رانده می شوند، اغلب راحتی کوتاه مدت را فدای موفقیت بلندمدت می کنند. موانع (مانند ندانستن دقیق محل نانوایی یا داشتن تاول پا) به عنوان چالش تلقی می شوند، نه دلیلی برای تسلیم شدن. در حالی که عزم قوی به طور کلی مثبت است، تمرکز بر هدف افراطی می تواند به طور بالقوه منجر به فرسودگی شغلی شود، که اهمیت حفظ واقع گرایی هدف را با رفاه کلی برجسته می کند (ادو-والسانیا و همکاران، 2022).

چرا دستیابی به هدف شکست می خورد

با این حال، انگیزه کرواسان بین افراد متفاوت است، و مهمتر از آن، زمانی که نوبت به تعیین اهداف بلندمدت می‌شود، اغلب دچار بن‌بست یا فلج می‌شویم. دلایل زیادی برای تفاوت در نحوه تعیین و تعقیب اهداف افراد وجود دارد. اول، میل به رسیدن به یک هدف توسط تولید دوپامین در مغز شما کنترل می شود. با کمبود سطوح ناکافی دوپامین، افراد بی حال و بی تفاوت هستند و تمایلی به فداکاری کوتاه مدت برای منافع بلند مدت ندارند. دوپامین زیر سطح پایه به این دلیل اتفاق می‌افتد که پاداش مورد انتظار (دستیابی به هدف) محقق نمی‌شود (مثلاً نانوایی بسته است) یا کمتر از حد پیش‌بینی‌شده است (مثلاً کروسان‌های قدیمی)، یا زمانی که ما تحمل می‌کنیم (مثلاً من پر شده‌ام) و رسیدن به هدف دیگر برای هیجان زده کردن ما کافی نیست (شولتز، 2016).

ثانیاً، برخی از افراد در اهدافی که تعیین می کنند، غیرواقع بین هستند. اهداف باید با توانایی های فردی (نه آرزوهای آرزو) و متناسب با تجربه باشد. تلاش برای رسیدن به اهداف عالی در صورت عدم توانایی و تجربه در واقع یک استراتژی خودناتوان سازی است (هافمن، 2017). به عنوان مثال، دانشجویانی که مشاغل تمام وقت کار می کنند و 18 واحد دانشگاهی را در یک ترم می گذرانند یا کارآفرینانی که قصد دارند یک تجارت چند میلیون دلاری بدون تجربه و سرمایه کم ایجاد کنند، اغلب نتایجی را که به دست می آورند منطقی می کنند. فردی که شکست می خورد ممکن است از پذیرش مسئولیت نتیجه اجتناب کند و در عوض شکست را به جای فقدان توانایی یا تلاش به گردن بزرگی هدف بیاندازد. هدف دست نیافتنی فرد را از مسئولیت دور می کند و عزت نفس او را دست نخورده باقی می گذارد.

سوم، رسیدن به اهداف مستلزم خودکنترلی مؤثر و توانایی استفاده از مجموعه ای از استراتژی ها برای دستیابی به یک نتیجه است. افراد که به عنوان «خودتنظیمی» شناخته می‌شوند، باید استراتژی‌های مورد نیاز برای برنامه‌ریزی دقیق، نظارت بر پیشرفت، و تأمل در مورد نتایج مورد نظر را به عنوان مجرای دستیابی به هدف بدانند. همه در استراتژی های نظارتی ماهر نیستند، در حالی که دیگران انگیزه ای برای استفاده از استراتژی هایی که دارند ندارند. بنابراین، داشتن یک برنامه صریح برای رسیدن به اهداف مورد نظر ضروری است و همچنین دانستن اینکه چه زمانی اهداف باید تجدید نظر شوند یا چه زمانی برای رسیدن به هدف مورد نظر به رویکردهای متفاوتی نیاز است.

استراتژی های دستیابی به هدف

ابتدا آن دوپامین را بالا ببرید تا انگیزه برای پیگیری اهدافی که تعیین کرده اید داشته باشید. افزایش دوپامین به معنای تعیین اهداف ارزشمندی است که ارزش دستیابی را دارند. سطوح دوپامین زمانی حفظ می‌شود که هر چیزی که می‌خواهیم در هنگام تعیین هدف محقق شود یا در بهترین حالت، نتیجه بهتر از آنچه انتظار داشتیم باشد، حفظ می‌شود. ترشح دوپامین رفتاری را که منجر به دستیابی به هدف می شود تقویت می کند و احتمال تکرار رفتارهای مشابه را بیشتر می کند. افزایش دوپامین به معنای تعیین اهداف چالش برانگیز اما قابل دستیابی است (Touroutoglou et al., 2020). ورزش زیاد (ویلیامز و همکاران، 2001)؛ و، باور کنید یا نه، مکث در تعقیب هدف (بوچ و همکاران، 2021). دوپامین نیز مانند هر منبع ضعیف دیگری برای بازسازی به زمان نیاز دارد. تعقیب بی وقفه در واقع برای دستیابی به اهداف بلند مدت نتیجه معکوس دارد. مکث های برنامه ریزی شده و دوره های پرهیز برای جلوگیری از برخورد با دیواره دوپامین و دفع بی تفاوتی همراه با سطوح پایین ضروری است.

در مرحله بعد، اهدافی را تعیین کنید که واقع بینانه، نه خیلی آسان و نه بیش از حد دشوار باشند. اهداف دارای قدرت انگیزشی قابل توجهی هستند زیرا تعیین هدف به فرد امکان می دهد پیشرفت تدریجی را ارزیابی کند که به فرد بازخورد در مورد اثربخشی تلاش انگیزه آنها می دهد. زمانی که پیشرفت به عنوان برآورده کردن انتظارات تلقی شود، فرد به تلاش خود ادامه خواهد داد، در حالی که، برعکس، ارزیابی های شکست خورده از پیشرفت می تواند انگیزه را از بین ببرد. حتماً متوجه شده اید که برای رسیدن به هدف چه مهارت ها و توانایی هایی لازم است قبل از تلاش برای رسیدن به نتیجه مطلوب علاوه بر این، مشکلات احتمالی پروژه و راه حل هایی که ممکن است برای تقویت دستیابی به هدف مورد نیاز باشد.

در آخر، مراقب باشید و روی خود تنظیمی تمرکز کنید. در طول خودتنظیمی، متوجه می شوید که دستیابی بهینه به اهداف هدف ممکن است نیاز به تعدیل داشته باشد تا از حالت موجود به حالت مطلوب تبدیل شود (Winne & Hadwin, 2008). تغییراتی که ایجاد می‌کنید بر اساس میزان تغییر مورد نیاز، امید به اهمیت تغییر و ارزشی است که برای رسیدن به هدف تعیین می‌شود. همانطور که کار آشکار می شود، بازخورد عینی از خود (مثلاً “من عالی کار می کنم!”) یا بازخورد سازنده بیرونی (مثلاً، ارزیابی ها یا نمرات) برای افزایش عملکرد و بهبود احتمال داشتن یک تجربه پاداش استفاده می شود. وقتی به هدف رسیدید، در مورد آنچه خوب پیش رفت و دفعه بعد چه چیزی باید تغییر کند فکر کنید. برای اطمینان از موفقیت آینده، تنظیماتی را انجام دهید.

حالا کمی استراحت کنید و یک کروسانت یا هر چیز دیگری که برند شخصی آرامش و لذت شما را برآورده می کند، تهیه کنید!